Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO DUCHOWIEŃSTWA, OSÓB KONSEKROWANYCH ORAZ PRZEDSTAWICIELI ŚWIECKICH ZAANGAŻOWANYCH W DUSZPASTERSTWO ARCHIDIECEZJI ANKONA–OSIMO
Ankona, Katedra św. Cyriaka, 30 maja 1999 r.
Najdrożsi Bracia i Siostry!
1. Pozdrawiam was z wielką serdecznością w tej pięknej katedrze św. Cyriaka, będącej obrazem i centrum waszej archidiecezji. Obchody jej tysiąclecia przywołują tajemniczą i dobroczynną obecność Boga w dziejach tej ziemi oraz całe dobro dokonane przez tych, którzy – stając się uważnymi i ofiarnymi słuchaczami Ewangelii – podążali drogą łaski. Myślę o kapłanach i diakonach wyświęconych w tej świątyni, o dziewicach konsekrowanych, o tak wielu zaangażowanych chrześcijanach, którzy właśnie tutaj szukali siły, by stać się wybranymi kamieniami duchowej budowli Kościoła i opatrznościowymi narzędziami historii zbawienia.
To spotkanie pozostaje w ciągłości porannej celebracji eucharystycznej. Tam, wokół Następcy Piotra i Arcybiskupa, wasza wspólnota diecezjalna ukazała się w całej swojej pełni. Teraz przedstawia tu swoje struktury twórcze: kapłanów, diakonów, osoby konsekrowane, pracowników duszpasterskich oraz przedstawicieli zrzeszeń świeckich o charakterze kościelnym. Bohaterem porannego spotkania była „zaczyn”, gotowy stać się dobrym chlebem; teraz protagonistami są ci, którzy poprzez sprawowanie sakramentów i posługę słowa wprowadzają w dzieje tego ludu dynamizm nowego życia Ewangelii. Dziękuję za waszą obecność, dziękuję za całe dobro, którego dokonujecie, odpowiadając stałą gorliwością i wierną miłością na wezwanie Pana, który posyła was, abyście obsiewali i nawadniali Kościół, Jego mistyczne pole.
Serdecznie pozdrawiam waszego umiłowanego Pasterza, księdza arcybiskupa Franco Festorazziego, któremu bardziej niż komukolwiek innemu powierzony jest trud i radość głoszenia Ewangelii w tej starożytnej i szlachetnej archidiecezji Ankona–Osimo. Jestem mu także szczególnie wdzięczny za serdeczne słowa, które zechciał do mnie skierować w imieniu was wszystkich.
2. Zbliżając się do waszej katedry, której dominujące położenie i potężna architektura czynią ją wyrazistym znakiem obecności Boga pośród was, pomyślałem o słowach Psalmisty, który wobec świątyni jerozolimskiej wołał: „Uradowałem się, gdy mi powiedziano: «Pójdziemy do domu Pana»” (Ps 122,1). Widok „pięknego świętego Cyriaka”, jak nazywa ją wasza pieśń ludowa, wprowadza w pełną zachwytu kontemplację Boga Stwórcy – Artysty absolutnego, który stworzył wszechświat w całym jego pięknie i harmonii (por. Rdz 1,31).
On powierza człowiekowi, stworzonemu na swój obraz i podobieństwo, zadanie kontynuowania Jego dzieła, a w sposób szczególny wzywa artystów, by byli prorokami piękna, włączając ich w tajemnicę stworzenia. Owocna relacja między sztuką, Ewangelią i Kościołem uczyniła z piękna szczególną drogę spotkania z Bogiem, o czym świadczy znacząca wystawa „Księgi z kamienia”, zainaugurowana z okazji obchodów tysiąclecia katedry.
Obchody te stanowią hymn uwielbienia Pana, który pozwalając artystom, budowniczym i twórcom wystroju tej świątyni, spojrzeć „choćby na chwilę w otchłań światła”, mającą w Nim swoje pierwotne źródło, otworzył im „drogę dostępu do najgłębszej rzeczywistości człowieka i świata” oraz możliwy szlak zbawienia (por. List do artystów, 6).
3. Wasza katedra opowiada historię wiary liczącą tysiąc lat. Świątynia z kamienia, która oparła się wiekom, jest zarazem Kościołem-matką, przyjmującym całą wspólnotę złożoną z „żywych kamieni na duchową budowlę” (1 P 2,5), i jest „zbudowana na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus” (Ef 2,20).
Biblijne obrazy, które wychodząc od widzialnej rzeczywistości świątyni, prowadzą do tajemnicy Kościoła, stanowią dla was – wspólnoty diecezjalnej zgromadzonej w tym miejscu – zobowiązanie do urzeczywistniania tego, co budowla z kamienia oznacza. Obchody tysiąclecia wzywają was zatem, abyście byli coraz bardziej Kościołem żywym, który stawiając czoła wiatrom, burzom i niebezpiecznym infiltracjom ducha świata, każdego dnia ukazuje miłość Boga do ludzi, objawioną w Jezusie Chrystusie. Dom Boga wzniesiony na górze zobowiązuje was, abyście byli wspólnotą przykładną, na którą wszyscy będą mogli patrzeć jak na punkt odniesienia, z którego można czerpać inspirację także dla kształtowania relacji międzyludzkich w życiu społecznym.
Drodzy Bracia i Siostry, jakże niezwykłą misję powierza wam Ojciec! Idąc śladami męczenników i świętych, którzy zapisali wielką kartę waszej historii, jesteście wezwani, by z miłością i pasją artystów, którzy uczynili tę katedrę wspaniałą, angażować się w duchową budowę waszego Kościoła. Wasze zadanie jest jeszcze większe: u progu nowego chrześcijańskiego tysiąclecia uczynić jaśniejszym oblicze Kościoła Bożego, który jest w Ankonie–Osimo.
4. W tej chwili tak bogatej w wiarę i nadzieje pragnę wskazać wam kilka dróg realizacji tego porywającego dzieła, niepozbawionego trudności, lecz podtrzymywanego wiernością Tego, który nieustannie powtarza swoim apostołom: „Oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do skończenia świata” (Mt 28,20).
Zachęcam was przede wszystkim do coraz głębszej jedności z waszym Biskupem. Komunia myśli, uczuć i inicjatyw jest największym darem Pana dla Jego Kościoła, istotą życia wspólnoty chrześcijańskiej i celem całej jej misji. Domaga się ona od chrześcijanina nieustannej odpowiedzi miłości, otwartości, hojności i radości, które stanowią prawdziwą tożsamość ucznia Pana (por. J 13,35).
W Kościele lokalnym komunia ma w Biskupie, „wikariuszu i zastępcy Chrystusa” (Lumen gentium, 27), swój widzialny początek i fundament (tamże, 23), do którego każdy wierny winien przylgnąć jak do samego Pana. Święty Ignacy Antiocheński przypomina głębokie racje tej cechy prawdziwego Kościoła Chrystusowego słowami pełnymi światła: „Powinniście być jedno z myślą Biskupa, jak już jesteście. Wasze bowiem prezbiterium, godne swego imienia, godne Boga, jest złączone z Biskupem jak struny z cytrą; a z waszej jedności, z waszej zgodnej miłości wznosi się pieśń ku Jezusowi Chrystusowi. Wy zaś, świeccy, powinniście tworzyć jeden chór, biorąc ton od Boga, zestrajając się w najściślejszej harmonii, aby jednym głosem wysławiać Ojca przez Jezusa Chrystusa; On was wysłucha i po waszych czynach rozpozna, że jesteście pieśnią Jego Syna” (List do Efezjan, 3–6).
Życzę z serca, aby wasze zaangażowanie na rzecz komunii rodziło w społeczności Ankony zawsze nową harmonię, zdolną oddawać chwałę Panu i przyciągać dusze do Chrystusa.
5. Zachęcam was także, abyście z radością odpowiadali na szczególne powołanie, jakie Bóg kieruje do każdego z was. W różnorodności waszych posług i charyzmatów jesteście znakiem nieprzewidywalnej miłości Boga, „który dla dobra Kościoła rozdziela swoje różnorodne dary z hojnością, proporcjonalnie do swego bogactwa i do potrzeb posług” (Lumen gentium, 7). Pan wzywa każdego z was, w różnorodności przynależności i funkcji, do budowania Ciała Chrystusa.
„Postępujcie w sposób godny powołania, jakim zostaliście wezwani” oraz szczególnego wezwania, jakie skierował do was Pan Jezus (Ef 4,1.11). To wezwanie apostoła Pawła zobowiązuje wszystkich do odpowiedzi pełnej ofiarności, kreatywności i odpowiedzialności, aby stawać się skutecznymi narzędziami komunii i składać radosne świadectwo wiary niewierzącym, z nieustannie nowym zapałem w głoszeniu Ewangelii bliskim i dalekim. W tym celu konieczna jest poważna praca formacyjna, aby zdobyć przygotowanie potrzebne do ewangelizacji społeczeństwa i kultury współczesnej, niekiedy odległych lub obojętnych wobec orędzia ewangelicznego.
Niedawno obchodziliście dziewięćdziesięciolecie Regionalnego Seminarium Marchii, w którym przygotowywały się do kapłaństwa zastępy pasterzy waszych Kościołów. Dziękując Panu za wytrwałą i roztropną pracę dawnych i obecnych wychowawców, zachęcam was, abyście otaczali tę zasłużoną instytucję stałym wsparciem materialnym i duchowym. Równocześnie wzywam seminarzystów, by z ofiarnością odpowiadali na wezwanie Pana i na oczekiwania Ludu Bożego, przygotowując się do wielkiej misji, która ich czeka, poprzez solidną formację duchową, teologiczną, kulturową i ludzką.
6. Inną drogą wzrostu i budowania jedności wspólnoty diecezjalnej jest współpraca międzyparafialna. Parafia „jest jakby komórką” diecezji i stanowi jej podstawową strukturę, którą należy wszelkimi sposobami wspierać, zgodnie z wytycznymi planów duszpasterskich opracowanych w ostatnich latach. „Daje ona jasny przykład apostolstwa wspólnotowego, łącząc wszystkie istniejące w niej różnice ludzkie i włączając je w powszechność Kościoła” (Apostolicam actuositatem, 10), i winna być pojmowana jako bardzo skuteczne narzędzie realizacji jedności Kościoła lokalnego. Otwarta i organiczna współpraca między parafiami, oprócz sprzyjania komunii kościelnej, stanowi silny czynnik wzrostu samego życia wspólnoty parafialnej. Otwierając się bowiem na problemy szerszego terytorium, parafia odkrywa bogactwo darów Pana, rozwija wymiar misyjny i wychowuje wiernych do poczucia Kościoła lokalnego i powszechnego.
Niech będzie waszą troską, drodzy pracownicy duszpasterscy, podejmowanie wszelkich starań, aby na poziomie parafialnym i międzyparafialnym realizować wszystkie możliwe formy współpracy, by skuteczniej szerzyć i dawać świadectwo Ewangelii.
7. Najdrożsi kapłani, osoby konsekrowane i zaangażowani świeccy! U kresu mojej wizyty w waszej wspólnocie życzę, aby obchody tysiąclecia katedry stały się dla waszej archidiecezji i dla każdego z was chwilą szczególnej łaski, u progu Wielkiego Jubileuszu. Niech przygotują was one do wprowadzenia waszej diecezji w nowe tysiąclecie wiary i nadziei.
Maryja, Matka Kościoła i Królowa wszystkich Świętych, niech pomnaża w was miłość do waszego Kościoła i czyni was ewangelicznym zaczynem, który zakwasza całe ciasto.
Z tymi życzeniami, wzywając świętych Cyriaka i Leoparda, patronów waszej archidiecezji, udzielam z serdeczną życzliwością waszemu Pasterzowi, każdemu z was oraz umiłowanemu Kościołowi Ankony–Osimo szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
