Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO PIELGRZYMÓW, KTÓRZY PRZYBYLI DO RZYMU NA BEATYFIKACJĘ RAFAŁA GUÍZARA VALENCII, MODESTA OD JEZUSA I MARYI, GENOWY TORRES MORALES ORAZ GRIMOALDA OD OCZYSZCZENIA SANTAMARII
Rzym, 30 stycznia 1995 r.
Najmilsi Bracia i Siostry!
1. Pan obdarza nas dziś radością przedłużenia, w rodzinnej atmosferze, wczorajszego uroczystego spotkania, aby oddać hołd czwórce nowych Błogosławionych: Rafałowi Guízarowi Valencii, Modestynowi od Jezusa i Maryi, Genowefie Torres Morales oraz Grimoaldowi od Oczyszczenia Santamaria.
Z całego serca ponawiam szczególne pozdrowienie dla was wszystkich, którzy przybyliście na tę szczęśliwą uroczystość z Meksyku, Hiszpanii, Włoch oraz z innych miejsc, w których świadectwo nowych Błogosławionych pozostawiło niezatarte ślady.
Cały Lud Boży jest odtąd zaproszony, aby podziwiać i naśladować ich przykłady. Dla mnie i dla was jest jednak czymś szczególnie pięknym i budującym zatrzymać się wspólnie, by rozważyć ich przykładny profil uczniów Pana.
2. Drodzy Bracia i Siostry! Wielu z was, w towarzystwie grupy biskupów, przybyło z Meksyku aż do Stolicy Piotrowej, aby z pobożnością i radością uczestniczyć w beatyfikacji biskupa Rafała Guízara Valencii, który był pasterzem diecezji Veracruz przez osiemnaście lat, chociaż połowę tego czasu musiał spędzić poza jej terytorium lub w ukryciu.
Nowy Błogosławiony urzeczywistnił w swojej osobie syntezę głębokiego życia wewnętrznego, naznaczonego intensywną miłością do Eucharystii oraz szczerą i synowską pobożnością wobec Najświętszej Maryi Panny oraz wielką płodnością apostolską. W istocie jego największym pragnieniem było być apostołem: we wszystkich miejscowościach, do których przybywał, wolny od innych trosk i czyniąc ze swej wizyty wielką misję, głosił naukę chrześcijańską, posługując się prostym katechizmem, który sam opracował. Jego życie ukazuje nam również, że przepowiadanie winno dokonywać się nie tylko słowem, ale przede wszystkim świadectwem własnych czynów.
Jego życie i jego przesłanie są ciągle aktualne. Duchowe dziedzictwo, jakie biskup Rafael Guízar pozostawia Kościołowi, to świadectwo wzniosłego oddania ewangelizacji. W jego przykładzie mogą znaleźć natchnienie wszyscy posługujący w duszpasterstwie. Niech jego wyniesienie do chwały ołtarzy stanie się dla całego Kościoła, zwłaszcza w Ameryce Łacińskiej, a w szczególności dla umiłowanych synów Meksyku, motywem zachęty i odnowionego impulsu do dalszego niesienia mężczyznom i kobietom naszych czasów wyzwalającego orędzia Ewangelii.
3. Postać nowej hiszpańskiej Błogosławionej, Genowefy Torres Morales, znanej jako „Anioł samotności”, jawi się jako szczególnie sugestywna i poruszająca. Urodzona w Almenarze (Castellón), jej życie, choć pełne zewnętrznej radości, było nieustannym krzyżem i męczeństwem. Amputacja nogi w wieku trzynastu lat uczyniła z niej osobę niepełnosprawną, zmuszając do posługiwania się kulami przez całe życie. Do cierpień spowodowanych raną, która pozostawała otwarta przez całe jej życie, dołączyły się liczne cierpienia natury duchowej, tak że mogła powiedzieć za Apostołem Pawłem: „noszę na moim ciele znamiona Jezusa”.
Jednakże, ożywiona głęboką wiarą, duchem ofiary oraz ogniem żarliwej miłości, podejmowała konieczne kroki, pod kierunkiem i prowadzona przez różnych kierowników duchowych, aby założyć w Walencji Zgromadzenie Sióstr Najświętszego Serca i Świętych Aniołów, które później osiadło na stałe w Saragossie, w pobliżu sanktuarium Matki Bożej del Pilar.
Duch Święty, który działa w różnych czasach i momentach, wzbudzając osoby do określonych misji, powołał Genowefę Torres do zadania wciąż pilnego i prorockiego w naszych czasach: zaradzenia samotności i opuszczeniu tych, którzy z różnych życiowych powodów pozbawieni są rodziny i domu. Życie nowej Błogosławionej jest również szczególnie bogate w pouczenia dla wszystkich osób niepełnosprawnych. Matka Genowefa ukazuje, że ograniczenie fizyczne nie stanowi żadnej przeszkody w realizowaniu się jako osoba ani w pełnym przeżywaniu chrześcijańskiego powołania i misji.
4. Duch Święty uczynił Modesta od Jezusa i Maryi apostołem ludzi ubogich i prostych. Każdy mógł liczyć na niego, znajdując wysłuchanie, otwartość i akceptację. Stał się „mały” dla Królestwa niebieskiego i stał się żywym i pociągającym „proroctwem” miłości Boga, świadkiem i twórcą radości oraz nadziei dla chorych, więźniów, grzeszników, ludzi zepchniętych na margines, pozbawionych dóbr i uciśnionych.
Jego śmierć, spowodowana cholerą nabytą podczas służby chorym braciom, była jak pieczęć życia całkowicie oddanego na chwałę i uwielbienie Boga Ojca, na wzór Jezusa i Maryi.
Dziękując Panu za świadectwo, jakie nam pozostawił, módlmy się, abyśmy potrafili naśladować jego nauczanie oraz konkretne przykłady miłości do Boga i bliźniego.
5. Jeszcze jeden Błogosławiony wzbogacił wczoraj firmament świętości w Kościele: Grimoald od Oczyszczenia, w świecie Ferdynand Santamaria. Jego postać dołącza się do postaci świętego Gabriela od Matki Bożej Bolesnej w szczęśliwej zbieżności z trzechsetną rocznicą narodzin Założyciela pasjonistów, świętego Pawła od Krzyża.
Już od najmłodszych lat Grimoald przejawiał szczególną wrażliwość religijną oraz posiadał ducha modlitwy i ofiary.
Jego życie było naznaczone przeciwnościami i upokorzeniami, które jednak były dla niego powodem radości, gdyż zawsze pogodny, zakochany w Bogu i Najświętszej Maryi Pannie, pragnął przede wszystkim zjednoczyć się z cierpieniami Chrystusa. Ciężka i niespodziewana choroba doprowadziła go nagle do śmierci, gdy nie miał jeszcze dwudziestu lat. Oby przykład tego młodzieńca stał się zachętą, zwłaszcza dla jego dzisiejszych rówieśników, do pójścia za Panem Jezusem bez zastrzeżeń.
6. Najmilsi Bracia i Siostry! Tych czworo Błogosławionych dołączado licznego grona tych, których miałem radość wynieść do chwały ołtarzy w czasie mojego pontyfikatu. Oni głoszą całemu światu, że Chrystus jest Odkupicielem człowieka; że On jest jego prawdą, jego szczęściem i jego pełnią.
Naśladujmy ich! Potrafili wcielić Ewangelię w swoje życie, przemieniając je w hymn na cześć miłości Boga. Miłości, która nigdy się nie skończy.
W wysiłku codziennego uświęcania się niech was wspiera, umiłowani, także Błogosławieństwo Apostolskie, którego z serca udzielam każdemu z was, waszym rodzinom oraz waszym wspólnotom kościelnym.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
