Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO PRZEORA GENERALNEGO ZAKONU BRACI NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY Z GÓRY KARMEL Z OKAZJI KAPITUŁY GENERALNEJ
Watykan, 08 września 2001 r.
Do Czcigodnego Ojca
Josepha Chalmersa
Przeora Generalnego Zakonu Braci
Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel
1. Z radością dowiedziałem się, że wielowiekowy Zakon Braci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel przeżywa Kapitułę Generalną, ożywiony pragnieniem dalszej służby Chrystusowi i Kościołowi w całkowitej wierności własnemu charyzmatowi oraz wskazaniom Magisterium papieskiego.
Zamiar ten nabiera szczególnej wymowy u progu nowego tysiąclecia, w którym Kościół z ufnością podąża ku przyszłości, mając oczy utkwione w Chrystusie — „Alfie i Omedze, Pierwszym i Ostatnim, Początku i Końcu” (Ap 22, 13) — starając się wiernie wypełniać misję, którą On sam mu powierzył.
Chcę też podkreślić, że Kapituła Generalna przypada w roku upamiętniającym 750. rocznicę daru Szkaplerza. Z okazji tego szczególnego jubileuszu 25 marca ubiegłego roku skierowałem specjalne przesłanie do całej Rodziny Karmelitańskiej. W tym roku przypada ponadto siedemsetna rocznica urodzin wielkiego biskupa karmelitańskiego, św. Andrzeja Corsiniego, słusznie wspominanego jako wzór dla pasterzy i model życia konsekrowanego dla wszystkich zakonników i zakonnic.
Łącząc się duchowo z tym Zgromadzeniem Kapitulnym w przywoływaniu dla jego prac Ducha Pańskiego, pozdrawiam Waszą Czcigodność i dziękuję za posługę, jaką w minionym sześcioleciu pełnił Ojciec dla Zakonu Karmelu i dla Kościoła. Wraz z Ojcem pozdrawiam uczestników Kapituły Generalnej, przybyłych z różnych narodów, a przez nich kieruję serdeczną myśl do całego Zakonu Karmelitańskiego.
2. Tematem obrad kapitulnych jest:„Wędrówka trwa dalej”. Odwołanie do ludzkiego doświadczenia drogi jest typowe dla duchowości karmelitańskiej. Już od pierwszych eremitów, którzy osiedlili się na Górze Karmel jako pielgrzymi w Ziemi Pana Jezusa, życie ukazywane jest jako wstępowanie ku świętej górze, którą jest Chrystus Jezus, nasz Pan (por. Mszał Rzymski, kolekta Mszy ku czci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, 16 lipca). Temu wewnętrznemu pielgrzymowaniu nadają kierunek dwa biblijne obrazy szczególnie drogie tradycji karmelitańskiej: proroka Eliasza i Dziewicy Maryi.
Prorok Eliasz płonie gorliwością o Pana (por. 1 Krl 19, 10); wyrusza w drogę ku górze Horeb i choć zmęczony, idzie dalej, aż osiąga cel. Dopiero u kresu tej niełatwej wędrówki spotyka Pana w szmerze łagodnego powiewu (por. 1 Krl 19, 1-18). Patrząc na jego przykład, Bracia Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel głębiej rozumieją, że tylko ten, kto pozostaje uformowany w słuchaniu Boga i odczytywaniu znaków czasu, jest zdolny spotkać Pana i rozpoznać Go w codziennych wydarzeniach. Bóg przemawia na wiele sposobów, nawet poprzez rzeczywistości, które niekiedy mogą wydawać się nieznaczące.
Drugim obrazem jest Dziewica Maryja, którą czcicie pod tytułem Siostry i Piękna Karmelu. Matka Boża wyrusza w drogę, aby nawiedzić starszą krewną, św. Elżbietę. Gdy tylko otrzymuje zwiastowanie anioła (por. Łk 1, 26-38), wyrusza ofiarnie, niemal biegnąc górskimi ścieżkami (por. Pnp 2, 8; Iz 52, 7), dowiedziawszy się, że Elżbieta potrzebuje pomocy. W spotkaniu z kuzynką z Jej ducha wytryska pieśń radości: Magnificat (por. Łk 1, 39-56). Pieśń uwielbienia Pana i świadectwo pokornej gotowości służenia braciom. W tajemnicy Nawiedzenia każdy chrześcijanin dostrzega wzór swego powołania. Niech tak będzie szczególnie u was, zgromadzonych na kapitule, aby nadać Zakonowi nowy zapał ascetyczny i misyjny. Z sercem przepełnionym uwielbieniem Pana w kontemplacji Jego misterium kroczcie radośnie drogami miłości, otwierając się na braterską gościnność, by być wiarygodnymi świadkami miłosiernej miłości Słowa Bożego, które stało się człowiekiem dla odkupienia świata.
3. „Wędrówka trwa dalej”. Tak, najdrożsi Bracia, wasza duchowa droga trwa w dzisiejszym świecie. Jesteście wezwani, by odczytywać na nowo wasze bogate dziedzictwo duchowe w świetle współczesnych wyzwań, aby „radość i nadzieja, smutek i trwoga ludzi współczesnych, zwłaszcza ubogich i wszystkich cierpiących” były „zarazem radością i nadzieją, smutkiem i trwogą uczniów Chrystusa” (Gaudium et spes, 1), a w sposób szczególny każdego karmelity.
W roku, w którym obchodzicie 750. rocznicę daru Szkaplerza, trzeba umocnić i uczynić bardziej zdecydowanym wasze zaangażowanie, by przyoblec się w Chrystusa (por. Rz 13, 14). Proście Maryję, tak troskliwą i czułą wobec Dzieciątka Jezus (por. Łk 2, 7b), aby przyoblekła każdego z was w mądrość i miłość swego Boskiego Syna. A wy, świadomi misji, jaką Bóg powierza waszemu zasłużonemu Zakonowi, ofiarujcie światu świadectwo waszej wierności, aby Chrystus był przez wszystkich poznany i przyjęty jako jedyny Zbawiciel człowieka, wczoraj, dziś i na wieki (por. Hbr 13, 8).
W tym celu wypraszam dla was obfitość łaski Bożej. Niech Duch Święty, jak w nowej Pięćdziesiątnicy, zstąpi na was i oświeci was, abyście potrafili rozeznawać wolę miłosiernego Ojca niebieskiego i byli zdolni przemawiać do ludzi naszego świata w sposób dla nich najbardziej odpowiedni i skuteczny (por. Dz 2, 1-13).
Z tymi uczuciami z serca udzielam Błogosławieństwa Apostolskiego Waszej Czcigodności, Ojcom Kapitulnym oraz całej Rodzinie Karmelu, wypraszając dla każdego macierzyńską opiekę Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel wraz z wstawiennictwem proroka Eliasza i liczne Święte i Świętych Zakonu.
Z Castel Gandolfo, dnia 8 września 2001 roku.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
