Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNICZEK KAPITUŁY GENERALNEJ SŁUŻEBNIC MARYI Z PISTOI (MANTELLATE)
Rzym, 05 stycznia 1998 r.
Najdroższe Siostry!
1. Z radością was przyjmuję, gdy zgromadziłyście się w Rzymie na Kapitule Generalnej waszego Zgromadzenia. Dziękuję Przełożonej Generalnej, siostrze Luisa Giuliani, za słowa, które skierowała do mnie w imieniu was wszystkich i życzę jej, aby mogła z wielkodusznością i dobrymi owocami wypełnić mandat, w którym została ponownie potwierdzona.
Moje drogie, Wasze zgromadzenie niemal zbiega się w czasie z okresem liturgicznym Bożego Narodzenia, czasem szczególnie sprzyjającym temu, by w świetle wiary zebrać wszelkie doświadczenia i — na wzór Dziewicy Maryi — rozważać zamysł Boga, własne powołanie oraz misję, którą On nam powierza.
Wasza Rodzina zakonna nosi imię Matki Bożej i w sposób szczególny zachęcam was, abyście od Niej coraz głębiej uczyły się cnoty rozeznania, w pełnej uległości wobec działania Ducha Świętego, któremu poświęcony jest ten rok, w przygotowaniu do wielkiego Jubileuszu Roku Dwutysięcznego.
2. Również temat obecnej Kapituły — „Z Maryją, Nową Niewiastą, w służbie Bogu w braciach” — zaprasza was do podjęcia nowego etapu waszej drogi pod przewodem Tej, która jest wzorem konsekracji i naśladowania w duchu ewangelicznego radykalizmu (por.Vita consecrata, 28).
Wasza refleksja, oparta na charyzmacie tworzącym tożsamość Instytutu, podkreśliła znaczenie formacji permanentnej oraz uwydatniła wymagania misji w dziedzinach wychowawczo-socjalno-zdrowotnej i pastoralnej.
W odniesieniu do formacji permanentnej pragnę przypomnieć o prymacie życia w Duchu. „Osoba konsekrowana odnajduje w nim swoją tożsamość i głęboką harmonię, staje się coraz bardziej wrażliwa na codzienne wyzwania słowa Bożego i pozwala się prowadzić pierwotnej inspiracji swego Instytutu. Działanie Ducha Świętego skłania do konsekwentnego przestrzegania momentów modlitwy, milczenia i samotności oraz do wytrwałej prośby o Boży dar mądrości pośród trudów każdego dnia (por. Mdr 9, 10).” (Vita consecrata, 71).
3. Z waszych prac wyłaniają się fundamentalne wskazania dla życia każdej siostry i każdej wspólnoty: przede wszystkim zobowiązanie do odnowienia, na wzór Matek Założycielek, waszego „essere” i waszego „servire”; następnie świadomość konieczności stawiania zawsze Chrystusa w centrum własnego istnienia, a także stałego odnawiania i umacniania więzi wspólnotowej; wreszcie, w wymiarze apostolskim, ukierunkowanie na przyjęcie jako własnego wyboru „humanizowania życia” w różnych obszarach waszej posługi: w szkołach, domach rodzinnych, szpitalach, domach opieki dla osób starszych, ośrodkach odpowiadających na różne formy marginalizacji.
Mogę was jedynie zachęcić, abyście z odnowionym entuzjazmem podążały dalej tymi drogami działania, które Duch Pana podpowiada wam w tak ważnym momencie życia Instytutu, jakim jest celebracja Kapituły Generalnej: otwórzcie serca, by przyjąć wewnętrzne poruszenia łaski Bożej.
4. Ta wasza wizyta, drogie Siostry, daje mi sposobność do wyrażenia wam wdzięczności i uznania za wasze zaangażowanie oraz do umocnienia was w waszych postanowieniach. Dobrze wiecie, jak bardzo Kościół ceni życie konsekrowane. Szczególnym świadectwem tego była poświęcona mu Sesja Synodu Biskupów, która była przede wszystkim wspólnym dziękczynieniem za wielki dar życia konsekrowanego. Jest ono bowiem samym sercem Kościoła i jest elementem decydującym dla jego misji (por. tamże, 3), w którą wnosi swój specyficzny wkład poprzez świadectwo życia całkowicie oddanego Bogu i braciom (por. tamże, 76).
Niech to będzie — z macierzyńską pomocą Najświętszej Maryi Panny — zobowiązanie każdej z was i całego waszego Zgromadzenia! Z tym życzeniem z serca udzielam wam oraz waszym Siostrom szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
