Home DokumentyDokumenty Kościoła o życiu konsekrowanymSynod Biskupów o życiu konsekrowanym (1994 r.)Wypowiedzi Ojców Synodalnych Br. Ignacius Feaver OFMCap, Posługa braci zakonnych

Br. Ignacius Feaver OFMCap, Posługa braci zakonnych

Redakcja

Br. Ignacius Feaver OFMCap

Były prowincjał środkowej Kanady

Posługa braci zakonnych. Wypowiedź w trakcie Synodu

11 października 1994 r. – Rzym, XIV Kongregacja Synodu

 

Poświęcam swoją wypowiedź art. 32 Instrumentum laboris, zwłaszcza udziałowi braci niekapłanów w kierowaniu instytutami kapłańskimi i «mieszanymi». Pragnę podzielić się własnym doświadczeniem w tej dziedzinie.

Jestem bratem niekapłanem, członkiem prowincji środkowo-kanadyjskiej Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. Sprawowałem funkcję wiceprowincjała, a później prowincjała. Zostałem wybrany przez postulację na dwóch kolejnych kapitułach mojej prowincji, w których uczestniczyli wszyscy bracia kapłani i niekapłani prowincji. Uznano, że postulacja jest konieczna, chociaż Konstytucje zakonu stanowią, iż wszyscy bracia po upływie co najmniej trzech lat od złożenia ślubów wieczystych mogą sprawować wszystkie urzędy w zakonie (115, 6). Jednakże obecna interpretacja prawa kanonicznego nie pozwala braciom niekapłanom sprawować funkcji kierowniczych w instytutach kapłańskich lub «mieszanych».

Indult, którym Święta Kongregacja udziela postulacji, zgodnie z zasadami ustanowionymi przez św. Franciszka w rozdziale 7 jego Reguły, nakazywał mianowanie jednego z kapłanów zakonu, aby podejmował działania w sprawach wymagających święceń kapłańskich. W ciągu sześciu lat mojej posługi na stanowisku przełożonego jego interwencja ani razu nie okazała się potrzebna.

W związku z zajmowanym stanowiskiem musiałem spotykać się z biskupami i kanclerzami kurii, aby omawiać sprawy duszpasterskie. Fakt, że jestem bratem zakonnym, nie sprawiał szczególnych problemów, chociaż większość spraw omawianych z biskupami dotyczyła pasterskiej posługi moich braci kapłanów. Według mnie wynika to stąd, że posługa rządzenia jest w naszym zakonie nade wszystko posługą braterskiej i duchowej animacji, a tylko w bardzo wyjątkowych przypadkach wiąże się z kwestią kościelnej jurysdykcji i sakramentów. Zarówno reskrypt Kongregacji, jak i Reguła św. Franciszka zawierają wskazówki, jak należy postępować w tego typu sytuacjach.

Jeśli mówię tu o moim doświadczeniu jako wyższego przełożonego, to nie po to, by zaproponować coś niezwykłego i wyjątkowego. We franciszkańskim zakonie kapucynów, podobnie jak w wielu innych zgromadzeniach «mieszanych», taka posługa jest czymś zupełnie zwyczajnym i normalnym. Anomalią byłoby raczej w naszych zakonach niedopuszczanie braci zakonnych do pełnego udziału w posłudze na wszystkich szczeblach. Taką rolę braci przewiduje Reguła św. Franciszka, nasze konstytucje kapucyńskie zatwierdzone przez Kościół, potwierdza ją też 400 lat historii zgromadzenia. Ja sam widzę w tym doświadczeniu zastosowanie franciszkańskiej zasady «braci mniejszych», zgodnej z wolą św. Franciszka, w strukturach animacji i zarządzania zakonem.

L’Osservatore Romano, wydanie polskie, 1995, nr 1 (169) s. 37

SERWIS INFORMACYJNY KONFERENCJI WYŻSZYCH PRZEŁOŻONYCH ZAKONÓW MĘSKICH W POLSCE

Ta strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie. Zgoda