– Relikwie świętych to nie tylko ich materialne szczątki, lecz widzialne znaki bliskości nieba, w którym oni się już znajdują – powiedział bp Krzysztof Nykiel, Regens Penitencjarii Apostolskiej, który czerwca wprowadził dziś relikwie św. Antoniego do kościoła sanktuaryjnego Chrystusa Cierniem Koronowanego i Krwi Zbawiciela w Wielkiej Woli – Paradyżu. Właśnie dziś, 13 czerwca Kościół katolicki wspomina w liturgii św. Antoniego Padewskiego – Doktora Kościoła, jednego z najpopularniejszych świętych, patrona „od zagubionych osób i rzeczy” oraz ludzi ubogich.
Bp Nykiel powiedział, że dzisiejsza uroczystość jest szczególnym czasem łaski, duchowym świętem całej wspólnoty a także widzialnym znakiem Bożej obecności wśród ludzi. Zaznaczył, że relikwie świętych to nie tylko ich materialne szczątki, czy elementy ich ubrań, lecz widzialne znaki bliskości nieba, w którym oni się już znajdują.
– To przypomnienie, że świętość nie jest jedynie jakąś niedościgłą, wydumaną ideą teologiczną, ale realną chrześcijańską rzeczywistością. Że ci, którzy przeszli przez życie z Bogiem, osiągnęli wieniec zwycięstwa i żyją wiecznie – są obecni duchowo pośród nas, wstawiają się za nami, prowadzą nas i uczą, jak kochać Boga do końca, jak nie zwątpić pomimo trudów i codziennych wątpliwości – mówił Regens Penitencjarii Apostolskiej.
Na początku liturgii ks. Jarosław Zieliński z Penitencjarii Apostolskiej odczytał dekret potwierdzający przekazanie relikwii świętego Antoniego z Padwy.
Ks. Piotr Supierz, proboszcz i kustosz sanktuarium wyraził radość z powodu przekazania relikwii. – Od wieków jest czczony w tej świątyni. Codziennie przychodzą do niego i modlą się wierni, nie tylko z naszej parafii – powiedział ks. Supierz. Fragment kości św. Antoniego został umieszczony w srebrnym relikwiarzu.
Kościół katolicki wspomina 13 czerwca w liturgii św. Antoniego Padewskiego – doktora Kościoła, jednego z najpopularniejszych świętych, patrona „od zagubionych osób i rzeczy” oraz ludzi ubogich. Dla franciszkanów jest to drugi co do ważności święty – po ich założycielu, św. Franciszku z Asyżu.
Św. Antoni (Ferdynand Bulonne; po portugalsku Fernando Martins de Bulhões) urodził się ok. roku 1195 w zamożnej rodzinie w Lizbonie. W wieku 15 lat wstąpił do zakonu augustianów, gdzie otrzymał bardzo dobre wykształcenie teologiczne. W 1219 przyjął święcenia kapłańskie. Wstąpił do zakonu franciszkanów w Coimbrze, gdzie przyjął imię zakonne – Antoni ku czci pustelnika z Egiptu z przełomu III i IV w., jednego z twórców życia zakonnego w chrześcijaństwie.
Kazania św. Antoniego były proste, przystosowane do zwyczajnych ludzi, a ich styl – plastyczny, niekiedy sarkastyczny. Piętnował pogoń za zbytkiem i skąpstwo. Ten prosty kaznodzieja zakonny wydał się tak godnym zaufania św. Franciszka, że pod koniec 1223 poprosił on Antoniego, by wyjaśniał swoim współbraciom Pismo Święte i uczył sztuki kaznodziejskiej. Mianował go jednocześnie profesorem teologii, tym samym więc Antoni został pierwszym nauczycielem teologii u braci mniejszych. Odwiedzał domy zakonne w Arles, Tuluzie i Montpellier, a następnie w Bolonii i Padwie.
Tak intensywny i nie oszczędzający się tryb życia szybko podkopał zdrowie przyszłego świętego i gdy w wieku 35 lat przybył do Padwy, był już ciężko chory i zmęczony. Jego kazania wielkopostne, które głosił codziennie w wypełnionym po brzegi kościele, po raz kolejny odmieniły życie miasta.
Zmarł w swym klasztorze w Arcelli koło Padwy 13 czerwca 1231, mając nieco ponad 35 lat. Pozostawił chrześcijanom dwa główne zadania: głoszenie Ewangelii i troskę o innych. Już w niespełna rok później – 30 maja 1232 ogłosił go świętym papież Grzegorz IX. Był to jeden z najkrótszych procesów kanonizacyjnych w dziejach Kościoła.
Do najbardziej znanych pism teologicznych i kaznodziejskich, jakie po nim zostały, należą „Kazania niedzielne” i „Kazania o świętych”. Ze względu na zawarte w nich bogactwo duchowe 16 stycznia 1946 Pius XII ogłosił go doktorem Kościoła, obdarzając go tytułem „Doctor Evangelicus”.
