Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KONGRESU NA TEMAT NOWYCH POWOŁAŃ DO KAPŁAŃSTWA I ŻYCIA KONSEKROWANEGO W EUROPIE
Rzym, Aula Pawła VI, 09 maja 1997 r.
Szanowni Księża Kardynałowie,
Czcigodni Bracia w biskupstwie i w kapłaństwie,
Drodzy Bracia i Siostry!
1. Z radością kieruję do was wszystkich serdeczne słowa powitania, do was, którzy bierzecie udział w europejskim Kongresie poświęconym powołaniom do posługi kapłańskiej i do życia konsekrowanego, odbywającym się w tych dniach w Rzymie. Pozdrawiam Księdza Kardynała Pio Laghiego, Prefekta Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego i dziękuję mu za uprzejme słowa, które zechciał do mnie skierować w imieniu obecnych. Wraz z nim pozdrawiam Księży Kardynałów oraz czcigodnych Braci w biskupstwie, zgromadzonych tutaj.
Kieruję również szczególną myśl do wszystkich tych, kapłanów, zakonników, zakonnic i świeckich, którzy angażują się w promowanie w wspólnotach kościelnych duszpasterstwa wrażliwego na powołania kapłańskie i do szczególnej konsekracji: im wyrażam moje uznanie oraz najserdeczniejsze zachęty.
Intensywne dni waszego Kongresu ukazały, że Kościół, pielgrzymujący na kontynencie europejskim, jest wezwany do ożywiania — zwłaszcza wśród młodych — głębokiej tęsknoty za Bogiem, tworząc w ten sposób odpowiedni kontekst dla rodzenia się wielkodusznych odpowiedzi powołaniowych. Konieczne jest w tym celu, aby każdy wsłuchiwał się na nowo z gorliwością w głos Ducha: to On bowiem jest pewnym przewodnikiem ku pełnemu poznaniu Jezusa Chrystusa i ku zobowiązaniu, by iść za Nim bez zastrzeżeń.
2. Posłany na świat, aby kontynuować misję Zbawiciela, Kościół pozostaje w nieustannym stanie powołania i z dnia na dzień ubogaca się wielorakimi charyzmatami Ducha. To z wewnętrznej jedności miłości i wiary z Ojcem, z Synem i z Duchem Świętym czerpie on gwarancję nowego rozkwitu powołań kapłańskich i do szczególnej konsekracji.
Ten rozkwit nie jest bowiem owocem spontanicznego rodzenia się powołań ani rezultatem aktywizmu, który liczy jedynie na środki ludzkie. Jezus jasno to ukazuje w Ewangelii. Powołując uczniów, aby posłać ich na świat, wzywa ich najpierw do spojrzenia ku górze: „Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo” (Mt 9, 38). Pedagogia powołaniowa, do której odwołuje się Pan, pozwala zrozumieć, że duszpasterstwo nadmiernie skoncentrowane na działaniu i inicjatywach promocyjnych narażone jest na ryzyko nieskuteczności i braku perspektyw, ponieważ każde powołanie jest przede wszystkim darem Boga.
Pilnie potrzeba zatem, aby wielki ruch modlitwy przeniknął wspólnoty kościelne kontynentu europejskiego, przeciwstawiając się wiatrom sekularyzmu, które skłaniają do uprzywilejowania środków ludzkich, efektywności i pragmatycznego stylu życia. Gorliwa modlitwa powinna nieustannie wznosić się z parafii, wspólnot monastycznych i zakonnych, z rodzin chrześcijańskich oraz z miejsc cierpienia. Trzeba wychowywać zwłaszcza dzieci i młodzież do otwierania serca na Pana, aby byli gotowi słuchać Jego głosu.
Ten klimat wiary i słuchania Słowa Bożego uczyni wspólnoty chrześcijańskie zdolnymi do przyjmowania, towarzyszenia i formowania powołań, które Duch wzbudza w ich łonie.
3. Konieczne jest ponadto promowanie jakościowego przełomu w duszpasterstwie powołań Kościołów europejskich. Często uważano, że to fundamentalne zadanie wspólnoty chrześcijańskiej można powierzyć jedynie niektórym osobom, gotowym wziąć je na siebie. Niewątpliwie osoby te wykonują w różnych rzeczywistościach kościelnych cenną i często ukrytą pracę na służbie Bożemu powołaniu. Jednak zmienione warunki historyczne i kulturowe domagają się, aby duszpasterstwo powołań było postrzegane jako jeden z podstawowych celów całej wspólnoty chrześcijańskiej.
Ci, którzy są zaangażowani w duszpasterstwo powołań, tym skuteczniej będą pełnić swoją posługę, im bardziej pomogą poszczególnym członkom wspólnoty odczuwać jako własne zobowiązanie troskę o formowanie takiej liczby kapłanów i osób konsekrowanych, jaka odpowiada potrzebom Ludu Bożego.
Jest jednak oczywiste, że pierwsi, którzy powinni czuć się szczególnie odpowiedzialni za duszpasterstwo powołań, to sami powołani do posługi kapłańskiej i do życia konsekrowanego: dzięki radości życia całkowicie oddanego Panu dadzą oni konkretną i pociągającą propozycję radykalnego naśladowania Jezusa, ukazując jego zdumiewający sens.
Chrystus nie ograniczył się do wezwania do modlitwy o robotników na żniwo, lecz zwrócił się do nich osobiście z zaproszeniem, by szli za Nim, mówiąc: „Pójdź za Mną” (Mt 19, 21). Czcigodni Bracia w biskupstwie, drodzy kapłani i osoby konsekrowane, nie lękajcie się przekazywać młodym, których spotykacie w waszej codziennej posłudze, zaproszenia Pana! Niech waszą naglącą troską będzie wychodzenie im naprzeciw, aby na nowo proponować tajemnicze i zdumiewające słowa, które naznaczyły również wasze życie: „Pójdź za Mną”.
4. Stała i cierpliwa uwaga wspólnoty chrześcijańskiej wobec tajemnicy Bożego powołania będzie w ten sposób sprzyjać rodzeniu się nowej kultury powołaniowej wśród młodych i w rodzinach. Niepokój przenikający świat młodych ujawnia również w nowych pokoleniach natarczywe pytania o sens istnienia, potwierdzając fakt, że nic i nikt nie jest w stanie zdusić w człowieku pytania o sens i pragnienia prawdy. U wielu właśnie na tym gruncie rodzi się poszukiwanie powołania.
Trzeba pomagać młodym, aby nie godzili się na przeciętność, proponując im wielkie ideały, tak aby także oni mogli zapytać Pana: „Nauczycielu, gdzie mieszkasz?” (J 1, 38), „Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?” (Mk 10, 17), i otworzyć serce na hojne naśladowanie Chrystusa.
Takie było doświadczenie niezliczonych mężczyzn i kobiet, którzy potrafili stać się wiernymi świadkami Chrystusa, apostołami Ewangelii na naszym kontynencie. Dzieląc trudy i zmagania ludzi swoich czasów, uwierzyli oni w powszechne powołanie do świętości i wspięli się na jego szczyt drogą szczególną, wyznaczoną im przez Ducha. Ich wybory i ich charyzmaty wyżłobiły głębokie ślady dobra, które trzeba pogłębiać, aby Kościoły europejskie mogły nadal pełnić swoją misję ewangelizacji, uświęcania i promocji człowieka także w nadchodzącym tysiącleciu.
Niech Najświętsza Maryja Panna, Matka powołań, towarzyszy temu ofiarnemu zaangażowaniu, wypraszając u Pana nowe i obfite powołania na służbę głoszenia Ewangelii w każdym narodzie Europy.
Z tymi życzeniami udzielam każdemu z was oraz waszym wspólnotom szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
