I Ogólnopolskie Spotkanie Apostolatu Margaretka, Wspólnot i Osób Modlących się Kapłanów

Redakcja

28 Kwi 2018

Z okazji 100. rocznicy święceń kapłańskich i pierwszej Mszy św. Ojca Maksymiliana w sobotę 28 kwietnia 2018 w Niepokalanowie odbędzie się Ogólnopolskie Spotkanie “Apostolatu Margaretka” oraz Wspólnot i Osób Modlących się za Kapłanów pod hasłem: Kim jesteś? Jestem polskim księdzem katolickim!

Jakim był kapłanem św. Maksymilian, można by dużo napisać. Jego kapłaństwo zamknęło się pomiędzy 28 kwietnia 1918 r. (dzień święceń) a 14 sierpnia 1941 r. (dzień śmierci). Św. Maksymilian jest wzorem kapłana współczesnego. Nie stronił od najnowszych osiągnięć nauki i techniki, które wykorzystywał do najważniejszego celu jakim było dla niego zbawienie dusz. Jedna dusza ludzka w jego oczach była cenniejsza niż wszystko inne. Troska o ratowanie innych przed zgubą wieczną towarzyszyła mu zawsze. Najlepiej to widać w wydarzeniu apelowym w Auschwitz[1].

Oto wychodzi z szeregu o. Maksymilian, wyprostowany, z czapką w dłoni. Niepo­strzeżenie wyjmuje spod pasiaka ukrywany przez cały czas krzyż od koronki i podaje go stojącemu obok współwięźniowi o numerze 16 667.

Rusza prosto do komendanta. Mija obok bloku 17 ściśniętą w bólu grupkę wyselek­cjonowanych na śmierć więźniów. Dostrzega go kapo i krzyczy rozwścieczony:

– Wracać do szeregu!

Ale zakonnik nie cofa się pod groźbą, wie przecież, po co idzie.

– Muszę mówić z komendantem – oświadcza spokojnie.

Niepodobna, by za takie zachowanie kapo od razu nie wymierzył kary. Normalnie przywołałby śmiałka do porządku pałką lub batem. Lecz tym razem dzieje się inaczej – to kapo stoi w zadziwieniu dla własnej bezsilności, jakby w posłuszeństwie wobec tego odważnego więźnia.

  1. Kolbe, nieuzbrojony, wychudzony, lecz z jakąś nową porcją wewnętrznej siły, z podniesionym czołem staje na baczność przed Obersturmbahnführerem SS, Karlem Fritzschem. Ten zdaje się odczuwa zagrożenie, sięga odruchowo po rewolwer. Cofa się. Podobnie jak stojący obok Palitzsch patrzy i nie rozumie, jakim prawem ten więzień ma czelność łamać reguły gry, w której to przecież on – „esesmański bóg” – rozdaje karty. Dostrzega jednak wyszyty na pasiaku czerwony trójkąt z literą „P”, więc rzuca obraźliwie:

– Steh! Was ist los? (Stój! O co chodzi?) Czego chce ta polska świnia!!!

Niezbity z tropu o. Maksymilian, „Szaleniec Niepokalanej”, odpowiada po niemiecku:

– Chcę pójść do bunkra za jednego z tych więźniów z wybiórki.

– Co?! Oszalałeś? Ktoś ty?! – pyta zaskoczony Fritzsch.

– Jestem księdzem katolickim.

Nastaje cisza. Pan życia i śmierci waha się. Prośba numeru 16 670 zbiła go z tropu. Oto ten, który aż dotąd bezkarnie zaspokajał swój sadystyczny apetyt przez umyślne potęgowanie u jeńców strachu przed śmiercią kategorycznym i nieodwołalnym: ty! ty! ty!, teraz stoi naprzeciw człowieka o niewymownie spokojnym i łagodnym obliczu. To przenikliwe spojrzenie ofiary staje się nie do zniesienia dla kata przywykłego do bez­miaru własnej nienawiści. Któż śmie zadecydować tu o własnym życiu?! Ani wcześniej w Dachau, ani teraz w Auschwitz, Fritzsch nie doświadczył, by jakiś więzień zaofia­rował się za innego skazańca. Twarz Fritzscha wyraźnie zdradza zakłopotanie. Jego postawa odzwierciedla teraz wewnętrzne poruszenie. Gdzież podział się ten wyniosły władca, kroczący zdecydowanie w lśniących oficerkach pośród zaszczutych numerów, smagający bezlitośnie szpicrutą ich obolałe ciała? Waha się. Wyniosła pewność maleje na moment do rozmiarów jąkającej się niepewności, jakby dając Niemcowi szansę na obudzenie w nim ludzkich uczuć i znalezienie odpowiedzi na pytanie o sens życia i śmierci. W tych kilku sekundach zderzają się ze sobą skrajne postawy: buta i pokora, nienawiść i miłość. Ciekawość nie pozwala mu jednak milczeć.

– Za kogo chcesz umrzeć? – pyta Niemiec.

– O, za tego tu. Młody jest, ma żonę i dzieci… A ja stary już jestem, schorowany, nikomu niepotrzebny… – o. Kolbe ułatwia Niemcowi chłodną kalkulację.

Zapada decyzja. Fritzsch nie wie jeszcze, jak dalekie będą skutki jego „zgadzam się”. Oto spełnia właśnie wyznaczoną mu rolę w życiu o. Maksymiliana Kolbego. Odwraca się i odchodzi z placu apelowego.

Palitzsch skreśla numer 5659 i wpisuje 16 670.

28 kwietnia 1918   św. Maksymilian M. Kolbe otrzymał święcenia kapłańskie z rąk kardynała wikariusza Rzymu Basilio Pompilja w rzymskim kościele S. Andrea delia Valle a następnego dnia  odprawił pierwszą Mszę świętą w kościele S. Andrea delie Fratte, gdzie Niepokalana objawiła się Alfonsowi Ratisbonne’owi.

Tak sam wspomina to wydarzenie w liście do swojej mamy[2]:

28 rano po modlitwach porannych, wspólnie odmówionych w kaplicy, wyszedłem (z innymi mającymi się święcić), aby się przygotować, a około siódmej wyszliśmy z kolegium, kierując się do kościoła św. Andrzeja “della Valle”, gdzie miały się odbyć święcenia ogólne. Przyszedłszy do zakrystii ubrałem się w szaty diakońskie i odmawiałem z innymi modlitwy przygotowawcze do – pierwszej Mszy św. (bo doprawdy podczas święceń nowo wyświęceni odprawiają już Mszę świętą). Ustawiano nas potem w rząd po dwóch według święceń, które mieliśmy przyjąć, a było nas więcej niż stu z różnych zakonów i klerycy świeccy i z różnych narodowości; był nawet jeden Murzyn, co się święcił, a drugi również Murzyn usługiwał z innymi kardynałowi przy święceniach. – Jaki to piękny widok: wszyscy połączeni pomimo takich różnic węzłem religii katolickiej i miłości bratniej w Panu Jezusie. Wreszcie przyszedł J. Em. kardynał Wikariusz (Ojca świętego) Rzymu i zasiadł na krześle przygotowanym mu w środku zakrystii. My zaś ruszyliśmy w parach do obszernego prezbiterium, przed wielkim ołtarzem . Najpierw odbyła się tonsura, święcenia mniejsze, subdiakonat, diakonat (bo na święceniach ogólnych zwykle wszystkie święcenia się udzielają); do święceń kapłańskich było nas może 20. Wreszcie wezwano po imieniu nas na środek z ławek i po litanii do Wszystkich Świętych, podczas której mający się święcić na subdiakonów, diakonów i księży leżeliśmy na ziemi, rozpoczęła się funkcja (obrzęd) święcenia. Po święceniu, przed podniesieniem, byliśmy już księżmi i razem z J. Em. kardynałem wymawialiśmy prócz innych modlitw Mszy świętej także słowa konsekracji.

Całą tę sprawę uznaję z wdzięcznością jako dar uproszony przez Niepokalaną naszą wspólną Matuchnę. – Ileż to razy w życiu, a szczególnie w ważniejszych jego przejściach, doznałem szczególnej Jej opieki. – Chwała zatem Sercu Przenajświętszemu Pana Jezusa przez Niepokalanie Poczętą, co jest narzędziem w ręku miłosierdzia Bożego do rozdawania łask. – Całą też mą ufność na przyszłość w Niej pokładam.

Wpatrując się w przykład św. Maksymiliana pragniemy modlić się za kapłanów, dlatego na 100 rocznicę jego święceń kapłańskich zaprosiliśmy do Niepokalanowa osoby modlące się za kapłanów z Apostolatu Margaretka i innych wspólnot.

Apostolat Margaretka jest „duchową adopcją kapłana w modlitwie”. Jego Patronką została Najświętsza Maryja Panna Matka Kościoła, natomiast jako logo wybrano margaretkę (jastrun właściwy), czyli pospolity kwiat. W Polsce margaretki pojawiły się około 2000 roku, jako oddolna inicjatywa osób świeckich. Do ich większej popularności przyczynił się ogłoszony w 2009 roku przez papieża Benedykta XVI rok kapłański.  Ponieważ z czasem znacznie wzrosła liczba modlących się osób, rozpoczęto organizowanie dla nich spotkań, pielgrzymek i rekolekcji.

Ze względu na troskę o wiernych, którzy podejmują zobowiązania modlitwy w intencji kapłanów oraz konieczność czuwania nad tym, by ruch rozwijał się w Polsce w duchu zgodnym z nauczaniem i dyscypliną Kościoła, w 2014 roku Kardynał Stanisław Dziwisz jako pierwszy ordynariusz ustanowił diecezjalnego duszpasterza Apostolatu. Również na jego wniosek, w 2016 roku, Księża Biskupi zgromadzeni na 372 Zebraniu Plenarnym KEP powołali krajowego duszpasterza. Wkrótce wielu księży biskupów w swoich diecezjach mianowało odpowiedzialnych za ruch duszpasterzy[3]


Program przedstawia się następująco[4]:

28 kwietnia Sobota

9.00 –Powitanie, zawiązanie wspólnoty

o/ dr Mirosław M. Adaszkiewicz OFM Conv.,Kustosz Sanktuarium w Niepokalanowie, wykładowca dogmatyki, rekolekcjonista, spowiednik sióstr zakonnych, Konsultor Zespołu KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości.

9.30 Różaniec w intencji kapłanów

o. Mirosław Kopczewski OFMConv., wikariusz Niepokalanowa,absolwent Kolbianum, rekolekcjonista, kierownik duchowy, inicjator spotkania „Oddaj się Maryi” i „Wielkiego Zawierzenia Niepokalanemu Sercu Maryi”

10.00 Konferencja „Św. Maksymilian Maria Kolbe – wzór dla współczesnych kapłanów”

Ks. dr Bogusław Nagel, kapłan Archidiecezji Krakowskiej, Opiekun Krajowy Apostolatu Modlitwy za Kapłanów „Margaretka”absolwent Wydziału Nauk Społecznych KUL oraz UPJPII w Krakowie zwieńczony doktoratem nauk teologicznych. Od 2008 roku prowadzi dni skupienia i pielgrzymek dla osób modlących się za kapłanów w tzw. „Margaretkach”. Od 2016 r. mianowany przez Konferencję Episkopatu Polski na krajowego duszpasterza „Apostolatu Margaretka”. Diecezjalny asystent Rycerstwa Niepokalanej.

11.00 – Msza Święta pod przewodnictwem bp. Rafała Markowskiego

Bp Rafał Markowski, biskup pomocniczy Archidiecezji Warszawskiej.Święcenia kapłańskie przyjął 6 czerwca 1982 r. Duszpasterz, prefekt w seminarium, wykładowca nauk religioznawczych, organizator i dyrektor  katolickiego Radia Józef, rzecznik prasowy Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektor Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Święcenie biskupie przyjął 7 grudnia 2013 roku. Obecnie jest przewodniczącym Rady KEP ds. Dialogu Religijnego oraz Komitetu ds. Dialogu z Judaizmem.

Na zakończenie Eucharystii odbędzie się zawierzenie Niepokalanej wspólnot, apostolatów i grup modlitewnych.

Matko Boża, Niepokalana Maryjo! Klęczę przed Twym obliczem, w obecności wszystkich aniołów i świętych, a zwłaszcza św. Maksymiliana Marii Kolbego, aby zawierzyć Twojemu Niepokalanemu Sercu Apostolat Margaretka oraz wszystkie wspólnoty i osoby modlące się za kapłanów w Polsce.

Zawierzam siebie, moje plany i pragnienia, trudności i cierpienia, dobra duchowe i doczesne, przeszłość, przyszłość i teraźniejszość, ciało i duszę. Zawierzam wszystkich kapłanów. Maryjo, proszę pokornie, zdepcz głowę szatana i zniwecz jego nikczemne plany ataku na nich.

O Niepokalana, roztocz nad nami swoje panowanie, uproś nam wszelkie łaski potrzebne do poznania i wypełnienia woli Twojego Syna i naucz za Twoim przykładem unikać wszelkiego grzechu, który rani Ciebie jak ostre kolce.

Przez Niepokalane Serce Maryi zawierzam siebie, kapłanów oraz wszystkie wspólnoty i osoby modlące się za nich, Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Amen.

12.30 – Oratorium maryjno-kolbiańskie

Oratorium słowno-muzyczne pod dyrekcją o. Andrzeja Sąsiadka OFMConv., proboszcza Parafii w Niepokalanowie, inicjatora i odpowiedzialnego za budowę Kaplicy Pokoju Adoracji Najświętszego Sakramentu,należącej do 12 Gwiazd w Koronie Maryi Królowej Pokoj[5].

Napisane zostało na 100 lecie Rycerstwa Niepokalanej na podstawie Pism św. Maksymiliana Marii Kolbego. Autor muzyki i tekstów o. Grzegorz Kwiecień OFMConv., magister nowicjatu w Smardzewicach. Aranżację na orkiestrę skomponował Adam Misiak a na chór Marta Guzik.

13.30 Przerwa na posiłek

Z klasztornego stołu (grochówka, pieczywo, napoje zimne i gorące)

15.00 – Adoracja NS, koronka do Bożego Miłosierdzia

24/XI.1935. niedziela, dzień pierwszy. Zaraz poszłam przed Najświętszy Sakrament i

ofiarowałam się z Jezusem, który jest w Najświętszym Sakramencie, Ojcu Przedwiecznemu.

Wtem usłyszałam w duszy te słowa: – Celem twoim jest i towarzyszek twoich łączyć się ze

Mną jak najściślej przez miłość, jednać będziesz ziemie z niebem, łagodzić będziesz

słuszny gniew Boży, a wypraszać będziesz miłosierdzie dla świata. Oddaję ci w opiekę

dwie perły drogocenne Sercu Mojemu, a nimi są dusze kapłanów i dusze zakonne, za

nich szczególnie modlić się będziesz, ich moc będzie w wyniszczeniu wasze, modlitwy,

posty, umartwienia, prace i wszystkie cierpienia, łączyć będziesz z modlitwą, postem,

umartwieniem, pracą, cierpieniem Moim, a wtenczas będą miały moc przed Ojcem

Moim. (Dz. F. 532) 

15.30 – Prezentacja przybyłych wspólnot

Czas na prezentację i bliższe poznanie przybyłych grup i wspólnot modlących się za kapłanów. Wymiana między sobą doświadczenia. Przekazanie informacji o spotkaniach, rekolekcjach, różnych inicjatywach.

16.00 – Świadectwo Andrzeja Moszczyńskiego

Andrzej Moszczyński, założyciel i lider Wspólnoty Czcicieli Niepokalanej Matki Miłosierdzia z Zielonej Góry, propagator  idei doskonałego nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny według św. Ludwika Maria Grignion de Montfort

16.30 – Prezentacja książki „Cuda św. Maksymiliana”

Nową książkę o cudach św. Maksymiliana zaprezentuje Katarzyna Pytlarz, absolwentka Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II, mediator rodzinny, autorka książek o św. Józefie i artykułów z duchowości. Inicjatorka serii wydawniczej o cudach świętych, wydawanej przez Wydawnictwo WAM.

Uzdrowienia z nowotworu, zapalenia opon mózgowych czy dyskopatii, wyjście z nałogu alkoholizmu, łaska upragnionego macierzyństwa, odkrycie powołania, pomoc w problemach finansowych… Cuda świętego Maksymiliana Marii Kolbegoto jednak nie tylko obszerny zbiór niemal 130 autentycznych i różnorodnych świadectw, ale także pasjonujące historie o ocaleniu z pożaru czy udanej ucieczce z muzułmańskiej niewoli. Całość została wzbogacona szczegółowym wstępem o. Mirosława Kopczewskiego OFMConv o biografii i kulcie Maksymiliana Kolbego oraz modlitwami za wstawiennictwem tego popularnego polskiego świętego (w tym modlitwami Rycerstwa Niepokalanej). Czytelnik, który sięgnie po tę książkę, pozna również lepiej Niepokalanów z jego bogatymi tradycjami i działalnością na wielu polach (takich jak duszpasterstwo, edukacja, prasa, radio czy… pożarnictwo).

17.00 – Projekcja filmu „Dwie Korony”

Film „Dwie Korony” powstał w 2017 r. na stulecie założenia Rycerstwa Niepokalanej. Dokument fabularyzowany w reżyserii Michała Konrada ukazuje nieznane dotąd powszechnie fakty z życia o. Maksymiliana Kolbe, począwszy od jego dzieciństwa, aż do heroicznej decyzji o oddaniu życia za współwięźnia w Auschwitz. Zdjęcia dokumentalne zostały zrealizowane w Polsce, Japonii i we Włoszech. W części dokumentalnej wypowiadają się znawcy życia o. Maksymiliana: osoby duchowne i świeckie. Wstęp wolny.

18.30 Spotkanie z Adamem Woronowiczem, odtwórcą roli  św. Maksymiliana

Adam Woronowiczurodził się w Białymstoku. Ukończył studia na Wydziale Aktorskim Akademii Teatralnejw Warszawie. Występował w Teatrze Rozmaitościw Warszawie  i w Teatrze Powszechnymw Warszawie. Laureat Nagrody im. Aleksandra Zelwerowicza, przyznawanej przez redakcję miesięcznika „Teatr”. Odtwórca wielu ról filmowych. Zagrał między innymi  rolę ks. Jerzego Popiełuszkiw filmie Popiełuszko. Wolność jest w nas, o. Maksymiliana Kolbe w filmie Dwie Koronyi wiele innych.

19.00 Przerwa na posiłek

Z klasztornego stołu (bigos, pieczywo, napoje na zimno i na gorąco) 

20.00 – Wieczór uwielbienia, dziękczynienie za sakrament kapłaństwa

Śpiewy na Wieczorze Uwielbienia i Eucharystii animuje „Zespół Czwarty” ze Skierniewic

Motto: „Śpiewamy Panu chwałę”

Zespół Czwarty posługuje w parafii św. Jakuba Apostoła. Wywodzi swoje korzenie z Grupy Modlitewnej Odnowy w Duchu św. „Apostoł”. Posługuje  jako schola parafialna ponad 30 lat!

Zespół ma na swoim koncie wiele różnych dokonań, w tym m.in.: nagrania klasycznych wersji kolęd, tradycyjnych pieśni Triduum Paschalnego oraz kolęd i pastorałek w nowoczesnych, rockowych aranżacjach, które zostały wydane w formie demo Radia Victoria pt. „Kolędy najlepsze na świecie”. Zespół występował na festiwalach i przeglądach muzyki chrześcijańskiej, m.in. zajmując II miejsce w Ogólnopolskim Festiwalu Pieśni Religijnej „Psallite Deo” w Kutnie – Woźniakowie oraz II miejsce podczas Cecyliady, organizowanej przez Ośrodek Salezjański w Żyrardowie. Animował także śpiew podczas II Diecezjalnego Kongresu Odnowy w Duchu Świętym w 2002 r., który odbył się w łowickim Seminarium. W roku 2003 przygotował oprawę muzyczną do zorganizowanego w Skierniewicach „Marszu dla Jezusa”.

22.00 – Eucharystia w intencji kapłanów

Przewodniczy i Słowo Boże wygłosi Prowincjał o. Wiesław Pyzio OFMConv. absolwent Papieskiego Wydziału Teologicznego Św. Bonawentury (Seraphicum) w Rzymie. W latach 1998-2004 pracował w Bazylice św. Antoniego w Padwie, następnie był gwardianem w klasztorze Santa Severa, niedaleko Rzymu. W latach 2008 -2012  był wikariuszem Prowincji i odpowiedzialnym za formację zakonną. Od 2012 r. jest Prowincjałem warszawskiej Prowincji Matki Bożej Niepokalanej Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych.

29 kwietnia Niedziela 

Jubileusz kapłaństwa braci z trzech Prowincji franciszkańskich

11.30 – Msza św. pod przewodnictwem o. Marco Tasca, generała franciszkanów

W setną rocznicę Mszy św. prymicyjnej św. Maksymiliana Marii Kolbe przybędą do Niepokalanowa kapłani jubilaci z trzech Prowincji franciszkańskich w Polsce. Na tę uroczystość z Rzymu przybędzie generał franciszkanów o. Marco Tasca oraz wszyscy prowincjałowie polscy.

O. Marco Tasca urodził się dnia 9 czerwca 1957 r. w Padwie. Wstąpił do franciszkanów konwentualnych Prowincji padewskiej. W 1983 r. przyjął święcenia kapłańskie. Uzyskał kościelny licencjat z psychologii i teologii pastoralnej. Był rektorem niższego seminarium w Bresci, potem zaś postnowicjatu w Padwie. Wykładał psychologię i katechetykę. Od 2005 r. sprawował urząd prowincjała Prowincji Padewskiej. 26 maja 2007 r. został wybrany 119. następcą Świętego Franciszka.

Zgromadzeni kapłani będą dziękować Bogu za łaskę powołania kapłańskiego i zakonnego. Będziemy także prosić Boga nowe powołania kapłańskie i zakonne. W Eucharystii czynny udział wezmą alumni WSD OO. Franciszkanów w Łodzi Łagiewnikach.

 

[1]Claude R. Foster, Rycerz Niepokalanej – Misja i męczeństwo św. Maksymiliana Marii Kolbego, Niepokalanów 2007, s. 659-660

[2]Św. Maksymilian Maria Kolbe, Pisma, t. 1, nr 19 Do Marii Kolbe, s. 49-50, Niepokalanów 2007

[3]Więcej informacji w załączniku Apostolat Margaretka I na: http://www.apostolatmargaretka.pl

[4]Zgłoszenia grup i osób indywidualnych: [email protected]; Tel. 46 864 21 31

[5]http://kaplica.niepokalanow.pl/