Jan Paweł II
«MULTAS INTER RELIGIOSAS». LIST APOSTOLSKI PRZYZNAJĄCY SŁUDZE BOŻEJ ANNIE MARII SALA TYTUŁ BŁOGOSŁAWIONEJ
Rzym, 26 października 1980 r.
Czcigodnej Słudze Bożej Marii Annie Sala, siostrze profesce ze zgromadzenia zakonnego Służebnic „Marcelinek”, przyznaje się tytuł Błogosławionej
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Wśród licznych kobiet zakonnych, które u schyłku XIX wieku zaszczyciły północne Włochy gorliwą działalnością apostolską i owocami chrześcijańskiego wychowania, szczególnym blaskiem jaśnieje bez wątpienia Maria Anna Sala. Urodziła się ona w miejscowości Brivio, położonej na terenie archidiecezji mediolańskiej, dnia dwudziestego pierwszego kwietnia roku tysiąc osiemset dwudziestego dziewiątego i tego samego dnia została ochrzczona. Jej rodzice, uczciwi i pobożni, z największą troską wychowali dziesięcioro swoich dzieci w religii katolickiej i nie zeszli z obranej drogi nawet po utracie znacznego majątku rodzinnego.
Maria Anna, jeszcze jako mała dziewczynka, zaczęła ujawniać łagodny charakter oraz zdolność do zaparcia się siebie, troskliwie pomagając chorej matce w opiece nad braćmi i siostrami oraz zaradzając ich potrzebom; gorliwie oddawała się także ich religijnemu wychowaniu. W roku tysiąc osiemset czterdziestym została przyjęta jako wychowanka wewnętrzna do Kolegium Sióstr „Marcelinek” w miejscowości Vimercate, gdzie wyróżniała się pobożnością i pilnością; dnia szesnastego listopada roku tysiąc osiemset czterdziestego szóstego uzyskała dyplom nauczycielki pierwszego stopnia. Tego samego dnia Maria Anna powróciła do domu rodzinnego, aby przejąć obowiązki domowe w miejsce matki, której stan zdrowia uległ pogorszeniu; jednakże, coraz silniej skłaniając się ku powołaniu zakonnemu, zaczęła żyć na wzór osoby zakonnej, dzieląc swój czas pomiędzy wytrwałą modlitwę, nauczanie katechizmu swoim siostrom oraz innym dziewczętom, a także dzieła miłosierdzia wobec ubogich.
Na skutek nagłego sprzeciwu ojca, Służebnica Boża została przyjęta dnia dwudziestego trzeciego lutego roku tysiąc osiemset czterdziestego ósmego, nie ukończywszy jeszcze osiemnastego roku życia jako postulantka do domu zakonnego tego samego Zgromadzenia w Vimercate. Habit zakonny przyjęła dnia dwunastego kwietnia roku tysiąc osiemset czterdziestego dziewiątego, a po odbyciu nowicjatu złożyła profesję zakonną dnia trzynastego września roku tysiąc osiemset pięćdziesiątego drugiego wobec Arcybiskupa Mediolanu.
Od razu została obarczona przez swoich przełożonych różnymi zadaniami, które wypełniała z najwyższą roztropnością i pokorą: po siedmiu latach spędzonych w domu w miejscowości Cernusco sul Naviglio, gdzie była również nauczycielką muzyki dziewcząt, została przeniesiona do Mediolanu, najpierw do kolegium przy via Quadronno, gdzie pełniła funkcję zastępczyni przełożonej oraz pracowała jako pielęgniarka w wojskowym szpitalu św. Łukasza; następnie do kolegium przy via Amadei jako nauczycielka szkół wyższych, uzyskawszy wcześniej dyplom wyższych studiów zatwierdzony przez władze cywilne; w roku tysiąc osiemset sześćdziesiątym ósmym przeniosła się z Mediolanu do Genui, gdzie pełniła funkcję przełożonej nowo założonego domu oraz nauczała w szkołach wyższych; po upływie dziesięciu lat powróciła na stałe do Mediolanu, gdzie została wybrana Pierwszą Asystentką Przełożonej Generalnej i pełniła inne zadania oprócz nauczania w szkołach wyższych; była więc mistrzynią nowicjatu, a także odpowiedzialną za bibliotekę i kancelarię domu generalnego swojego Zgromadzenia.
W Mediolanie zasnęła w Panu, zmarła wskutek okrutnej choroby, którą znosiła z heroiczną cierpliwością, dnia dwudziestego czwartego listopada roku tysiąc osiemset dziewięćdziesiątego pierwszego, w sześćdziesiątym trzecim roku życia. Wybitna była i pozostaje opinia o heroicznych cnotach praktykowanych przez Służebnicę Bożą; do tego dołącza się znakomita sława jej niezwykłej pracy w dziedzinie wychowania dziewcząt, prowadzonej w taki sposób, jakby przeczuwała potrzeby współczesnej szkoły katolickiej. Maria Anna Sala była rzeczywiście doskonałą wychowawczynią: przez blisko czterdzieści lat przebywała wśród dziewcząt, całkowicie się im oddając, kształtując ich dusze zarazem z mocą i łagodnością. Jednocześnie jednak w sposób znakomity troszczyła się o rozwój intelektualny swoich uczennic. Kochała swoje wychowanki i darzyła je szacunkiem, co sprawiało, że z naturalnej skłonności okazywały Służebnicy Bożej posłuszeństwo.
Wraz ze wzrostem opinii o jej świętości, w roku tysiąc dziewięćset trzydziestym pierwszym rozpoczęto w Kurii Mediolańskiej dochodzenia kanoniczne; po ich zakończeniu papież Jan XXIII dnia dwudziestego dziewiątego stycznia roku tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego dziewiątego podpisał dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej. Następnie w latach od tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego drugiego do tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego czwartego przeprowadzono proces apostolski, a papież Paweł VI, Nasz Poprzednik, orzekł dekretem z dnia dwudziestego stycznia roku tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego siódmego, że Służebnica Boża praktykowała cnoty w stopniu heroicznym.
Później, zgodnie z normami prawa, Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych rozpatrywała cuda, które – jak twierdzono – Bóg zdziałał za wstawiennictwem Czcigodnej Służebnicy Bożej. Spośród cudownych uzdrowień postulatorzy sprawy wybrali to, w którym Clothilde Perasso została nagle i całkowicie uleczona z ostrego zapalenia otrzewnej, gdy wzywano wstawiennictwa Czcigodnej Marii Anny Sala; fakt ten, po Naszym zatwierdzeniu, został ogłoszony dekretem dnia trzynastego lipca roku tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego dziewiątego. Z obowiązku przedstawienia, badania i zatwierdzenia drugiego cudu zwolniliśmy postulatorów, biorąc pod uwagę ugruntowaną opinię o cudach przypisywanych tej Służebnicy Bożej.
Po dokonaniu tych czynności wyznaczono dzień dwudziesty szósty października roku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego na uroczystą beatyfikację Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Anny Sala, a także Alojzego Orione i Bartłomieja Longo. Podczas tej uroczystości, w czasie Mszy świętej, uroczyście wypowiedzieliśmy tradycyjną formułę, na mocy której, spełniając prośby Naszych Braci: Alojzego Bongianino, biskupa Tortony, Karola Marii Martiniego, arcybiskupa Mediolanu, Dominika Vacchiano, prałata pompejańskiego czyli Najświętszej Maryi Panny Różańcowej, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Alojzy Orione, Maria Anna Sala i Bartłomiej Longo odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich wspomnienie było obchodzone corocznie w dniu ich narodzin dla nieba: Błogosławionego Alojzego Orione – dwunastego marca, Błogosławionej Marii Anny Sala – dwudziestego czwartego listopada, Błogosławionego Bartłomieja Longo – piątego października, w miejscach i w sposób przewidziany prawem. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Postanawiamy, aby wszystko to było uznane za ważne i obowiązujące dla wszystkich, bez względu na jakiekolwiek przeciwne zarządzenia.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia dwudziestego szóstego października roku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego, trzeciego roku Naszego Pontyfikatu.
AGOSTINO kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
