Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW RADY ZAKONU RYCERZY ŚWIĘTEGO GROBU
Rzym, 17 października 1998 r.
Księże Kardynale,
Czcigodni Panowie,
Najmilsi Bracia i Siostry!
1. Z radością kieruję do was serdeczne pozdrowienie z okazji tej dzisiejszej okoliczności, która gromadzi w Rzymie Wielkie Magisterium oraz Zwierzchników starożytnego i zasłużonego Rycerskiego Zakonu Świętego Grobu.
Dziękuję Jego Eminencji Kardynałowi Carlo Furno, waszemu Wielkiemu Mistrzowi, za szlachetne przemówienie, które do mnie skierował, dając wyraz wspólnym uczuciom i wyrażam wdzięczność za dar, jaki zechciał mi ofiarować w imieniu wszystkich.
Najmilsi, wasze zaangażowanie apostolskie i charytatywne jest przede wszystkim dziełem wypływającym z głębokich motywacji wiary: wiary w Chrystusa, Syna Bożego wcielonego, prawdziwego Boga i prawdziwego Człowieka, którego martwe ciało spoczęło w grobie, z którego zmartwychwstał w poranek paschalny. Miesiące, które dzielą nas od Wielkiego Jubileuszu, są sprzyjającą okazją do tego, by z przekonaniem na nowo potwierdzić tę wiarę w Pana Jezusa, czyniąc jej uczestnikami — poprzez przekonujące świadectwo — tych wszystkich, którzy są z wami blisko i od was oczekują słowa nadziei oraz gestu miłosierdzia, wypływających z pełnego przylgnięcia do Odkupiciela człowieka.
2. Znakiem wyróżniającym wasz Zakon jest czerwony krzyż Ziemi Świętej. Przedstawia on rany Pana i Jego Krew, która odkupiła całą ludzkość. Niech będzie ona wyryta w waszych sercach, abyście w każdej okoliczności byli świadkami Chrystusa, żywymi i aktywnymi członkami waszych wspólnot kościelnych. Ożywieni wewnętrznie nabożeństwem do Krzyża Chrystusa, potraficie szerzyć wokół siebie miłość do Ziemi, którą Odkupiciel przemierzał podczas swego ziemskiego życia, poruszając serca wierzących, aby Kościołowi żyjącemu w miejscach uświęconych obecnością Chrystusa nie zabrakło niezbędnej pomocy w realizacji opatrznościowego planu Boga.
Ważna i znacząca jest zatem wasza misja! Wierni waszemu specyficznemu charyzmatowi, jesteście powołani, w pewien sposób, do naśladowania żaru miłości apostolskiej św. Pawła, który zabiegał o pomoc „dla świętych” w Jerozolimie (por. 2 Kor 8,4), zachęcając różne Kościoły do hojności w jałmużnach na rzecz braci w Jerozolimie, ponieważ „jeżeli poganie stali się uczestnikami ich dóbr duchowych, są zobowiązani służyć im w potrzebach materialnych” (Rz 15,27).
3. A cóż powiedzieć o waszej cennej posłudze dla jedności wierzących? Posłuszni wskazaniom Soboru Watykańskiego II i stosownie do możliwości każdego z was, winniście być przekonanymi orędownikami ekumenizmu, podejmując odpowiednie inicjatywy współpracy z innymi wyznaniami chrześcijańskimi, a także troszcząc się o uważny i owocny dialog z wyznawcami innych religii, pod przewodnictwem biskupów, aby umacniać pokój w Ziemi Księcia pokoju, w tym Jeruzalem, które stanowi symbol szczęścia wiecznego.
Różne są sposoby, dzięki którym można przyczynić się do pełnego urzeczywistnienia szczególnego powołania Miasta Świętego. Pierwszym i najskuteczniejszym jest z pewnością modlitwa, gdyż bez nieustannej modlitwy na próżno trudzą się ci, którzy chcą budować miasto. Bądźcie więc gorliwymi apostołami modlitwy.
Po drugie, niech waszym zadaniem będzie promowanie inicjatyw wspierających i sprzyjających projektom pokoju i współpracy, zmierzających do uczynienia Ziemi Świętej ziemią spotkania i dialogu, w duchu wzajemnego szacunku i lojalnej współpracy.
Jeśli zaś chodzi o chrześcijan tam zamieszkujących, którzy obecnie przeżywają niemałe trudności, niech waszą troską będzie okazanie im braterskiej pomocy, połączonej z tą godną pochwały ofiarnością, która charakteryzuje wasze działania. Pan wynagrodzi wam to i pobłogosławi każdy wasz wysiłek.
4. Najmilsi! Cele, które stoją przed wami, nabierają tym większego znaczenia, im bardziej zbliża się Rok Jubileuszowy. Miasto Święte, które podobnie jak Rzym rodzi pielgrzymowanie w wierze, niech stanie się celem waszej duchowej drogi pokuty i nawrócenia. Udawajcie się w tym duchu do Miejsc Świętych i bądźcie promotorami pielgrzymek do Jerozolimy, wskazując jednocześnie praktykę Drogi Krzyżowej tym, którzy nie będą mogli tam dotrzeć.
Przynależność do Zakonu Świętego Grobu stanie się w ten sposób bodźcem do osobistej ascezy, skoncentrowanej na medytacji głębokich pouczeń płynących z Krzyża. Będzie ona również bodźcem do działania duszpasterskiego w ramach nowej ewangelizacji. W tej duchowej i apostolskiej drodze niech was wspiera niebieska Patronka, Maryja, Królowa Palestyny, która w swoim ziemskim życiu ofiarowała się całkowicie realizacji zbawczego planu Boga.
Z tymi refleksjami udzielam każdemu z was Błogosławieństwa Apostolskiego, które chętnie rozszerzam na Członków całego Zakonu oraz na ich rodziny.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
