Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZAKONU KAMILIANÓW – POSŁUGUJĄCYCH CHORYCH ORAZ DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ CÓREK ŚWIĘTEGO KAMILA
Rzym, 19 maja 1995 r.
Najdrożsi Bracia i Siostry z Rodziny Kamiliańskiej!
1. Z wielką radością was przyjmuję, gdy obchodzicie swoje Kapituły Generalne. Kieruję serdeczne pozdrowienie do was, uczestników Kapituły Zakonu Posługujących Chorych, którzy obradowaliście w Bucchianico, mieście rodzinnym świętego Założyciela Kamila de Lellis. Z równą serdecznością witam was, Córki Świętego Kamila, o których myślę jako wciąż przepełnionych gorliwością po niedawnej beatyfikacji Matki Założycielki Józefiny Vannini. Z wdzięcznością zwracam się do Przełożonego Generalnego, Ojca Angelo Brusco, oraz do Przełożonej Generalnej, Matki Serafiny Dalla Porta, za słowa, które do mnie skierowali; wiedząc, że oboje zostali potwierdzeni na urzędzie, życzę im świętej i owocnej posługi.
Podczas tych intensywnych dni zostaliście wezwani do refleksji nad charyzmatem i duchowością kamiliańską w perspektywie Jubileuszu Roku 2000, w harmonii ze wskazaniami Listu apostolskiego Tertio Millennio Adveniente oraz przez odnowione przylgnięcie do wartości ewangelicznych.
Ta ostatnia część stulecia była dla całej Rodziny Kamiliańskiej okazją do owocnych obchodów rocznicowych, które na nowo pozwoliły podjąć wam refleksję nad heroicznymi wydarzeniami początków Instytutu; wśród nich pragnę przypomnieć czterechsetną rocznicę podniesienia pierwotnej „Kompanii Posługujących Chorym” do rangi Zakonu (por. bulla Illius qui pro gregis papieża Grzegorza XIV).
W tym klimacie odnowionej gorliwości Rada Generalna Zakonu postanowiła ustanowić „Dzień Zakonników Kamiliańskich– męczenników miłości”, obchodzony corocznie 25 maja, w rocznicę urodzin świętego Kamila de Lellis. Tą inicjatywą pragnęliście podkreślić, że oddanie aż do heroizmu miłości jest jednym z istotnych rysów prorockiej natury życia konsekrowanego, które ze swej istoty „lepiej ukazuje nowe i wieczne życie nabyte przez odkupienie Chrystusa oraz wyraźniej zapowiada przyszłe zmartwychwstanie i chwałę Królestwa niebieskiego” (Lumen Gentium, 44).
2. Niedawne Zwyczajne Zgromadzenie Synodu Biskupów z nową mocą przypomniało wskazanie soborowe, wedle którego „odpowiednia odnowa życia zakonnego polega na nieustannym powrocie do źródeł wszelkiej formy życia chrześcijańskiego oraz do pierwotnego ducha instytutów, a równocześnie na dostosowaniu tychże instytutów do zmienionych warunków czasu” (Perfectae Caritatis, 2).
Odnawiać i zmieniać się oznacza zatem podtrzymywać żywą pierwotną nowość charyzmatu założycielskiego, strzegąc go przed ryzykiem osłabienia pierwotnego zapału na skutek zmienionych uwarunkowań historycznych i społecznych. Autentyczna odnowa dokonuje się jedynie poprzez rygorystyczną i odważną wierność własnemu charyzmatowi, w ciągłości drogi wytyczonej przez Założyciela.
3. Odnowiony tekst waszej Konstytucji, drodzy Kamilianie, słusznie podkreśla konieczność, aby wasze życie „było przeniknięte przyjaźnią z Bogiem”, tak byście potrafili być szafarzami miłości Chrystusa wobec chorych. W ten sposób objawi się w was „ta wiara, która w Kamilu działała przez miłość”, dzięki której jesteście wezwani, aby widzieć w chorych samego Pana. Co więcej, w tej obecności Chrystusa w chorych oraz w tych, którzy w Jego imię im służą, pragniecie odnaleźć samo źródło waszej duchowości (por. Konstytucja, 13).
Z powołania i misji, stojąc obok cierpiących i tych, którzy się nimi opiekują, jesteście promotorami i twórcami autentycznie ewangelicznego stylu służby chorym, na wzór waszego Założyciela, heroicznego apostoła miłości.
W tej perspektywie pragnę wyrazić moje uznanie dla znaczącego impulsu, jaki wasz Zakon — dziś obecny na wszystkich kontynentach — nadał swej działalności misyjnej, rozszerzając apostolskie zaangażowanie w Ameryce Południowej, na Dalekim Wschodzie oraz w Europie Wschodniej. W regionach Kaukazu podjęliście zarząd szpitala „Redemptoris Mater”, ofiarowanego przeze mnie Armenii, a we współpracy ze Stolicą Apostolską uruchomiliście w Gruzji projekt zdrowotny noszący nazwę „Redemptor hominis”. Ponadto, wobec narastania nowych form ubóstwa i nowych chorób, pragniecie — zgodnie ze wskazaniami Kapituły Generalnej z 1989 roku — szerzej otworzyć się na potrzeby najuboższych i najbardziej opuszczonych chorych, takich jak ofiary narkomanii i AIDS, zakładając liczne domy gościnne.
4. Wobec Was, drogie Córki Świętego Kamila, ponawiam uznanie i życzenia, które wyraziłem w ubiegłym październiku, gdy dane mi było z radością wynieść do chwały ołtarzy Matkę Józefę Vannini. Idźcie dalej z odnowionym zapałem miłości drogą wytyczoną przez waszą Błogosławioną Założycielkę!
Zachęcam was abyście wraz z Kamilianami zawsze łączyły niezastąpioną bliskość wobec chorego z ewangelizacją kultury zdrowia, dając świadectwo ewangelicznej wizji życia, cierpienia i umierania. Jest to fundamentalne zadanie, które powinno być realizowane przez instytuty formacyjne waszej Rodziny zakonnej, a w szczególności przez Międzynarodowy Instytut Teologii Duszpasterstwa Zdrowia „Camillianum” w Rzymie.
Jak przypomniałem w encyklice Evangelium Vitae, zaangażowanie to jest niezbędne dla krzewienia wewnątrz wspólnoty chrześcijańskiej i całego społeczeństwa autentycznej kultury życia (por. Evangelium Vitae, 82).
5. Pozostając wierni pierwotnemu natchnieniu waszych Instytutów i idąc za wskazaniami niedawnego Synodu Biskupów poświęconego życiu konsekrowanemu, starajcie się rozwijać współpracę między zakonnikami, siostrami zakonnymi i świeckimi, tak aby Rodzina Kamiliańska poszerzała swoje świadectwo ewangelicznej solidarności w świecie ochrony zdrowia. Duszpasterstwo chorych jest jednym z obszarów apostolatu, w których najjaśniej jaśnieje piękno konsekracji Bogu i braciom, zwłaszcza we współczesnym społeczeństwie, skłonnym wierzyć „bardziej świadkom niż nauczycielom, bardziej doświadczeniu niż doktrynie, bardziej życiu i faktom niż teoriom” (Redemptoris Missio, 42). Miłosierne oddanie cierpiącym braciom niech będzie wezwaniem wewnątrz Ludu Bożego do uznania wzniosłej wartości miłości, która staje się miłosierdziem: nie ma lepszej szkoły do budzenia autentycznych powołań.
6. Najdrożsi Bracia i Siostry, idąc śladami świętego Założyciela i błogosławionej Założycielki, trwajcie wiernie w waszym powołaniu, umocnieni intensywnym życiem duchowym, karmionym modlitwą, a zwłaszcza Eucharystią. Żyjcie komunią braterską, radośni i kompetentni w waszej pełnej miłości misji służby chorym, zwłaszcza najuboższym i opuszczonym. Bądźcie apostołami Chrystusa pośród potrzebujących, odważnymi i prorockimi animatorami złożonego świata ludzi chorych, otwartymi i wrażliwymi na wyzwania czasu, zdolnymi do współpracy i do przekazywania pasji na rzecz cierpiącego człowieka. Wyróżniajcie się ofiarnością w niesieniu pomocy tym, którzy pracują w dziedzinie ochrony zdrowia, promując i broniąc życia oraz czyniąc ze służby chorym okazję do autentycznego doświadczenia Boga.
Niech Najświętsza Maryja Panna, którą wzywacie pod szczególnym tytułem „Uzdrowienie Chorych” i wobec której święty Kamil de Lellis oraz błogosławiona Józefa Vannini żywili zawsze czułą pobożność, dopomoże wam doprowadzić do spełnienia postanowienia wypracowane podczas obrad kapitulnych.
Niech towarzyszy wam również Błogosławieństwo, którego z serca udzielam wam i całej Rodzinie Kamiliańskiej, chętnie rozciągając je także na wszystkich chorych powierzonych waszej troskliwej opiece.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
