Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO MNISZEK KLAUZUROWYCH PODCZAS WIZYTY PASTERSKIEJ
W BOLONII Z OKAZJI XXIII KRAJOWEGO KONGRESU EUCHARYSTYCZNEGO
Bolonia, Katedra św. Piotra, 28 września 1997 r.
Najdroższe Siostry!
1. Z radością kieruję do was wszystkich moje serdeczne pozdrowienie, zgromadzonych w tej wspaniałej katedrze w Bolonii i za waszym pośrednictwem pragnę zwrócić się do sióstr klauzurowych z klasztorów całych Włoch, duchowo zjednoczonych z celebracjami Krajowego Kongresu Eucharystycznego. Pozdrawiam drogiego Kardynała Eduarda Martíneza Somalo, który dziś rano celebrował dla was Mszę Świętą; wraz z nim pozdrawiam także drogiego Kardynała Giacoma Biffiego, Arcybiskupa Bolonii, a także obecnych biskupów i kapłanów.
Kongres Eucharystyczny, przeżywany w tych dniach w Bolonii, jest wydarzeniem duchowym o nadzwyczajnym znaczeniu, dotyczącym całego Ludu Bożego. W sposób szczególny dotyczy on was, obdarzonych powołaniem kontemplacyjnym będącym w samym sercu Kościoła. Waszą misją jest bowiem podtrzymywać i wspierać duszpasterskie działanie Kościoła cennym wkładem kontemplacji, modlitwy i ofiary, który nieustannie podejmujecie w waszych klasztorach, a wasza cicha obecność wskazuje ludziom naszych czasów początek Królestwa Bożego.
2. Podobnie jak Kościół, także wspólnota monastyczna rodzi się z Eucharystii, karmi się sakramentem Ciała i Krwi Pana i ku niemu jest nieustannie zwrócona. Każdego dnia liturgia zaprasza was, abyście kontemplowały — poprzez przebity bok Chrystusa na Krzyżu — tajemnicę odwiecznej Miłości Ojca, a następnie dawały jej świadectwo w waszym życiu całkowicie oddanym Bogu. Jezus objawia Wam tajemnicę swej miłości, abyście ją zachowywały, jak Maryja, w płodnym milczeniu wiary, stając się wraz z Nią współpracownicami w dziele zbawienia.
Najdroższe Siostry, wasze życie, skupione i strzeżone w tajemnicy Trójcy Świętej, czyni was uczestniczkami wewnętrznego dialogu miłości, który Słowo nieustannie prowadzi z Ojcem w Duchu Świętym.
Tak więc wasze codzienne sacrificium laudis, złączone z hymnem, jakim są wasze istnienia osób konsekrowanych w powołaniu klauzurowym, już na tej ziemi uprzedza coś z wiecznej liturgii nieba. Siostra klauzurowa — jak twierdziła błogosławiona Elżbieta od Trójcy — „powinna być zawsze zajęta dziękczynieniem. Każdy jej czyn, każdy ruch, każda myśl i pragnienie, umacniając ją coraz głębiej w miłości, stają się jakby echem wiecznego Sanctus” (B. Elisabetta della Trinità, Scritti, Ritiro, 10, 2).
3. Eucharystia jest darem, jaki Chrystus ofiarował swojej Oblubienicy w chwili opuszczenia tego świata, by powrócić do Ojca. Drogie Siostry, wspólnota chrześcijańska rozpoznaje w waszym życiu „znak wyłącznej jedności Kościoła-Oblubienicy z jej Panem” (Jan Paweł II,Vita consecrata, 59). Tajemnica oblubieńczości, przynależna Kościołowi w całej jego pełni (por. Ef 5, 23–32), w powołaniach do zakonnej konsekracji nabiera szczególnego znaczenia, osiągając swoją najbardziej wymowną postać w kobiecie konsekrowanej: ze swej natury jest ona bowiem figurą Kościoła — dziewicy, oblubienicy i matki — który zachowuje nienaruszoną wiarę daną Oblubieńcowi, rodząc ludzi do nowego życia w chrzcie.
W zakonnicy klauzurowej, właśnie dlatego że zobowiązuje się ona do pełnego przeżywania tajemnicy oblubieńczej wyłącznej jedności z Chrystusem, „urzeczywistnia się tajemnica niebiańska Kościoła” (S. Ambrogio, De institutione virginis, 24, 255; PL 16, 325 C). Na tajemnicę „ciała wydanego” i „krwi przelanej”, którą każda Eucharystia uobecnia i aktualizuje, klauzurowa odpowiada całkowitą ofiarą z siebie, wyrzekając się całkowicie „nie tylko rzeczy, lecz także przestrzeni, kontaktów i wielu dóbr stworzenia” (Vita consecrata, 59). Klauzura stanowi szczególny sposób „bycia z Panem”, uczestnicząc w Jego ogołoceniu poprzez formę radykalnego ubóstwa, w której wybiera się Boga jako „Jedyne, co konieczne” (por. Łk 10, 42), miłując Go wyłącznie jako Wszystko wszystkich rzeczy. W ten sposób przestrzenie klasztoru klauzurowego rozszerzają się ku bezkresnym horyzontom, ponieważ są otwarte na miłość Boga, która ogarnia każde stworzenie. Klauzura nie jest więc jedynie środkiem o ogromnej wartości dla osiągnięcia skupienia, lecz wzniosłym sposobem uczestnictwa w misterium Paschy Chrystusa. Powołanie klauzurowe wszczepia was w Misterium eucharystyczne, umożliwiając wasz udział w odkupieńczej Ofierze Jezusa dla zbawienia wszystkich ludzi.
4. W świetle tych prawd jawi się bardzo ścisła więź istniejąca między kontemplacją a misją. Poprzez wyłączną jedność z Bogiem w miłości wasza konsekracja staje się w sposób tajemniczy, lecz rzeczywisty, płodna. Jest to wasz właściwy sposób uczestniczenia w życiu Kościoła, niezastąpiony wkład w jego misję, który czyni was „współpracownicami samego Boga i podporą słabych i chwiejących się członków Jego niewypowiedzianego Ciała” (S. Chiara d’Assisi,Terza Lettera ad Agnese di Praga, 8: Fonti Francescane, 2886).
W waszej „formie życia” ukazuje się ludziom naszych czasów modlące się oblicze Kościoła, jego serce całkowicie ogarnięte miłością do Chrystusa i przepełnione wdzięcznością wobec Ojca. Z każdego klasztoru nieustannie wznosi się modlitwa uwielbienia i wstawiennictwa za cały świat, w którego cierpieniach, oczekiwaniach i nadziejach uczestniczycie.
Wasze powołanie kontemplacyjne jest również radosnym głoszeniem bliskości Boga; głoszeniem niezwykle ważnym dla ludzi naszych czasów, potrzebujących na nowo odkryć transcendencję Boga, a zarazem Jego pełną miłości obecność przy każdej osobie, zwłaszcza ubogiej i zagubionej.
Wasze życie, które poprzez wyraźne i skuteczne oddzielenie od świata ogłasza prymat Boga, stanowi nieustanne wezwanie do pierwszeństwa kontemplacji nad działaniem, tego, co wieczne, nad tym, co przemijające. Staje się ono tym samym obrazem i zapowiedzią celu, ku któremu zmierza wspólnota kościelna: przyszłego odnowienia wszystkiego w Chrystusie.
5. Prawdę tych słów w sposób szczególny potwierdza przykład świętej Teresy z Lisieux, której setną rocznicę śmierci wspominamy w tym roku i którą 19 października będę miał radość ogłosić Doktorem Kościoła. Jej krótkie życie, przeżyte w ukryciu, nadal mówi nam o uroku poszukiwania Boga i o pięknie całkowitego daru z siebie dla Jego miłości.
W swoim gorącym pragnieniu współpracy w dziele odkupienia pytała ona — jak wiecie — jaka jest jej szczególna misja w Kościele. Żaden wybór nie zadowalał jej w pełni, aż do dnia, w którym wewnętrznie oświecona zrozumiała, że Kościół ma serce i że to serce płonie miłością: „W sercu Kościoła, mojej Matki — postanowiła wówczas — ja będę miłością”.
Aby urzeczywistnić to szczególne powołanie do miłości, nie można dać się oślepić mądrości świata; tylko bowiem małym Ojciec objawia swoje tajemnice, wchodząc w ich serce, które — według pięknego określenia świętej Klary z Asyżu — jest „mansio et sedes”, „mieszkaniem i siedzibą” Boskiego Majestatu (por. Santa Chiara d’Assisi, Terza Lettera ad Agnese, 21-26: FF 2892-2893).
Wasze wspólnoty klauzurowe, z ich właściwym rytmem modlitwy i praktykowania miłości braterskiej, w których samotność wypełnia się słodką obecnością Pana, a cisza usposabia ducha do słuchania Jego wewnętrznych natchnień, są miejscem, gdzie każdego dnia formujecie się w tej miłosnej znajomości Słowa Ojca. Z serca życzę wam, aby wasze życie było przeniknięte tym stałym otwarciu na Boga, nieustanną ofiarą eucharystyczną, która przemienia istnienie w całopalną ofiarę miłości, w jedności z Chrystusem, dla zbawienia świata.
6. Dziękuję wam, najdroższe Siostry klauzurowe, za cenny dar waszego szczególnego wkładu w życie Kościoła, a w sposób szczególny za modlitwę, którą towarzyszycie temu Krajowemu Kongresowi Eucharystycznemu.
Dziękuję za waszą obecność jako zakonnic kontemplacyjnych, które podtrzymują w sercu Kościoła wezwanie do całkowitej miłości Chrystusa-Oblubieńca. Wspólnota chrześcijańska jest wam wdzięczna za to świadectwo.
Niech wasze życie zjednoczone z Panem będzie wymownym znakiem Jego miłości do całej ludzkości. W ten sposób ofiarujecie wszystkim duchowy wkład nadziei i radości, kierując ludzi ku spotkaniu z Chrystusem, naszym prawdziwym pokojem.
Wam, waszym wspólnotom klauzurowym oraz wszystkim Siostrom klauzurowym we Włoszech udzielam z serca szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
