Jan Paweł II

PRZEMÓWIENIE DO PIELGRZYMÓW PRZYBYŁYCH NA UROCZYSTOŚĆ KANONIZACJI
O. CYRYLA BERTRAMA I OŚMIU TOWARZYSZY, O INNOCENTEGO OD NIEPOKALANEJ,
O. BENEDYKTA MENNIEGO ORAZ O. TOMASZA Z CORI

 Rzym, 22 listopada 1999 r.

Czcigodni Bracia w biskupstwie i w kapłaństwie,
Drodzy Zakonnicy i Zakonnice,
Bracia i Siostry!

1. Gromadzimy się dziś, aby ponowić nasz hymn uwielbienia i dziękczynienia Bogu nazajutrz po uroczystej liturgii, podczas której w Bazylice Watykańskiej, miałem radość ogłosić dwunastu nowych Świętych, niezwyciężonych świadków Chrystusa, Króla Wszechświata. Równocześnie pragniemy jeszcze raz zatrzymać się, by wspólnie rozważyć ich jaśniejący przykład bezwarunkowej miłości do Boga oraz ofiarnego oddania się dobru duchowemu i materialnemu braci.

Po hiszpańsku:

2. Z wielką serdecznością pozdrawiam pielgrzymów hiszpańskojęzycznych, którzy przybyli do Rzymu. Przy tej okazji w sposób szczególny pozdrawiam Braci Szkół Chrześcijańskich, wraz z ich uczniami i byłymi uczniami, Ojców Pasjonistów, a także członków wielkiej Rodziny Szpitalniczej. Ci Święci, umiłowani synowie Kościoła i wierni świadkowie Zmartwychwstałego Pana, dają nam świadectwo bogatej duchowości, ukształtowanej w codziennej wierności i w bezwarunkowym oddaniu powołaniu do służby bliźniemu.

3. Bracia męczennicy ze Zgromadzenia Szkół Chrześcijańskich, kanonizowani wczoraj, idący śladem charyzmatu św. Jana Chrzciciela de La Salle, oddali się całkowicie integralnemu wychowaniu dzieci i młodzieży. Należą oni do długiego szeregu wychowawców chrześcijańskich, którzy poświęcili swoje życie i swoje siły nauczaniu w szkole katolickiej, podejmując tę niezbywalną posługę, jaką Kościół oddaje społeczeństwu. W naszych czasach bywa ono nierzadko naznaczone indywidualizmem i pokusami sekularyzmu. Wobec tego Święci Męczennicy z Turón, pochodzący z różnych regionów Hiszpanii, a jeden z nich z Argentyny, są wymownym dowodem, że wierność Chrystusowi jest cenniejsza niż własne życie.

Niech ich przykład, wraz z przykładem ojca Inocentego od Niepokalanej, pobudza młodych do przyjęcia stylu życia proponowanego przez Ewangelię, przeżywanego z odwagą i entuzjazmem. Niech dzieło wychowawcze tych Świętych Męczenników będzie również wzorem dla wychowawców chrześcijańskich u progu nowego tysiąclecia, które już stoi u drzwi.

Odnośnie do formacji młodego pokolenia pragnę przypomnieć podstawowy obowiązek rodziców jako pierwszych i głównych odpowiedzialnych za wychowanie dzieci. Zakłada to ich pełną wolność w wyborze szkoły dla swoich dzieci. Z kolei władze publiczne winny troszczyć się o to, aby — z poszanowaniem pluralizmu i wolności religijnej — zapewnić rodzinom warunki konieczne do tego, by we wszystkich szkołach, publicznych i prywatnych, była prowadzona edukacja zgodna z ich zasadami moralnymi i religijnymi. Jest to tym bardziej konieczne w kraju takim jak Hiszpania, gdzie większość rodziców domaga się dla swoich dzieci wychowania religijnego.

Po włosku:

4. Święty Benedykt Menni, wybitny członek Zakonu Szpitalników św. Jana Bożego i Założyciel Sióstr Szpitalnych Najświętszego Serca Jezusowego, przeżywał swoje powołanie jako apostoł w dziedzinie opieki zdrowotnej, nie szczędząc wysiłków ani cierpień, z odwagą i bezgranicznym oddaniem w służbie chorym, zwłaszcza dzieciom i osobom dotkniętym zaburzeniami psychicznymi.

Dzieło, które prowadzą jego współbracia zakonni oraz siostry ze Zgromadzenia, które założył, ma pełną aktualność w dzisiejszym świecie, gdzie często spycha się na margines słabych i cierpiących. Niech wielka Rodzina Szpitalnicza, w wierności charyzmatowi nowego Świętego, naśladuje ogromną miłość, jaką on żywił wobec najbardziej potrzebujących, oddając całe życie służbie dla nich.

Święty Benedykt Menni odkrył swoje powołanie właśnie podczas pracy wolontariackiej w Mediolanie. Wielu pielgrzymów, którzy przybyliście na jego kanonizację, jest wolontariuszami w różnych ośrodkach szpitalnych i placówkach opiekuńczych. Ta służba ubogaca wasze życie i rozwija zdolność daru z siebie oraz solidarnego przyjęcia bliźniego, zwłaszcza cierpiącego. Zachęcam was, abyście wytrwale kontynuowali to dzieło, oświeceni przykładem ojca Menniego, naśladując go i idąc jego drogą miłosierdzia.

5. Zwracam się teraz do was, drodzy zakonnicy Zakonu Braci Mniejszych oraz do wszystkich, którzy wraz z wami radują się z kanonizacji św. Tomasza z Cori. „Przychodzę do pustelni, aby zostać świętym” — tymi słowami nowy Święty przedstawił się w odosobnionym miejscu Bellegra, gdzie przez długie lata stopniowo realizował ten wymagający program życia ewangelicznego.

Dobrze rozumiał, że każda prawdziwa odnowa zaczyna się od samego siebie; dlatego też jego pokorna postać zalicza się do grona wielkich reformatorów Zakonu Braci Mniejszych.

Z intensywności jego głębokiej relacji z Bogiem, a zwłaszcza z jego głębokiego nabożeństwa do Eucharystii, wypływała owocność działalności duszpasterskiej, tak wyrazista, że przyniosła mu miano „apostoła regionu Subiaco”. Także o nim, jako prawdziwym synu Biedaczyny z Asyżu, można powiedzieć to, co mówiono o św. Franciszku: że „nie był tyle człowiekiem, który się modli, ile raczej sam był cały przemieniony w modlitwę żywą” (Tommaso da Celano, Vita Seconda, 95: Fonti Francescane, 68).

6. Najdrożsi Bracia i Siostry! Wraz z całym Kościołem wysławiajmy Pana za wielkie dzieła, których dokonał poprzez tych nowych Świętych.

Powracając do waszych domów i do codziennych zajęć, zabierzcie ze sobą radosne wspomnienie tej pielgrzymki do Rzymu i trwajcie z odwagą w zobowiązaniu do dawania świadectwa chrześcijańskiego, abyście mogli przygotować się do przeżywania z intensywnością i gorliwością zbliżającego się Roku Świętego.

Z tymi życzeniami powierzam was wszystkich niebieskiej opiece Matki Bożej oraz nowych Świętych i z serca wam błogosławię — wraz z waszymi rodzinami i waszymi wspólnotami.

Tłumaczenie OKM
Za: www.opoka.org.pl  

Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana