1970.12.08 – DEKRET. «Dum canonicarum»

 

AAS 63 (1971) 318—319.

„Wiele naglących powodów, w okresie poddawania rewizji prawa kanonicznego, skłoniło Kongregację dla Zakonów i Instytutów Świeckich do rozpatrzenia na Zebraniu plenarnym pewnych zagadnień dotyczących korzystania z sakramentu pokuty czy też jego sprawowania, zwłaszcza w odniesieniu do zakonnic; przestudiowano również zagadnienie szczegółowe, dotyczące zdatności wymaganej do profesji zakonnej.

Po wnikliwym więc rozważeniu tych spraw na Zebraniu plenarnym w dniach 26—27. X. 1970 r. Ojcowie postanowili, co następuje:

I

  1. Zakonnicy z powodu swego szczególnego zjednoczenia z Kościołem, który „podejmuje ustawicznie pokutę i odnowienie swoje” (KK 8), powinni bardzo sobie cenić sakrament pokuty. Odnawia on bowiem i umacnia w grzesznych członkach Kościoła otrzymany już na chrzcie wielki dar metanoi, czyli nawrócenia się do królestwa Chrystusowego (por. Konst. Faenltemini, AAS 58 (1966) 179—180); z Bożego miłosierdzia otrzymuje się przebaczenie zniewagi wyrządzonej Bogu i równocześnie dokonuje się pojednanie z Kościołem, któremu przez grzech zadaliśmy ranę (por. KK 11).
  2. Dlatego niech także zakonnicy cenią sobie częste korzystanie z tego sakramentu. Praktyka ta przyczynia się do wzrostu prawdziwego poznania siebie, sprzyja pokorze chrześcijańskiej, daje duszom zbawienne panowanie nad sobą, pomnażając jednocześnie łaskę. Te i inne jeszcze godne podziwu skutki nie tylko są bardzo wielką pomocą do codziennie szybszego postępu na drodze cnoty, ale także w wielkim stopniu przyczyniają się do dobra całej wspól­noty (por. Encyklikę Mystici Corporis, AAS 35 (1943) 235).
  3. Zakonnicy przeto, w trosce o pogłębienie swego zjednoczenia z Bogiem, będą się starali często, to znaczy dwa razy w miesiącu, przystępować do sakramentu pokuty. Przełożeni ze swej strony bę­dą ich do tego zachęcać, stwarzając im możliwości spowiadania się przynajmniej co dwa tygodnie, a nawet częściej, jeżeli zakonnicy tego pragną.
  4. W szczególności, gdy chodzi o spowiedź zakonnic, postana­wia się:

a)   Wszystkie zakonnice i nowicjuszki, aby mogły korzystać z należnej im w tej dziedzinie wolności, mogą spowiadać się ważnie i godziwie przed każdym kapłanem, zatwier­dzonym do słuchania spowiedzi w danej miejscowości; nie jest mu do tego potrzebna specjalna jurysdykcja (kan. 876) ani nominacja.

b)   Aby jednak bardziej przyczynić się do dobra wspólnot za­konnych, wyznaczy się spowiednika zwyczajnego dla klasz­torów kontemplacyjnych oraz dla domów formacyjnych i dla wspólnot liczniejszych. Zamianuje się także — przy­najmniej dla wymienionych klasztorów i dla domów for­macyjnych — spowiednika nadzwyczajnego, ale bez obo­wiązku stawiania się przed nim.

c)   Dla innych wspólnot można mianować spowiednika zwy­czajnego, jeżeli, zdaniem Ordynariusza miejscowego i na prośbę wspólnoty lub po uprzedniej z nią konsultacji, szczególne okoliczności tego wymagają.

d)   Ordynariusz miejscowy dobierze starannie spowiedników, cieszących się odpowiednią dojrzałością i innymi potrzeb­nymi przymiotami. Po zasięgnięciu zdania zainteresowanej wspólnoty on sam rozstrzygnie sprawę liczby spowiedni­ków, ich wieku i czasu trwania ich urzędu oraz dokona ich nominacji lub ponownie ich zatwierdzi.

e) Zawiesza się przepisy Prawa Kanonicznego przeciwne ni­niejszym zarządzeniom albo niezgodne z nimi, jak również te, które w związku z nowymi przepisami przestają być aktualne.

5. Zarządzenia zawarte w poprzednim numerze, obowiązują także męskie wspólnoty laickie w tym, co może mieć u nich zastosowa­nie.

II

Końcową klauzulę kanonu 637 Kodeksu Prawa Kanonicznego na­leży rozumieć w następujący sposób: kompetentny Przełożony za zgodą swej Rady może nie dopuścić do odnowienia ślubów czaso­wych lub do złożenia wieczystych profesa o ślubach czasowych, który na podstawie orzeczenia lekarzy lub innych ekspertów został uznany za niezdolnego do prowadzenia życia zakonnego bez szkody dla siebie lub dla Zakonu z powodu choroby fizycznej lub umysło­wej, nabytej nawet po profesji. W takich wypadkach, podejmując decyzję, należy zachować prawo miłości i sprawiedliwości.

Ojciec święty Paweł VI zatwierdził te zarządzenia na audiencji udzielonej Sekretarzowi Świętej Kongregacji w dniu 20 listopada 1970 roku i polecił, aby bez żadnego zarządzenia wykonawczego od razu weszły w życie. Zachowują one swą ważność aż do wejścia w życie nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego.

Bez względu na wszelkie zarządzenia przeciwne.

Dan w Rzymie, dnia 8 grudnia 1970 roku.

H Kard. Antoniutti Prefekt

E Heston Sekretarz