Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO WSPÓLNOT MONASTYCZNYCH BETLEJEM, WNIEBOWZIĘCIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY ORAZ ŚW. BRUNONA
Rzym, 14 marca 1998 r.
Do wspólnot monastycznych Betlejem,
Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
oraz św. Brunona
1. Gdy wasze wspólnoty gromadzą się na zgromadzeniu nadzwyczajnym, z radością kieruję do was serdeczne pozdrowienie i zapewniam was o mojej gorliwej modlitwie w waszej intencji.
Wasza rodzina monastyczna, w swoich dwóch gałęziach, pragnie iść za Chrystusem, czerpiąc inspirację z duchowości monastycyzmu Wschodu i Zachodu, w szczególności z mądrości świętego Brunona. Poprzez uważne słuchanie Ewangelii i naśladowanie przykładu Najświętszej Maryi Panny pragniecie oddać się Bogu w życiu samotności, milczenia, modlitwy i kontemplacji. Zachęcam was, abyście w pełni przeżywali waszą ofiarę złożoną Panu w miłości do Kościoła i w wierności jego prawu, a także w komunii z Następcą Piotra oraz poprzez podtrzymywanie pełnych zaufania relacji z biskupami diecezji, na terenie których zostały ustanowione wasze wspólnoty.
2. Magisterium Kościoła, a zwłaszcza Sobór Watykański II, ukazało centralne miejsce życia kontemplacyjnego w Kościele: „Instytuty, które całkowicie są ukierunkowane na kontemplację, (…) w Mistycznym Ciele Chrystusa, w którym „wszystkie członki nie spełniają tej samej czynności” (Rz 12,4), zawsze zachowują znamienitą cząstkę” (Perfectae caritatis, 7). Sam napisałem w adhortacji apostolskiejVita consecrata: „Instytuty oddane bez reszty kontemplacji, złożone z kobiet lub mężczyzn, są chwałą Kościoła i źródłem niebieskich łask. Ich członkowie naśladują swoim życiem i misją Chrystusa modlącego się na górze, dają świadectwo panowania Boga nad historią i są zapowiedzią przyszłej chwały.” (Vita consecrata, 8). Żywię zatem nadzieję, że pozwalając się przemieniać mocy miłości, będziecie jaśnieć pośród ludzi jako znak świętości Boga. Bądźcie wierni podążaniu za Jezusem na pustyni, w Jego chwilach samotności z Ojcem, aby stać się czcicielami w duchu i prawdzie! Ludzie naszych czasów poszukują gorliwych świadków Ewangelii, którzy ofiarują im miejsca duchowości, gdzie mogą spotkać i adorować Boga żywego, oraz pomogą im nadać sens własnemu życiu.
Idąc za duchem świętego Brunona w samotności i milczeniu pustyni, otrzymacie od Pana dary pokoju i radości: „Tam dzielni mężowie mogą, ilekroć zechcą powracać do skupienia, trwać w sobie samych, troskliwie pielęgnować ziarna cnót i z radością karmić się owocami raju. Tam zdobywa się to oko, którego spokojne spojrzenie rani Oblubieńca miłością; to oko czyste i przejrzyste, przez które ogląda się Boga” (św. Bruno, List do Raoula le Verd).
3. W centrum waszego życia konsekrowanego pragniecie postawić Eucharystię. Celebrując i kontemplując to misterium w samotności, jednoczycie się z ofiarą Jezusa złożoną Ojcu, zobowiązujecie się iść za Nim oraz wyrzekacie się wszystkiego, co mogłoby utrudniać przyjęcie Jego miłości. Przyjmując Jego Ciało i Krew dane na pokarm, osoby konsekrowane są w szczególny sposób wezwane, by stawać się wiernymi uczniami upodobnionymi do Chrystusa i łączą swoje bezwarunkowe „tak” z „tak” pełnego miłości Syna Ojca. W ten sposób, przez całkowity dar z siebie, jednoczą swoje życie z pamiątką ofiary paschalnej złożonej z miłości za całą ludzkość. Z radością wspominają też, że „gorliwa i długotrwała adoracja Chrystusa obecnego w Eucharystii pozwala w pewien sposób doświadczyć tego, co przeżył Piotr podczas Przemienienia: „Dobrze, że tu jesteśmy”. Przez sprawowanie misterium Ciała i Krwi Chrystusa umacnia się też i wzrasta jedność i wzajemna miłość tych, którzy poświęcili swoje życie Bogu” (Vita consecrata, 95). W głębokiej harmonii z Eucharystią częste korzystanie z sakramentu pojednania — z poszanowaniem, jakie zakłada on dla wewnętrznej wolności każdej osoby — prowadzi do koniecznego oczyszczenia, dzięki któremu relacja z Bogiem staje się coraz bardziej przejrzysta, a wierność podjętym zobowiązaniom wzrasta. Niech codzienne spotkanie z Chrystusem będzie dla każdego z was nieustannym wezwaniem do świętości, w oczekiwaniu na powrót Pana!
4. Na wzór Maryi i razem z Nią nieustannie słuchajcie Słowa Bożego, zachowując je i rozważając dniem i nocą w waszym sercu! To Słowo, niewyczerpane źródło życia duchowego, które rzuca światło Mądrości na ludzką egzystencję, będzie was przemieniać i pozwoli wam wzrastać. Obyście jak uczniowie z Emaus rozpoznawali Zmartwychwstałego na waszych drogach samotności i mówili sami do siebie: „Czy serce nie pałało w nas, gdy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?” (Łk 24,32). Zażyłość ze Słowem Bożym, która karmi kontemplację, pozwala wam otrzymywać światło potrzebne do rozpoznawania dróg Pana poprzez znaki czasu oraz do rozeznawania zamysłów Boga. Istotnie, poszukując woli Ojca, aby ją wypełniać dzień po dniu, kroczcie drogami samego Jezusa, Syna, który stał się posłuszny aż do oddania własnego życia, aby wszyscy mogli zostać zbawieni. W tym posłuszeństwie wypełnił On misję otrzymaną od Ojca, który następnie wywyższył Go w chwale.
5. Święty Bruno uczy was miłować każdego człowieka, bez wyjątku, tak jak umiłował go Jezus. Wasze oddanie modlitwie i adoracji zobowiązuje was również do wstawiennictwa za Kościół i świat. Powinno ono być świadectwem miłości Kościoła do swego Pana, a zarazem wkładem we wzrost Ludu Bożego. W ten sposób uczestniczycie w misji Kościoła, która stanowi istotne zadanie wszystkich instytutów życia konsekrowanego. Profesja rad ewangelicznych czyni osoby konsekrowane całkowicie wolnymi do służby Ewangelii. „Najważniejszym przejawem misji nie są bowiem zewnętrzne dzieła, ale przede wszystkim uobecnianie w świecie samego Chrystusa przez osobiste świadectwo. Oto jest wyzwanie i pierwszoplanowe zadanie życia konsekrowanego! Im bardziej upodobniamy się do Chrystusa, tym bardziej czynimy Go obecnym i działającym w świecie dla zbawienia ludzi.” (Vita consecrata, 72). Drodzy bracia i siostry, pozwólcie Chrystusowi was ogarnąć, abyście wnieśli swój wkład w uświęcenie świata!
6. Poprzez waszą profesję monastyczną, a zwłaszcza przez składane śluby i praktykę ascezy, pragniecie w sposób radykalny ukazać prymat Boga oraz dóbr przyszłych. Niech ten całkowity dar z was samych pozwoli przemienienić się przez łaskę Bożą i w pełni upodobnić do Chrystusa, w braterskich wspólnotach, w których każdy może wzrastać w prawdzie własnego istnienia!
Od kilku lat opracowujecie Konstytucje dla obu waszych gałęzi, aby rozeznać wezwanie Ducha i odpowiedzieć na nie w posłuszeństwie. Teraz, gdy przygotowujecie się na przyjęcie dekretu papieskiego uznania waszych wspólnot, zachęcam was do kontynuowania refleksji w dialogu pełnym zaufania z Kongregacją do spraw Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, aby ofiarować wszystkim członkom Regułę życia, która zobowiąże ich do przeżywania powołania do świętości w pokoju serca i w hojnym darze z siebie. Adhortacja apostolska Vita consecrata, owoc Synodu Biskupów, pomoże wam głębiej zastanowić się nad darem otrzymanym od Boga i oddać go na służbę Kościołowi oraz jego misji apostolskiej.
7. W drugim roku przygotowań do obchodów Wielkiego Jubileuszu, poświęconym Duchowi Świętemu i Jego uświęcającej obecności we wspólnocie uczniów, proszę was, abyście czuwali wśród ludzi i coraz bardziej angażowali się w nową ewangelizację, zgodnie z waszym własnym charyzmatem przeżywanym w komunii z Kościołem. Niech ten sprzyjający czas modlitwy i adoracji pozwoli wam jeszcze pełniej odkrywać Ducha jako „jako Tego, który w toku dziejów buduje królestwo Boże i przygotowuje jego ostateczne objawienie w Jezusie Chrystusie, działając ożywczo we wnętrzu człowieka i sprawiając, że w codziennym ludzkim doświadczeniu kiełkują już ziarna ostatecznego zbawienia, które nastąpi na końcu czasów.” (Tertio millennio adveniente, 45). Powierzając was macierzyńskiej opiece Matki Bożej Wniebowziętej oraz wstawiennictwu świętego Brunona, z całego serca udzielam wam mojego serdecznego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
