Jan Paweł II
WSZYSCY UCZESTNICZĄ, KAŻDY WEDLE OTRZYMANEGO DARU. PRZEMÓWIENIE DO DUCHOWIEŃSTWA, OSÓB KONSEKROWANYCH I ZAANGAŻOWANYCH ŚWIECKICH PAPUI-NOWEJ GWINEI
Port Moresby, Katedra, 08 maja 1984 r.
Umiłowany wierny ludu Port Moresby i Papui-Nowej Gwinei,
1. Jezus Chrystus, Syn Boga „za wszystkich umarł … po to, aby ci, co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał” (2 Kor 5,15).
Bracia i Siostry w Chrystusie, odkupienie świata dokonało się przez mękę, śmierć i zmartwychwstanie Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Przed Odkupieniem ludzie żyli w niewoli grzechu, skłonni raczej panować niż służyć, żyli dla siebie, a nie dla innych. Ale poprzez tajemnicę Jego Krzyża i Zmartwychwstania, została nam dana wolność i łaska, byśmy już nie żyli dla siebie, lecz dla Niego. Wspaniały to dar Chrystusa, naszego Zbawiciela!
I właśnie po to Chrystus umarł za nas wszystkich, by wyswobodzić nas z więzów egoizmu, od których sami nigdy nie moglibyśmy się wyzwolić, abyśmy stali się wolni i mogli żyć dla Niego. Jest to dar, który Chrystus dał nam wszystkim: kapłanom, zakonnikom i świeckim. To jest ten dar, który misjonarze przynieśli do Papui-Nowej Gwinei, który przynieśli w swoich sercach i który realizowali w tym kraju. Myślę o postaci błogosławionego Giovanni Mazzucconi, który oddał swe życie z miłości do Chrystusa. Jego męczeństwo jest wymownym wyznaniem nauki Jezusa, którą usłyszeliśmy w dzisiejszej Ewangelii: „Tak więc nikt z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem” (Łk 14,33).
Chrześcijanie
2. Poprzez żywą wodę Chrztu, każdy z nas otrzymał łaskę życia dla Chrystusa. W ten sposób staliśmy sięwspółuczestnikami w dziele, którego dokonał On sam, by pojednać świat z Bogiem. Słyszeliśmy w dzisiejszym pierwszym czytaniu, że Bóg „pojednał nas z sobą przez Chrystusa i zlecił nam posługę jednania” (2 Kor 5,18).
Wszyscy członkowie Kościoła uczestniczą w „posłudze jednania”, każdy zgodnie z darami, jakie otrzymał.
Laikat
3. Ludzie świeccy, poprzez swe codzienne świadectwo dawane Chrystusowi w domu, w pracy i we wszystkich okolicznościach powszedniego życia, walczą z wrogością i niezgodą, które nadal istnieją w społeczeństwie napiętnowanym grzechem, i starają się budować Królestwo prawdy i sprawiedliwości, Królestwo Boga Żywego – Królestwo miłości i pokoju.
Pary małżeńskie przyczyniają się w znaczny sposób do jedności i trwałości społeczeństwa, gdy pozostają wierne obietnicy wierności na całe życie i dają świadectwo hojnej miłości Chrystusa dla swej Oblubienicy, Kościoła. Rodzina chrześcijańska, zjednoczona w wierze i modlitwie, jest jakby szkołą, w Której odbywają się lekcje przebaczenia, cierpliwości i miłości wzajemnej. W rodzinie dzieci przygotowywane są do uczestniczenia w życiu i misji Kościoła.
Świeccy pełniący w Kościele odpowiedzialne funkcje i katechiści są „ambasadorami Chrystusa”, starając się budować zgodę i pokój Tu, w Papui-Nowej Gwinei, potrzeba tych apostolskich wysiłków, mających na celu przekazanie ewangelicznego orędzia waszym braciom i siostrom, była bardzo żywa. I dlatego pragnę wyrazić wam moje uznanie za hojność, wierność oraz ścisłą współpracę z kapłanami i zakonnikami.
Życie konsekrowane
4. Zakonnicy i zakonnice, poprzez swe życie konsekrowane, odgrywają specjalną rolę w kościelnej posłudze jednania. Ogarnięci pragnieniem niepodzielnej miłości Chrystusa (por. 1 Kor 7,32) publicznie dają świadectwo Ewangelii Odkupienia i pojednania. I dlatego dla każdej wspólnoty zakonnej tak ważna jest wewnętrzna jedność, „jeden duch i jedno serce” (Dz 4,32). Drodzy zakonnicy i zakonnice, ta przeżywana przez was jedność, która leży u podstaw publicznego świadczenia o Ewangelii, jest umacniana przez wasze wspólne życie i modlitwę oraz przez wasze uświęcone śluby, zwłaszcza ślub posłuszeństwa. Pamiętajcie o tym zawsze, że grzech i niezgoda przyszły najpierw na świat „przez nieposłuszeństwo jednego człowieka”, a pojednanie zostało przywrócone „przez posłuszeństwo Jednego” (Rz 5,19), posłuszeństwo Jezusa. Dlatego gdy naśladujecie Chrystusa poprzez posłuszeństwo Jemu i Kościołowi – poprzez posłuszeństwo waszym zakonnym przełożonym – bierzecie udział w kościelnej posłudze jednania. Jak stwierdziłem w ogłoszonej niedawno adhortacji apostolskiej do zakonników i zakonnic: „Można więc powiedzieć, że ci, którzy decydują się na życie wedle rady posłuszeństwa, w szczególny sposób stają pomiędzy tajemnicą grzechu a tajemnicą usprawiedliwienia i zbawczej łaski … Decydują się właśnie przez ślub posłuszeństwa przetworzyć siebie i przeobrazić na podobieństwo Chrystusa, ‘który przez posłuszeństwo aż do śmierci odkupił i uświęcił ludzi’. W radzie posłuszeństwa pragną znaleźć własny udział w Chrystusowym Odkupieniu oraz własną drogę uświęcenia” (Redemptionis Donum, 13).
Kapłani
5. A teraz chciałbym zwrócić się do moich braci kapłanów. Słowa św. Pawła z pierwszego czytania, które dziś słyszeliśmy, mają specjalne znaczenie dla nas, spełniających posługę kapłańską. Apostoł mówi: „W Chrystusie Bóg jednał z sobą świat … nam zaś przekazując słowo jednania” (2 Kor 5,19). Jako ludzie wybrani do głoszenia Słowa Bożego, jako kapłani umocnieni do tego szlachetnego zadania poprzez sakrament Kapłaństwa, musimy odąć całe nasze życie na służbę temu słowu, pozwalając, by Chrystus przez nas udzielał napomnień i prosząc, by pojednali się z Bogiem (por. 2 Kor 5,20).
Pracując w hierarchicznej komunii z miejscowym biskupem, kapłani dążą do stworzenia jedności chrześcijańskiej wspólnoty lokalnej oraz do krzewienia ducha braterstwa, który obejmuje nie tylko Kościół lokalny, ale również Kościół Powszechny. Ponieważ służenie jedności jest tak ważne w dzisiejszym świecie, tym bardziej sami kapłani nie powinni poprzez swą działalność siać niezgody. Raczej powinni starać się jednoczyć wspólnotę, przekazując wiernym Słowo Boże.
Przede wszystkim, drodzy Bracia, musicie działać na rzecz jedności w Kościele i w świecie, sprawując z wielką troską Sakrament Pokuty i sprawują Eucharystię. Nigdy nie powinniście wątpić w wartość czasu, który poświęcacie na słuchanie spowiedzi. Jest to czas, kiedy w szczególny sposób reprezentujecie miłosiernego Odkupiciela, który raduje się z nawrócenia grzeszników. Pamiętajcie również słowa Soboru Watykańskiego II: „żadna jednak społeczność chrześcijańska nie da się wytworzyć, jeżeli nie ma korzenia i podstawy w sprawowaniu Najświętszej Eucharystii” (Presbyterorum ordinis, 6).
Nie bójmy się być znakiem sprzeciwu
6. We fragmencie Ewangelii odczytanym dzisiejszego wieczoru słyszeliśmy Jezusa mówiącego o kimś, kto chciał „budować wieżę” (Łk 14,28), i przypominającego znaczenie dokładnego obliczenia kosztów przed podjęciem budowy; w przeciwnym razie ludzie drwiliby z budowniczego, mówiąc: „Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał wykończyć” (Łk 14,30).
Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie, my również pragniemy budować w jedności z Jezusem, naszym Odkupicielem. Pragniemy zbudować Królestwo Boga Żywego. W naszym pragnieniu nie zapominajmy o obliczeniu kosztów, kosztów budowy Królestwa, kosztów bycia uczniem. Ponieważ Jezus ostrzegł nas: „Kto nie nosi swego krzyża, a idzie za Mną, nie może być moim uczniem” (Łk 14,27).
Żeby żyć dla Chrystusa, a nie dla siebie, aby uczestniczyć w posłudze jednania, by budować Królestwo Boże, musimy nieść Krzyż i iść za Jezusem. Nie bójmy się być znakami sprzeciwu. Przyjmijmy Krzyż, pewni, że jest on „drzewem życia wiecznego”, ufając pewnej obietnicy Zmartwychwstania.
Wraz z Dziewicą Maryją i wszystkimi świętymi, budujmy Królestwo Boże tutaj na ziemi, aby móc żyć na zawsze z Ojcem i Synem, i Duchem Świętym.
Za: „L’Osservatore Romano”, wydanie polskie, Rok 5 /1984, nr 6, s. 18-19
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
