Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO DUCHOWNYCH, OSÓB KONSEKROWANYCH I SEMINARZYSTÓW
W KATEDRZE W HAWANIE
Hawana, Archikatedra Niepokalanego Poczęcia NMP, 25 stycznia 1998 r.
Umiłowani Bracia w biskupstwie i kapłaństwie,
najdrożsi zakonnicy i zakonnice,
seminarzyści i wierni:
1. Na kilka godzin przed zakończeniem tej Wizyty duszpasterskiej napełnia mnie radością to spotkanie z wami, którzy reprezentujecie wszystkich tych, którzy z radością i nadzieją, ale także wśród cierpień i ofiar, podejmują pasjonujące zadanie ewangelizacji tej ziemi, naznaczonej tak szczególną historią.
Dziękuję Jego Eminencji Kardynałowi Jaime Lucasowi Ortedze y Alamino, Arcybiskupowi Hawany, za serdeczne słowa, które do mnie skierował, wyrażając uczucia miłości i szacunku, jakimi darzycie Następcę Apostoła Piotra. Pragnę je odwzajemnić, ponawiając wobec was moje głębokie uznanie w Panu, które rozciągam na wszystkich synów i córki tej Wyspy.
2. Zgromadziliśmy się w tej Katedrze Metropolitalnej, poświęconej Niepokalanemu Poczęciu, w dniu, w którym liturgia obchodzi Nawrócenie św. Pawła, który na drodze do Damaszku doznał spotkania ze Zmartwychwstałym Panem i z prześladowcy chrześcijan stał się nieustraszonym i niestrudzonym apostołem Jezusa Chrystusa. Jego świetlany przykład i jego nauczanie powinny być dla was przewodnikiem w codziennym stawianiu czoła i przezwyciężaniu licznych przeszkód, jakie napotykacie w wypełnianiu misji, aby nie osłabły energia i zapał w szerzeniu Królestwa Bożego.
Liczni byli Pasterze w dziejach narodu, którzy z niezachwianą wiernością Chrystusowi i Jego Kościołowi towarzyszyli ludowi we wszystkich kolejach losu. Świadectwo ich ofiarnego oddania, ich słowa w głoszeniu Ewangelii oraz obrona godności i niezbywalnych praw osób, a także troska o integralne dobro Narodu, stanowią cenne dziedzictwo duchowe, godne zachowania i pomnażania. W tych dniach wspomniałem jednego z nich, Sługę Bożego ojca Félixa Varelę, wiernego swemu kapłaństwu i gorliwego promotora dobra wspólnego całego narodu kubańskiego. Wspominam także Sługę Bożego José Olallo, z Zakonu Szpitalnego św. Jana Bożego, świadka miłosierdzia, którego przykładne życie w służbie najbardziej potrzebującym stanowi owocny wzór życia konsekrowanego dla Pana. Żywimy nadzieję, że jego proces kanonizacyjny rychło się zakończy i że wierni będą mogli wzywać jego wstawiennictwa. Wielu innych Kubańczyków, mężczyzn i kobiet, dało dowody wiary, wytrwałości w misji oraz oddania sprawie Ewangelii, zgodnie ze swoim stanem kapłańskim, zakonnym lub świeckim.
3. Drodzy kapłani! Pan obficie błogosławi waszej codziennej posłudze na rzecz Kościoła i ludu, nawet wtedy, gdy pojawiają się przeszkody i cierpienia. Dlatego doceniam i jestem wdzięczny za waszą wierność łasce Bożej, która powołała was, abyście byli rybakami ludzi (por. Mk 1,17), nie ulegając zmęczeniu ani zniechęceniu rodzącemu się z ogromu waszej pracy apostolskiej, wynikającego z niewielkiej liczby kapłanów oraz licznych potrzeb duszpasterskich wiernych, którzy otwierają swoje serca na Ewangelię, jak było to widoczne podczas niedawnej misji przygotowawczej do mojej Wizyty.
Nie traćcie nadziei z powodu braku środków materialnych do realizacji misji ani z powodu niedostatku zasobów, który dotyka dużą część tego ludu. Nadal przyjmujcie zaproszenie Pana, by zabiegać o Królestwo Boże i o Jego sprawiedliwość, a wszystko inne będzie wam dodane (por. Łk 12,31). Ze swej strony, w ścisłej jedności z waszymi Biskupami i jako wyraz żywej komunii kościelnej, która cechowała ten Kościół, nadal oświecajcie sumienia w rozwoju wartości ludzkich, etycznych i religijnych, których brak dotyka szerokie kręgi społeczeństwa, zwłaszcza młodzież, czyniąc ją bardziej podatną na zagrożenia.
Dane, które napawają nadzieją, dotyczące wzrostu powołań kapłańskich oraz przybycia do kraju nowych misjonarzy, czego gorąco pragniemy i co powinno być wspierane, sprawią, że działalność apostolska stanie się bardziej powszechna, ku dobru wszystkich.
Świadomi, że „pomoc moja pochodzi od Pana” (Ps 120,2), że tylko On jest naszym oparciem i pomocą, zachęcam was, abyście nigdy nie zaniedbywali codziennej i długiej modlitwy osobistej, coraz bardziej upodabniając się do Chrystusa, Dobrego Pasterza, gdyż w Nim znajdują się zasadnicza siła i prawdziwy odpoczynek (por. Mt 11,30). W ten sposób będziecie mogli z radością stawiać czoła ciężarowi „dnia i spiekoty” (por. Mt 20,12) oraz dawać najlepsze świadectwo na rzecz promocji powołań kapłańskich i zakonnych, tak bardzo potrzebnych.
Posługa kapłańska, oprócz głoszenia słowa Bożego i sprawowania sakramentów, które stanowią waszą misję prorocką i kultyczną, rozciąga się także na służbę miłości, pomoc i promocję ludzką. Dlatego obejmuje ona również posługę diakonów oraz pomoc członków różnych instytutów zakonnych i stowarzyszeń kościelnych. Oby Pan sprawił, abyście zawsze mogli z łatwością otrzymywać i dysponować środkami, którymi tak wiele Kościołów siostrzanych pragnie się z wami dzielić, oraz abyście znajdowali najbardziej odpowiednie sposoby zaspokajania potrzeb braci; niech ta działalność będzie coraz lepiej rozumiana i doceniana!
4. Jestem wdzięczny za obecność na tej ziemi osób konsekrowanych z różnych Instytutów. Przez wiele dziesięcioleci były one zmuszone przeżywać swoje powołanie w bardzo szczególnych warunkach i – nie rezygnując ze specyfiki własnego charyzmatu – musiały dostosować się do panujących okoliczności i odpowiadać na potrzeby duszpasterskie diecezji. Dziękuję wam także za zasługującą na uznanie i cenioną pracę duszpasterską oraz za służbę Chrystusowi w ubogich, chorych i osobach starszych. Jest pożądane, aby w niedalekiej przyszłości Kościół mógł podjąć swoją rolę w dziedzinie nauczania, zadanie, które instytuty zakonne realizują w wielu częściach świata z wielkodusznym zaangażowaniem i z wielką korzyścią dla społeczeństwa obywatelskiego.
Kościół oczekuje od was wszystkich świadectwa istnienia przemienionego przez profesję rad ewangelicznych (por. Vita consecrata, nr 20), abyście byli świadkami miłości poprzez czystość, która poszerza serce, ubóstwo, które burzy bariery, oraz posłuszeństwo, które buduje komunię we wspólnocie, w Kościele i w świecie.
Wiara ludu kubańskiego, któremu służycie, była źródłem i życiodajną siłą kultury tego Narodu. Jako osoby konsekrowane poszukujcie i promujcie autentyczny proces inkulturacji wiary, który ofiaruje wszystkim przepowiadanie, przyjęcie i możliwość życia Ewangelią.
5. Drodzy seminarzyści, nowicjusze i nowicjuszki: dążcie do solidnej formacji ludzkiej i chrześcijańskiej, w której życie duchowe zajmuje miejsce uprzywilejowane. W ten sposób lepiej przygotujecie się do wypełniania misji apostolskiej, która zostanie wam powierzona. Spoglądajcie z nadzieją ku przyszłości, w której będziecie ponosić szczególną odpowiedzialność. W tym celu umacniajcie wierność Chrystusowi i Jego Ewangelii, miłość do Kościoła oraz oddanie waszemu ludowi.
Dwa Seminaria, które stają się niewystarczające pod względem pojemności, wniosły znaczący wkład w kształtowanie świadomości narodowej Kuby. Niech w tych znamienitych murach nadal wzrasta owocna synteza między pobożnością a cnotą, między wiarą a kulturą, między miłością do Chrystusa i Jego Kościoła a miłością do ludu!
6. Dziękuję obecnym tu świeckim, którzy reprezentują tak wielu innych, za codzienną wierność w podtrzymywaniu płomienia wiary w łonie swoich rodzin, przezwyciężając w ten sposób przeszkody i z odwagą podejmując wysiłek wcielania ducha ewangelicznego w życie społeczne. Zachęcam was do umacniania wiary poprzez stałą formację biblijną i katechetyczną, która pomoże wam wytrwać w świadectwie o Chrystusie, przebaczając zniewagi, korzystając z prawa do służby ludowi, wychodząc od waszej kondycji wierzących katolików, na wszystkich już otwartych polach oraz zabiegając o dostęp do tych, które pozostają jeszcze zamknięte. Zadaniem zaangażowanego laikatu katolickiego jest bowiem otwieranie przestrzeni kultury, gospodarki, polityki i środków społecznego przekazu, aby za ich pośrednictwem przekazywać prawdę i nadzieję o Chrystusie i o człowieku. W tym sensie pożądane jest, aby wydawnictwa katolickie i inne inicjatywy mogły dysponować niezbędnymi środkami, by lepiej służyć całemu społeczeństwu kubańskiemu. Zachęcam was do dalszego podążania tą drogą, która jest wyrazem żywotności wiernych i ich autentycznego chrześcijańskiego powołania do służby prawdzie i Kubie.
6. Drodzy bracia: naród kubański potrzebuje was, ponieważ potrzebuje Boga, który jest fundamentalnym sensem waszego życia. Na mocy waszej przynależności do tego ludu ukazujcie mu, że jedynie Chrystus jest Drogą, Prawdą i Życiem, że tylko On ma słowa życia wiecznego (por. J 6,68–69). Papież jest blisko was, towarzyszy wam swoją modlitwą i swoją miłością oraz powierza was macierzyńskiej opiece Najświętszej „Virgen de la Caridad del Cobre”, Matki wszystkich Kubańczyków. Jej, Gwieździe nowej Ewangelizacji, powierzam dzieło was wszystkich oraz dobro tej umiłowanej Ojczyzny.
Kończymy tę wizytę 25 stycznia, w dniu święta nawrócenia św. Pawła. Ostatnia Eucharystia sprawowana na Plaza de la Revolución nabiera szczególnego znaczenia, ponieważ nawrócenie Pawła jest głęboką, nieustanną i świętą rewolucją, aktualną dla wszystkich czasów.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
