Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO OPATA GENERALNEGO BENEDYKTYŃSKIEJ KONGREGACJI OLIWETAŃSKIEJ Z OKAZJI 650. ROCZNICY ŚMIERCI BŁOGOSŁAWIONEGO BERNARDA TOLOMEI
Castel Gandolfo, 01 sierpnia 1998 r.
Do Czcigodnego Ojca
Michelangelo Riccardo M. Tiribilli
Opata Generalnego
Kongregacji Benedyktyńskiej Oliwetańskiej
1. W tym roku przypada 650. rocznica przejścia do wieczności błogosławionego Bernarda Tolomei, gorliwego „poszukiwacza Boga” (Reguła św. Benedykta 58,7), którą wasza Kongregacja monastyczna z radością przygotowuje się uczcić. Z tej pomyślnej okazji pragnę skierować do Ciebie, Czcigodny Ojcze oraz do całej monastycznej Kongregacji Oliwetantów moje życzliwe pozdrowienie, chętnie włączając się we wspólny hymn uwielbienia i wdzięczności Panu za dar tak wybitnego świadka Ewangelii, ofiarowany Jego Kościołowi.
Z opatrznościowej zbieżności okoliczności rocznica ta przypada w drugim roku bezpośredniego przygotowania do Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, roku poświęconego Duchowi Świętemu. Świetlana postać błogosławionego Bernarda, twórcy „szkół służby Bożej” (Reguła św. Benedykta, Prol. 45), stanowi szczególny przykład obecności i działania Ducha Świętego, źródła wielorakiej różnorodności charyzmatów, którymi żyje Oblubienica Chrystusa.
Obficie „rozlana została w sercu błogosławionego Bernarda miłość Boża przez Ducha” (Rz 5,5), czyniąc go znakiem Pana zmartwychwstałego. Dzięki temu mógł on wyróżniać się „w powołaniu, do którego Bóg go wezwał, dla większej świętości Kościoła i większej chwały Trójcy” (Konst. dogm. Lumen gentium, 47), „zaangażowany w stawanie się nosicielem Krzyża” (Adhort. ap. Vita consecrata, 7), jak znacząco wskazuje nazwa Monte Oliveto, nadana przez niego pustelni w Acconie. Bernard, „niczego nie przedkładając nad miłość Chrystusa” (Reguła św. Benedykta 4,21; por. 72,11), wszedł z dynamiczną wiernością w nieprzerwaną tradycję, która potwierdziła szlachetność, piękno i owocność duchowości benedyktyńskiej.
2. Jego niezwykłe doświadczenie Chrystusa umarłego i zmartwychwstałego było „doświadczeniem Ducha, przeżytym i przekazanym” (Mutuae relationes, 11) Kongregacji monastycznej, którą założył, a która dziś jest obecna w wielu krajach świata.
U progu trzeciego tysiąclecia ery chrześcijańskiej duchowa Rodzina Benedyktyńska Oliwetańska, z nadzieją skierowana ku przyszłości, pragnie odważnie umocnić swoje powołanie do służby Ewangelii. Odczuwacie pilną potrzebę „pokornego, a zarazem szlachetnego pełnienia służby wobec Boskiego Majestatu” (Dekr. Perfectae caritatis, 9), przyjmując z radością „dobro posłuszeństwa” (Reguła św. Benedykta 71,1), „żyjąc miłością braterską” (tamże 72,8), postępując w „nawróceniu obyczajów” (tamże 58,17) oraz w praktykowaniu pokory (por. tamże 7).
Właśnie poprzez staranną celebrację „Opus Dei”, nacechowaną wielką intensywnością kontemplacyjną, pośród licznych prób, mnisi oliwetańscy potrafili na przestrzeni wieków czynić swoje wspólnoty miejscami ciszy, pokoju, braterstwa i wrażliwości ekumenicznej. Monastery oliwetańskie stały się w ten sposób wymownym świadectwem komunii, gościnnymi domami dla tych, którzy szukają Boga i rzeczywistości duchowych, szkołami wiary oraz warsztatami studium, dialogu i kultury.
3. Sześćset pięćdziesiąta rocznica śmierci błogosławionego Bernarda stanowi zatem stosowną okazję, by z nową siłą ukazać aktualność charyzmatu waszego Zakonu. Przywołując radykalne świadectwo życia monastycznego Założyciela, nietrudno będzie wydobyć racje wyborów, które podpowiadała mu sytuacja monastycyzmu jego czasów, oraz decyzje podjęte przy zakładaniu nowej Kongregacji benedyktyńskiej, różniącej się od innych „własną strukturą, na mocy której mnisi składają profesję w ręce Opata Generalnego lub jego delegata i, chociaż żyją w różnych klasztorach, są tak ściśle związani z Archicenobium Monte Oliveto Maggiore, że tworzą jedną rodzinę więzią nie tylko miłości, lecz także prawa” (Konstytucje Oliwetańskie, 1).
Wiem, że uwaga poświęcona tej jego „reinterpretacji” Reguły św. Benedykta będzie przedmiotem refleksji i rozeznania podczas waszej zbliżającej się Kapituły Generalnej, będącej ważną weryfikacją waszej tożsamości charyzmatycznej. Z serca życzę, aby dzięki zaangażowaniu i współpracy wszystkich pamięć historyczna waszych początków stała się pamięcią żywą, nadającą nowy impuls waszemu apostolstwu.
Ponieważ trzeba odróżniać charyzmat od form uwarunkowanych, w jakich był on wyrażany w przeszłości, właściwe będzie dokonanie zrównoważonej i realistycznej rewizji, w duchu zasad pomocniczości i komplementarności, już przyjętych w waszych Konstytucjach, które być może oczekują nowych doprecyzowań, aby lepiej odpowiadać dzisiejszej sytuacji waszej Kongregacji.
4. Dziękujemy Panu, że przez ponad sześć wieków istnienia wasza Kongregacja doświadczała, jak Boża Opatrzność prowadziła mnichów drogami autentycznej doskonałości zakonnej. Kongregacja w szczególności potrafiła zawsze zachować żywotność charakterystycznego apostolatu monastycznego, jakim jest gościnność, ofiarując „troskliwe przyjęcie” (Reguła św. Benedykta 53,3) tym, którzy odczuwają potrzebę doskonałej przestrzeni do pojednania z samymi sobą, z innymi i z Bogiem. Ważne jest, aby mnisi byli dla swoich gości świadkami teologalnej cnoty nadziei, pomagając im w codziennym wysiłku przekształcania historii zgodnie z zamysłem Boga.
Moim serdecznym życzeniem jest, aby w wiernym zachowywaniu Konstytucji uprawniona różnorodność każdego klasztoru zasilała duchowe bogactwo tego, co tradycja oliwetańska nazywa „unum Corpus”. Tradycja ta czyni waszą Kongregację braterską agapą wspólnot i jest źródłem tej szczególnej więzi między mnichami a klasztorami, która wyraźnie wyróżnia waszą rodzinę kontemplacyjną.
W tym sensie ojcowie kapitulni będą wezwani do poszukiwania odpowiednich sposobów wyrażenia — w formach dostosowanych do współczesności — tej niezbywalnej cechy swojej tożsamości monastycznej, zarówno w oparciu o aktualną rzeczywistość Kongregacji, która stała się już międzynarodowa, jak i wobec głęboko zmienionej sytuacji historycznej i kościelnej, w której są wezwani ją urzeczywistniać.
Niech Duch Święty ożywi w każdym członku wspólnoty specyficzny dar, który Bóg powierzył waszej rodzinie kontemplacyjnej, poprzez mądre i roztropne przeformułowanie intencji, które prowadziły błogosławionego Bernarda u początków fundacji.
5. Wzywam dla wszystkich mnichów oliwetańskich macierzyńskiej opieki Maryi, której imię jaśnieje w oficjalnej nazwie waszej rodziny zakonnej, zwanej Kongregacją Benedyktyńską Najświętszej Maryi z Góry Oliwnej. Ją, pielgrzymującą w wierze, proszę, aby prowadziła wasze kroki ku trzeciemu tysiącleciu, nadal zlewając na Kongregację dary duchowej płodności, które znamionowały jej chwalebną przeszłość i — jestem tego pewien — będą nadal kształtować także jej przyszłość.
Z tymi myślami, wzywając dla Kongregacji niebieskiej opieki Matki Bożej i błogosławionego Bernarda Tolomei, z serdecznością udzielam Tobie, Czcigodny Ojcze, współbraciom mnichom oliwetańskim oraz wszystkim, którzy korzystają z waszej codziennej posługi zakonnej i duchowej, szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Castel Gandolfo, 1 sierpnia 1998 r.
JAN PAWEŁ II, PAPIEŻ
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
