Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ MISJONARZY ŚW. KAROLA (SKALABRYNIAN)
Rzym, 25 września 1998 r.
Najdrożsi Ojcowie Kapitularze, Skalabrynianie!
1. Z radością kieruję do każdego z was moje serdeczne powitanie. Przybywając z okazji Kapituły Generalnej, zechcieliście potwierdzić tą wizytą swoją wierność Następcy Piotra i jego nauczaniu jako Pasterza Kościoła powszechnego. W sposób szczególny pozdrawiam ojca Luigiego Favero, właśnie ponownie wybranego na urząd przełożonego generalnego waszego Zgromadzenia. Składając mu gratulacje z powodu ponownie okazanego przez współbraci zaufania oraz za ofiarną i kompetentną posługę dotychczas pełnioną, wzywam łaski i mocy Ducha Świętego, aby przy pomocy nowej Rady potrafił on wprowadzić Instytut Misjonarzy św. Karola w trzecie tysiąclecie chrześcijaństwa w sposób rzeczywiście owocny.
2. Wciąż żywe jest we mnie wspomnienie beatyfikacji waszego Założyciela, biskupa Jana Chrzciciela Scalabriniego, którego 9 listopada ubiegłego roku ukazałem wspólnocie chrześcijańskiej jako wspaniały przykład Apostoła naszych czasów, niebiańskiego opiekuna milionów imigrantów i uchodźców. Jego serce gorliwego biskupa i kochającego ojca otwierało się z nieustanną troską na duchowe i materialne potrzeby ludzi ubogich, włączając w swoje niestrudzone dzieło apostolskie tych wszystkich, których Opatrzność mu powierzyła. Pozostawił on swoim duchowym synom cenne dziedzictwo miłości bez granic wobec tych, których poszukiwanie pracy, klęski żywiołowe czy niekorzystne uwarunkowania społeczno-polityczne wykorzeniają z ich kultury i ojczystej ziemi.
Czerpiąc z Bożego słowa wizję powszechnego przeznaczenia dóbr oraz zasadniczej jedności rodziny ludzkiej, rozpoznawał on w migracjach przede wszystkim prawo natury, które „w każdej chwili odnawia cud stworzenia” i sprawia, że „świat staje się ojczyzną człowieka”. Równocześnie jednak nie wahał się piętnować cierpień i dramatów powodowanych przez emigrację, domagając się odpowiednich i konkretnych środków zaradczych.
Tego właśnie ducha, ten sam zapał chcecie dziś ożywić i pytacie, jak u progu nowego Tysiąclecia na nowo podjąć jego pragnienie służby ostatnim oraz jego misyjną gorliwość bez granic. Wobec nasilenia się zjawiska migracji w jej najbardziej bolesnych aspektach, takich jak migracje nieudokumentowane oraz migracje uchodźców spowodowane wojnami, nienawiścią etniczną i niedorozwojem, otwierają się przed waszą miłością i waszym misyjnym dążeniem coraz szersze horyzonty.
Bardzo trafnie zatem wasza Kapituła Generalna, określając „Skalabryniański projekt misyjny u progu roku 2000”, zechciała odpowiedzieć na te wyzwania, kierując spojrzenie zwłaszcza ku tym obszarom świata migrantów, w których najsilniejsze są znaki próby i cierpienia, odrzucenia inności i lęku przed drugim, wyzysku i samotności.
3. Jest to zadanie apostolskie trudne i złożone, które domaga się od każdego skalabrynianina przede wszystkim coraz bardziej przekonującego i przejrzystego przylgnięcia do Chrystusa ubogiego, czystego i posłusznego, głębokiej z Nim zażyłości, podtrzymywanej modlitwą, tak aby Boski Odkupiciel stawał się coraz bardziej centrum i racją własnego istnienia oraz apostolatu. Na wzór Założyciela, najdrożsi bracia, przeżywajcie w sposób zdecydowany i konkretny prymat modlitwy, pielęgnując zwłaszcza nabożeństwo do Eucharystii i do Matki Bożej: w ten sposób odnajdziecie głębokie motywacje i niewyczerpaną siłę, by iść za Panem także drogą Krzyża; odnajdziecie w szczególności zawsze nowy zapał do służby migrantom, ponieważ „spojrzenie utkwione w obliczu Chrystusa nie osłabia w Apostole woli służenia człowiekowi; przeciwnie — umacnia ją, nadając jej nową zdolność oddziaływania na historię, aby uwolnić ją od tego, co ją oszpeca.” (Vita consecrata, 75). Pozwalając się prowadzić Duchowi Bożemu, będziecie dzielić oczekiwania i nadzieje kobiet i mężczyzn będących w drodze; potraficie również oświecać tych, którzy widzą w imigracji zagrożenie dla własnej tożsamości narodowej, bezpieczeństwa i przywilejów, pomagając im dostrzec w obecności osób odmiennych pod względem pochodzenia i kultury potencjalne bogactwo dla krajów przyjmujących.
Kościół prosi was, najdrożsi, abyście w każdej wspólnocie przyjmującej migrantów podtrzymywali wartości braterstwa i solidarności, zmniejszając przestrzenie wykluczenia i szerząc kulturę miłości. To trudne zadanie domaga się z waszej strony pełnego odnowienia życia braterskiego oraz stałego i przekonanego zaangażowania, by czynić ze wspólnot zakonnych „miejsca” komunii oraz żywe i przejrzyste obrazy Kościoła jako zalążka i początku Królestwa Bożego w świecie (por. Lumen gentium, 5). W świecie podzielonym i niesprawiedliwym wasza rodzina skalabryniańska, która dziś jawi się jako coraz bardziej zróżnicowana pod względem przynależności etnicznych i kulturowych, niech potrafi być nie tylko znakiem i świadectwem zawsze możliwego dialogu, lecz także domem otwartym dla tych, którzy szukają okazji do spotkania i dzielenia się różnorodnością.
4. Obecność waszych zakonników w różnych obszarach geograficznych i tradycjach oraz szczególny charakter waszego zaangażowania duszpasterskiego w świecie powszechnego przemieszczania się ludzi, często będącym zwierciadłem potrzeb i rozdarć współczesnego świata, wymagają od was szczególnej zdolności do nowego i bardziej wyrazistego ukazywania charyzmatu waszego Instytutu. Aby duch Zgromadzenia mógł być przekazywany i przeżywany w swej autentyczności przez nowe pokolenia, w różnorodności kultur i szerokości geograficznych, konieczne jest — jak sami zauważacie — jak najszybsze opracowanieratio institutionis waszego Zgromadzenia, jasno i dynamicznie wyznaczającej drogę prowadzącą do pełnego przyswojenia duchowości Instytutu. Istotnie, „Ratio odpowiada dziś bardzo pilnej potrzebie: z jednej strony wskazuje sposób, w jaki należy wprowadzać nowe pokolenia w duchowość Instytutu, aby mogły ją autentycznie przeżywać w kontekście różnych kultur i w różnych regionach geograficznych; z drugiej strony wyjaśnia osobom konsekrowanym, jak mają żyć tym samym duchem na różnych etapach własnej egzystencji, dążąc do pełnej dojrzałości wiary w Chrystusa.” (Vita consecrata, 68). Po ratio institutionis winno nastąpić opracowanie projektu formacji permanentnej, tak aby towarzyszyć każdemu skalabrynianinowi programem obejmującym całe życie (por. tamże, 69).
Te procesy formacyjne, pomagając wam przylgnąć z odnowioną i stałą miłością do Chrystusa, doprowadzą was do mądrego rozpoznawania znaków Boga w historii oraz — poprzez świadectwo waszego charyzmatu — do uczynienia w pewien sposób dostrzegalną Jego obecność w zróżnicowanym i trudnym świecie migracji.
Zjawisko mobilności ludzkiej, w którym realizuje się wasze zaangażowanie ewangelizacyjne i promocja ludzka, jawi się jako szczególnie otwarte na charyzmaty i kompetencje świeckich. Umiejcie docenić współpracę z wiernymi świeckimi, aby uczynić waszą obecność wśród migrantów bardziej skuteczną i by ukazać im pełniejszy obraz Kościoła. Wymaga to oczywiście od was, zakonników, szczególnego wysiłku w formowaniu świeckich do dojrzałości wiary, wprowadzaniu ich w życie wspólnoty chrześcijańskiej oraz doprowadzaniu do współdzielenia charyzmatu skalabryniańskiego.
5. Najdrożsi Bracia, u progu nowego Tysiąclecia, gdy Kościół przygotowuje się do obchodów dwóch tysięcy lat Wcielenia Syna Bożego, pragnę powierzyć wasze apostolskie zamierzenia, wasze decyzje kapitulne oraz wasze nadzieje dobra Matce Pana, którą błogosławiony Jan Chrzciciel Scalabrini obrał za wzór swojej duchowości i swojego działania apostolskiego. Maryja, Niewiasta wolna, ponieważ pełna łaski, która szybko opuściła swoją ziemię i swój dom, by udać się z pomocą do krewnej Elżbiety, niech obdarzy was radością bycia uległymi i ofiarnymi narzędziami głoszenia Ewangelii ubogim naszych czasów i uczyni was świadkami nadziei.
Z takimi przemyśleniami, wzywając opieki waszego błogosławionego Założyciela, z serca udzielam całej Rodzinie Skalabryniańskiej szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
