Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO PIELGRZYMÓW ZGROMADZONYCH Z OKAZJI BEATYFIKACJI SŁUG BOŻYCH: WINCENTEGO EUGENIUSZA BOSSILKOWA, BRYGIDY OD JEZUSA MORELLO ORAZ MARII DEL CARMEN SALLÉS Y BARANGUERAS
Rzym, 16 marca 1998 r.
Czcigodni Bracia w biskupstwie i kapłaństwie,
Najdrożsi zakonnicy i zakonnice,
Bracia i Siostry w Panu!
1. Wciąż jeszcze żywe jest w nas wszystkich echo uroczystej celebracji liturgicznej, podczas której wczoraj troje nowych Błogosławionych zostało wyniesionych do chwały ołtarzy. Gromadzimy się dziś razem po to, aby przedłużyć radosną medytację nad cudami łaski, których Pan dokonał w tych osobach wpisanych do grona Błogosławionych.
Do was wszystkich, drodzy pielgrzymi przybyli do Rzymu z tej wyjątkowej okazji, kieruję moje najserdeczniejsze pozdrowienie. Dziękując wspólnie Panu za nowych Błogosławionych, pragnę wraz z wami zastanowić się nad przykładami i wskazaniami, jakie pozostawili nam ci wierni świadkowie Chrystusa.
2. Całe życie oraz posługa kapłańska błogosławionego biskupa i męczennika Wincentego Eugeniusza Bossilkowa były od samego początku głęboko naznaczone Męką Chrystusa. Uformowany w duchowej szkole świętego Pawła od Krzyża, odznaczał się nieprzeciętnymi zdolnościami intelektualnymi i bogatym człowieczeństwem. Wykorzystując te dary, prowadził dynamiczne życie apostolskie, podtrzymywane wyraźną skłonnością do działalności duszpasterskiej. Jego wybór na biskupa Nikopolis oznaczał, po ponad stu latach, obecność na tej stolicy biskupiej nowego Pasterza pochodzenia bułgarskiego.
Już w pierwszym Liście Pasterskim zaprezentował jasną świadomość poważnych trudności płynących ze strony reżimu komunistycznego, a zarazem stanowczą decyzję, by za wszelką cenę pozostać wiernym misji Pasterza owczarni Chrystusa, nawet za cenę cierpienia męczeństwa.
„Nie mogę powiedzieć tego, co przeżywam w moim wnętrzu — pisał pod koniec życia — i odbija się to na moich nerwach, zwłaszcza dlatego, że muszę wszystko przemilczać oraz okazywać się silnym i dodawać odwagi wszystkim…” (List XIV). Uwięzienie, niewyobrażalne tortury, proces pokazowy, wyrok śmierci i męczeństwo przypieczętowały jego pełne upodobnienie do Chrystusa, Dobrego Pasterza, gotowego oddać własne życie za zbawienie owczarni.
Najdrożsi Bracia i Siostry, z wdzięcznym sercem łączymy się z radością diecezji Nikopolis, bułgarskiej wspólnoty katolickiej, wiernych z Holandii duchowo bliskich nowemu Błogosławionemu oraz całej Rodziny zakonnej pasjonistów, wysławiając ofiarę tego heroicznego biskupa, złożoną za sprawę wiary katolickiej i wierności Następcy Piotra.
Patrząc na niego, nasza myśl biegnie ku wielu innym, którzy w tym stuleciu, zbliżającym się już do swego kresu, podobnie jak on przelali krew za Chrystusa i teraz w Niebie radują się, „trzymając w rękach palmy” i wołając: „Zbawienie u Boga naszego, Zasiadającego na tronie, i u Baranka” (por. Ap 7,9-10).
3. Powołanie do świętości w wiernym naśladowaniu Ewangelii zostało przeżyte z wielką intensywnością — choć w innej epoce i odmiennych okolicznościach — także przez błogosławioną Brygidę od Jezusa Morello, Założycielkę Sióstr Urszulanek Maryi Niepokalanej. Żyjąca w stuleciu, w którym rola kobiety była jeszcze mało doceniana, Brygida od Jezusa Morello jest świadkiem autentycznych wartości kobiecości i jaśnieje również w naszych czasach jako świetlany przykład specyficznego wkładu, jaki kobieta — zarówno w życiu cywilnym, jak i religijnym — może wnieść do wspólnoty chrześcijańskiej i dla społeczeństwa.
Jej solidarne zaangażowanie wobec braci było wyrazem intensywnego życia duchowego, ubogaconego szczególnymi doświadczeniami mistycznymi. W długich latach choroby oraz fizycznego i wewnętrznego cierpienia nowa Błogosławiona często kierowała modlitewne spojrzenie ku Ukrzyżowanemu, którego zawsze nosiła przy sobie. Artystyczna reprodukcja jej wizerunku, odpowiednio powiększona, została przyniesiona do tej Auli, aby następnie trafić do Sarajewa, do nowego kościoła wzniesionego ku czci świętego Leopolda Mandicia. Ku ziemiom Bałkanów bowiem często zwracała się modlitwa błogosławionej Brygidy, prosząc Pana o nawrócenie wszystkich i pokój dla „całego świata”. Do Jej duchowych córek kieruję moje serdeczne pozdrowienie, wraz z życzeniem, aby beatyfikacja Matki Morello tchnęła nowy zapał w ich cenne świadectwo życia konsekrowanego oraz w ofiarną służbę podejmowaną przez nie w dziedzinie wychowania i opieki.
Po hiszpańsku:
4. Z wielkim uczuciem pozdrawiam licznych pielgrzymów, którzy przybyli do Rzymu, aby uczestniczyć w uroczystej beatyfikacji Matki Carmen Sallés y Barangueras, znakomitej córki Hiszpanii, mającej za Patronkę Najświętszą Maryję Pannę Niepokalaną. Już od najmłodszych lat uczyła się od swoich rodziców wzywać Maryję jako Matkę.
W młodości potrafiła łączyć przepełniającą ją radość z odpowiedzialnym zaangażowaniem. Jej życie duchowe nigdy jej nie izolowało; przeciwnie, kontemplując działanie Pana w Maryi, znalazła inspirację dla charyzmatu wychowawczego koncepcjonistek, jako trafnej odpowiedzi na problem kulturowego marginalizowania dziewcząt i kobiet. W tym celu założyła w Burgos Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Nauczania – Koncepcjonistek, z nowatorskim projektem integralnego wychowania i szeroką wizją przyszłości.
Nie mając ani zdrowia, ani środków materialnych, zdołała otworzyć w Hiszpanii trzynaście szkół, a przed śmiercią w Madrycie dała impuls do rozwoju swego Instytutu. Zgodnie z jej pragnieniami, Koncepcjonistki wkrótce potem założyły domy we Włoszech, a następnie w wielu innych krajach, nowe „Domy Maryi Niepokalanej”, aby przyjmować dzieci, młodzież i kobiety, troszcząc się o ich rozwój ludzki i formację chrześcijańską.
Drogie Siostry! Charyzmat Carmen Sallés zachowuje dziś swą żywotność u progu Trzeciego Tysiąclecia. Was, wasze byłe uczennice i obecne wychowanki, zapraszam do kontemplacji postaci nowej Błogosławionej i do podążania za jej przykładem, wraz z jej projektem wychowawczym, który pozostaje owocnym narzędziem apostolstwa na rzecz ludzkiego i chrześcijańskiego rozwoju kobiety. Wszystkie zachęcam do dawania własnym życiem świadectwa o otrzymanej formacji i współpracy w budowaniu społeczeństwa opartego na „cywilizacji miłości”.
5. Najdrożsi Bracia i Siostry! Radujmy się razem i dziękujmy Panu za świetlane przykłady świętości życia i chrześcijańskiej miłości, jakie dają nam nowi Błogosławieni. Niech ich duchowa bliskość i ich niebieskie wstawiennictwo pobudzają nas do coraz hojniejszej odpowiedzi na powszechne powołanie do świętości.
Powracając do domów, zabierzcie ze sobą — wraz ze wspomnieniem tej intensywnej pielgrzymki do Rzymu — duchowe bogactwo, które wypływa z tej beatyfikacji. Niech towarzyszy wam macierzyńska opieka Najświętszej Maryi Panny, Królowej wszystkich Świętych, wraz z moim Błogosławieństwem, którego z serca udzielam wam oraz waszym wspólnotom diecezjalnym i zakonnym.
Tłumaczenie OKM
Za: www.opoka.org.pl
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
