Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KONGRESU KONFEDERACJI KANONIKÓW REGULARNYCH ŚW. AUGUSTYNA
Rzym, 06 września 2001 r.
Czcigodny Ojcze Opacie Prymasie,
drodzy Kanonicy Regularni św. Augustyna!
1. Cieszę się, że mogę was przyjąć z okazji międzynarodowego Kongresu waszej Konfederacji i każdego z serca witam. Pozdrawiam drogiego Ojca Opata Prymasa i dziękuję mu za to, że wyraził wasze wspólne uczucia. Pozdrawiam wszystkich, którzy wzięli udział w waszym niedawno zakończonym spotkaniu, którego tematem było„Uczestnictwo świeckich w naszym charyzmacie”.
Jest to ważna okazja dana wam do refleksji nad starożytną formą życia zakonnego, która znajduje swe korzenie w tradycyjnej formule: „Contemplare, et contemplata aliis tradere”. Czcigodna tradycja augustiańska łączy ducha kontemplacji z działalnością apostolską i ten styl życia do dziś charakteryzuje wasze wspólnoty obecne na każdym kontynencie. Jesteście w ten sposób kontynuatorami duchowości zdolnej przemawiać do umysłu i serca ludzi współczesnych, poszukujących wzorców duchowych, którymi mogliby się autentycznie inspirować. Z radością gratulując wam waszej żywotności, zachęcam do wytrwałości w wysiłku, by wszystkim, których spotykacie w waszym apostolacie, ofiarować nieprzemijające orędzie Ewangelii, przełożone na codzienne świadectwo wierności waszemu charyzmatowi.
2. W historii Kościoła wasz zasłużony Zakon, inspirowany wielkim Pasterzem i Doktorem — św. Augustynem, odegrał znaczącą rolę. W miarę jak umacniał się celibat duchowieństwa, życie wspólne Kanoników Regularnych wokół biskupów umożliwiało stworzenie najlepszych warunków do całkowitego oddania się sprawie Królestwa Bożego. Szybkie rozpowszechnienie się tej praktyki wśród duchowieństwa — od północno-zachodniej Afryki po Hiszpanię, od Włoch po Francję i całą północną Europę — świadczy o jej wartości.
Jest to typowa forma życia konsekrowanego, naznaczona wspólnotą braterską, apostolatem i intensywnym tchnieniem liturgii. Te trzy elementy zachowują nienaruszoną aktualność, choć domagają się roztropnego dostosowania do wymagań szybko zmieniających się czasów. W tym względzie wielką pomocą pozostaje sama Reguła, która — choć związana z duchowością pierwotnych wspólnot kanonickich — pozostaje zawsze aktualna, ponieważ ukazuje charyzmat wspólnotowy oparty na nieprzemijających zasadach ewangelicznych, takich jak miłość, jedność i wolność.
3. W waszej Regule, która ukazuje serce, umysł, ducha, osobowość oraz ludzką i religijną dojrzałość św. Augustyna, wszystko jest skoncentrowane na Chrystusie, wszystko układa się wokół Chrystusa — wzniosłego Nauczyciela wewnętrznego. Wszystko zaprasza do ponownego odkrycia ascezy, która przybiera postać posłuszeństwa i wierności Duchowi.
Stąd wypływa szczególny nacisk, jaki św. Augustyn kładzie na wartości kontemplacji i na jej ścisłym związku z życiem wspólnotowym. Kontemplacja, rodząca się z radykalnego ukierunkowania na Chrystusa, polega na utkwieniu w Nim spojrzenia, aby pozwolić się przeniknąć i przemienić przez Jego Ducha. Wymaga to nieustannego wysiłku zgłębiania Ewangelii i wprowadzania jej w życie poprzez autentyczną miłość braterską przeżywaną we wspólnocie — szczerą i ofiarną, będącą zarazem owocem i środkiem postępu na wewnętrznej drodze kontemplacji. Miłość braterska, mająca swe źródło w głębokim zjednoczeniu z Panem, staje się w ten sposób darem i łaską dzieloną z braćmi.
Oto wkład, jakiego Kościół od was oczekuje. Jestem pewien, że żyjąc w pełni waszym charyzmatem, będziecie mogli pomóc mu osiągnąć cele misyjne, ku którym zmierza, nadając — na ile to od was zależy — skuteczny impuls nowej ewangelizacji.
4. Sam temat Kongresu, dotyczący uczestnictwa świeckich w charyzmacie Zakonu, podkreśla ważny aspekt waszego wkładu w dzieło ewangelizacyjne wspólnoty kościelnej. W miarę jak stara się ona doceniać powszechne kapłaństwo wszystkich ochrzczonych i zaprasza wiernych świeckich, by byli misjonarzami w złożonym świecie współczesnym, wasza propozycja życia stanowi już model godny naśladowania. Przedstawiacie bowiem doświadczenie wspólnoty, w której świeccy podejmują z odpowiedzialnym zaangażowaniem swoją specyficzną rolę kościelną, umocnieni łaską płynącą z pogłębionej duchowości liturgicznej. Wszystko to stwarza warunki dla skutecznej posługi w ewangelizacji, ożywiając klimat pierwszej wspólnoty chrześcijańskiej, gdzie „trwali w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach” (Dz 2, 42).
Najdrożsi Bracia! Gdy stawiamy pierwsze kroki w nowym tysiącleciu, mając przed sobą liczne wyzwania społeczne i religijne, zechciejcie dać odważne świadectwo wierności misji, którą Pan wam powierza, idąc za przykładem św. Augustyna — odważnego i gorliwego Pasterza. Jak on, powierzajcie się działaniu Ducha i nie lękajcie się otwierać z ewangelicznym optymizmem na potrzeby człowieka, „zawsze gotowi do dialogu z każdym, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która w was jest” (por. 1 P 3, 15).
Najświętsza Dziewica, czczona przez was ze szczególną synowską miłością, niech wam towarzyszy i daje owocność waszej codziennej posłudze. Niech pomocą będzie także błogosławieństwo, którego z serca udzielam wam, waszym współbraciom i wszystkim, którzy odwołują się do waszej augustiańskiej duchowości.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
