Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW I MIĘDZYNARODOWEGO SPOTKANIA
«GIOVANI VERSO ASSISI»
Castel Gandolfo, Dziedziniec Pałacu Papieskiego, 28 sierpnia 1999 r.
Najdrożsi młodzi!
1. Z prawdziwą radością witam was na zakończenie waszego pierwszego międzynarodowego spotkania zatytułowanego «Giovani verso Assisi», które odbyło się w formie pielgrzymki, podążającej śladami św. Franciszka z Asyżu. Witajcie! Pozdrawiam was wszystkich z serdecznością.
Dziękuję każdemu z was za wkład, jaki wnieśliście w powodzenie tej inicjatywy; dziękuję Ministrowi Generalnemu Braci Mniejszych Konwentualnych za uprzejme słowa, które do mnie skierował. Wyrażam szczególne uznanie Braciom Mniejszym Konwentualnym, którzy zaproponowali wam tę wyjątkową pielgrzymkę jako czas doświadczenia przed Jubileuszem, w przygotowaniu do XV Światowego Dnia Młodzieży roku 2000, który odbędzie się w Rzymie za około rok. Im też składam życzenie, aby potrafili nieustannie przeżywać swoją konsekrację jako dar, jaki Pan składa Kościołowi, pozostając wiernymi stylowi życia przekazanemu Zakonowi przez Biedaczynę z Asyżu.
2. Najdrożsi chłopcy i dziewczęta, droga, która poprowadziła was przez miejsca tak drogie duchowości maryjnej i franciszkańskiej, była naznaczona chwilami modlitwy, pokuty oraz czasem refleksji. W Padwie, w Loreto i w Asyżu mieliście okazję nawiedzić znaczące sanktuaria wiary we Włoszech, a dzisiejszy etap w Rzymie dopełnia waszą duchową drogę. Prowadziło was pytanie: „Dlaczego, Franciszku, świat idzie za tobą?”. Jestem przekonany, że słuchając nauk i świadectw, mogliście otrzymać cenne impulsy dla odnowionego przylgnięcia do Ewangelii.
Dzisiaj przyszliście, za przykładem św. Franciszka, spotkać się z Papieżem, aby na nowo potwierdzić waszą wierność Kościołowi, który – jak mówił Święty – „zachowa nienaruszone pośród nas więzy miłości i pokoju… W jego obecności zawsze rozkwitać będzie święta wierność czystości ewangelicznej i nie pozwoli, aby choćby na chwilę zanikła wonność dobrego życia” (2 Cel XVI, 24: FF 611).
Dziękuję wam za waszą wizytę! Zechcieliście mi przekazać – jak uczynił św. Franciszek wobec mojego czcigodnego poprzednika Honoriusza III – regułę życia ewangelicznego, którą pragniecie praktykować, a dołączyliście do tego dar materialny, będący owocem waszego dnia pokutnego. Również za to dziękuję wam z całego serca.
3. Teraz wasze doświadczenie dobiega końca i powracając do waszych domów, będziecie mogli przekazać rówieśnikom to, czego w trakcie tych dni doświadczyliście. Ta pielgrzymka była z pewnością opatrznościową okazją spotkania z Chrystusem i z samymi sobą. Pozwoliła wam kontemplować oblicze Boga (por. Ps 27,8) i Jego przedziwną świętość, ufając uzdrawiającej mocy Jego łaski i Jego miłosierdzia.
Bądźcie wdzięczni Panu za to, że towarzyszyli wam cierpliwi mistrzowie, którzy prowadzili was duchowo krok po kroku; a teraz, gdy wyruszacie w różnych kierunkach, zachowajcie serce uległe na słuchanie Boga. Podejmując na nowo wasze codzienne zajęcia, rozsiewajcie wokół siebie światło, które oświeciło waszego ducha. Miłujcie Chrystusa i idźcie za Nim! Jeśli czasem, gdy droga staje się trudna, dopadnie was zmęczenie, odpocznijcie w cieniu modlitwy. W dialogu z Bogiem znajdziecie pokój i wytchnienie.
Towarzyszyć wam będą „świadkowie”, których w tych dniach nauczyliście się lepiej poznawać i bardziej kochać. W Padwie, w bazylice jemu poświęconej, spotkaliście św. Antoniego, człowieka ewangelicznego, który przeszedł drogę cierpliwego i gorliwego nawiedzenia Boga. W Loreto, w Świętym Domku, pokorne serce Maryi, „Dziewicy, która stała się Kościołem”, jak lubił Ją nazywać św. Franciszek (Saluto alla B.V.M 1: FF 259), postawiło was wobec Chrystusa Wcielonego. W Asyżu Franciszek – serce wolne i modlące się, miłosierne i braterskie – nauczył was współczucia wobec wszystkich ludzi i wszystkich stworzeń. Idąc za zachętą Pisma, aby „rozważać w skupieniu koniec ich życia i naśladować ich wiarę. Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki!” (Hbr 13,7–8).
4. Najdrożsi młodzi, to wasze wędrowne zgromadzenie, które dotknęło tak sugestywnych miejsc i tematów wiary, można uznać za zapowiedź Światowego Dnia Młodzieży, który – jeśli Bóg pozwoli – odbędzie się tutaj, w Rzymie, w przyszłym roku. Już teraz zapraszam was wszystkich do udziału w nim. W samym sercu Roku Świętego Dwutysięcznego będzie to bowiem dla was, młodych, niezwykła okazja: Chrystus pragnie was jako swoich współpracowników w budowaniu nowego tysiąclecia, zgodnie ze swoim powszechnym planem zbawienia. Życie Ewangelią jest z pewnością zadaniem wymagającym; lecz tylko z Chrystusem możliwe jest skuteczne budowanie cywilizacji miłości.
Niech towarzyszy wam Maryja, Gwiazda tej drogi; niech was strzegą św. Antoni, św. Franciszek i św. Klara. Ze swej strony pozostaję blisko was w modlitwie.
Zanim się z wami rozstanę, pragnę teraz pobłogosławić was słowami Pisma Świętego, tak drogimi Franciszkowi i z pewnością wam dobrze znanymi: „Niech Pan was błogosławi i strzeże, niech rozpromieni nad wami swoje oblicze i obdarzy was łaską. Niech zwróci ku wam swoje oblicze i obdarzy was pokojem” (por. Lb 6,24–26; FF 262).
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
