Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO ZGROMADZENIA „SIÓSTR MARII DZIECIĄTKA”
Rzym, 23 października 1982 r.
Drodzy Bracia i Siostry!
Z wielką radością przyjąłem wyrażone przez was, drogie Siostry Marii Dzieciątka, pragnienie spotkania w duchu komunii z okazji waszej niedawnej Kapituły Generalnej oraz 150. rocznicy założenia waszego Instytutu.
Na początku pragnę wyrazić moje uznanie dla zaangażowania i żywotności waszej rodziny duchowej. Te rzeczywistości budzą w moim sercu uczucia radości i zadowolenia. Potwierdza je liczna obecność młodych dziewcząt, które pragną dzielić wasze życie; duch katolickiej powszechności, który pozwala wam prowadzić owocny apostolat w najróżniejszych środowiskach Europy, Azji, Afryki i Ameryki, niosąc wszystkim – według ich konkretnych potrzeb – jedno przesłanie miłości naszego Pana Jezusa Chrystusa; godna pochwały ekspansja ku południu umiłowanej ojczyzny waszego Zgromadzenia; wrażliwość na najbardziej palące i pilne problemy wychowawcze naszej młodzieży.
I ja sam – jak dobrze wiecie – doświadczyłem waszego ofiarnego oddania w klinice „Gemelli”. Wówczas pragnęłyście audiencji z okazji poprzedniej Kapituły Generalnej, lecz Pan sprawił, że spotkałem się z waszym Zgromadzeniem – reprezentowanym przez siostry, które się mną opiekowały – w innej formie, być może piękniejszej i głębszej: w miłości Chrystusa przeżywanej i ofiarowanej w cierpieniu.
Dzisiaj, gdy Pan pozwala nam spotkać się wszystkim razem – z obecnością osób świeckich i młodzieży objętej waszą opieką – chętnie zatrzymuję się z wami przy kilku myślach, które mogą być dla was wsparciem i zachętą do coraz pełniejszego i owocniejszego przeżywania waszego powołania.
Wyszłyście właśnie – po obradach ubiegłorocznej Kapituły Generalnej – z procesu odrodzenia w duchu waszych początków, dostosowując go do zmienionych warunków naszych czasów. Uświadomiłyście sobie, że pomimo tych zmian intuicja waszych świętych Założycielek jest dziś bardziej niż kiedykolwiek aktualna i cieszy się pełnym uznaniem Kościoła. Utrzymujcie żywy zapał, jaki rozbudziło w was to błogosławione wydarzenie w historii waszego Zgromadzenia. „Powrót do początków” w życiu chrześcijańskim i zakonnym nie oznacza wcale cofania się ani niemożliwego wskrzeszania przeszłości, która minęła, lecz jest zdolnością do odkrycia w przeszłości tych żywych i tryskających źródeł, tych silnych i życiodajnych korzeni, które stanowią ostateczny sens naszych podstawowych wyborów, naszego życia, naszej historii – teraźniejszej i przyszłej. Jest to zdolność do zakorzenienia się w Tym, który jest Wieczny, przez naszą codzienność, tak aby nadać sens i życie wszystkim chwilom naszego czasu i znaleźć w nich „znaki” owego Wiecznego. A kto jest tym „Wiecznym”, jeśli nie Chrystus – „ten sam wczoraj, dziś i na wieki” (Hbr 13,8)?
Czerpcie więc nieustannie pokarm z przykładu waszych świętych Założycielek – kobiet takich jak wy, które potrafiły urzeczywistnić – w szkole Dziewicy Maryi i prowadzone łaską Bożą, której Ona jest pełna – najpiękniejsze ideały kobiecego powołania zakonnego. Czerpcie z ich wytrwałości, z ich wiary, z ich odwagi, z ich pokory, z ich miłości – starając się zrozumieć, co one same uczyniłyby, gdyby żyły dzisiaj. Przyswajajcie sobie rozmach i uniwersalność ich intencji, które pozwoliły i wciąż pozwalają Zgromadzeniu przez nie założonemu ukazywać ewangeliczne i misyjne otwarcie wśród różnych narodów i ras. Nie ustawajcie w poszukiwaniach, przez miłosierdzie Chrystusa, tych sytuacji, które najbardziej potrzebują waszej troski i uwagi, zwłaszcza wśród zagubionej młodzieży, poszukującej miłości i ideałów – zresztą już to czynicie.
Są to zadania poważne. Zadania przekraczające siły ludzkie. Ale Pan jest z wami – nie lękajcie się. Zawsze zachowujcie waszą misję na poziomie jej pierwotnej wielkości. Do tego Bóg was powołał. Ten, który uznał was za godne tego powołania, posiada moc, by was utwierdzać, podtrzymywać i uzdalniać do wypełnienia powierzanej wam misji. Starajcie się zawsze dostrzegać i zachować pierwotne korzenie waszej tożsamości, którymi są: wola Ojca, łaska Chrystusa, moc Ducha Świętego – Trzy Najświętsze Osoby przyjęte i działające w najczystszym sercu Matki Bożej od pierwszej chwili Jej poczęcia. I wy bądźcie – jak Maria Dzieciątko – błogosławionym miejscem, świątynią gościnności dla tej Nieskończonej Tajemnicy, aby ludzkość udręczona i pozbawiona nadziei mogła odnaleźć w tym „miejscu” pocieszenie, światło i ukojenie.
A teraz kieruję moje gorące pozdrowienie do was, młodzi i dzieci, uczniowie i uczennice, grupy parafialne, którzy towarzyszycie tym drogim zakonnicom, oddającym się wam z niestrudzoną troskliwością. Także wy uczestniczycie – jako świeccy – w wierze i duchowym zapałem świętych Bartłomei i Wincencji: uczestniczycie w nim, przyjmując duchową posługę waszych sióstr i starając się naśladować w Założycielkach to wszystko, co może wam posłużyć jako wzór w wypełnianiu waszych szczególnych obowiązków we właściwym wam stanie życia. I wam dobrze zrobi, jeśli spojrzycie – również jako na wzory dla własnego życia – na wspaniałe i wciąż aktualne przykłady tych dwóch młodych świętych i przyjaciółek, które odnalazły sens i smak swego istnienia w miłości do Chrystusa i do braci. Starajcie się więc wniknąć głęboko w rzeczywistość, jaką przedstawiają wasze siostry i ich wielka międzynarodowa rodzina: starajcie się pojąć głęboki sens ich oddania i źródło, z którego czerpią lub mogą czerpać siłę i wielkość dla swego poświęcenia. Idźcie także i wy do tego źródła! Zakorzeńcie się także i wy w tych korzeniach! Wasze serce się rozszerzy, wasza siła wzrośnie, wasze dni staną się pełniejsze prawdziwej i wewnętrznej radości. Przeżywajcie intensywnie życie chrześcijańskie, a niech towarzyszy wam moje błogosławieństwo i opieka Marii Dzieciątka.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
