Jan Paweł II
PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW SPOTKANIA ZORGANIZOWANEGO PRZEZ BRACI SZKÓŁ CHRZEŚCIJAŃSKIC Z OKAZJI TRZECHSETNEJ ROCZNICY OBECNOŚCI BRACI SZKÓŁ CHRZEŚCIJAŃSKICH WE WŁOSZECH
Rzym, 18 maja 2002 r.
Najdrożsi Bracia i Siostry!
1. Z wielką radością was przyjmuję z okazji trzechsetnej rocznicy obecności Braci Szkół Chrześcijańskich we Włoszech. Odkąd w roku 1702 brat Gabriel Drolin przybył z Francji do Rzymu, ziarno zasiane przez niego za cenę heroicznych ofiar przyniosło obfite owoce na polu wychowania. Było ono zawsze szczególnie drogie Kościołowi, który będąc wierny Chrystusowi — czyni wszystko, aby człowiek miał życie „w obfitości” (por. J 10, 10). Cieszę się zatem, że mogę dziś spotkać w was spadkobierców tego wspaniałego dzieła, które pragniecie wiernie kontynuować, idąc śladami św. Jana Chrzciciela de La Salle i Gabriela Drolina.
Serdecznie pozdrawiam Przełożonego Generalnego, Brata Alvara Rodrígueza Echeverríę i dziękuję mu za uprzejme słowa, które do mnie skierował. Pozdrawiam was wszystkich, każdego witając najserdeczniej.
2. W swoim testamencie św. Jan Chrzciciel de La Salle zapisał pamiętne słowa, które wyjaśniają kościelne znaczenie całego roku trzechsetlecia, jakie obchodzicie: „Braciom polecam, aby zawsze i całkowicie byli poddani Kościołowi, zwłaszcza w czasach tak trudnych i aby na dowód tego nigdy nie oddzielali się od naszego Świętego Ojca Papieża i od Kościoła Rzymskiego, pamiętając zawsze, że wysłałem dwóch Braci do Rzymu, aby prosić Boga o łaskę, by ich Towarzystwo było Mu zawsze i całkowicie poddane”.
Słowa te nic nie utraciły ze swej mocy i aktualności i inspirują powierzoną wam misję w służbie integralnej formacji młodych, zgodnie z nauczaniem Kościoła.
3. Brat Gabriel Drolin został wybrany przez La Salle’a, aby dawać świadectwo wierności Papieżowi w czasach jansenizmu oraz by zasadzić drzewo Towarzystwa Szkół Chrześcijańskich w cieniu i pod błogosławiącym spojrzeniem Następcy Piotra. Dla wszystkich wychowawców lasaliańskich pozostaje on wzorem o wielkiej sile inspiracji i znaczeniu.
Dnia 21 listopada 1691 roku, wraz z Założycielem i innym Bratem, złożył tak zwany „ślub heroiczny”, aby zapewnić przyszłość Szkół Chrześcijańskich za wszelką cenę i kosztem wierności bez rachuby i bez granic: „Nawet gdybyśmy zostali tylko we trzech i byli zmuszeni prosić o jałmużnę oraz żyć jedynie chlebem”.
W roku 1702 był gotów opuścić Francję, by podjąć ważną i trudną misję: ukazać nową rzeczywistość wychowawczą, pedagogiczną i metodyczną, która narodziła się dwadzieścia lat wcześniej po drugiej stronie Alp.
4. Lasaliańska myśl ascetyczno-wychowawcza nie koncentruje się na tym „jak wychowywać”, ale raczej na tym „jak być”, aby wychowywać — to znaczy jak żyć w sobie samym duchem i istotą wychowawcy. Wzorem jest Chrystus: Nauczyciel, ponieważ otwarty na słuchanie; przykład, ponieważ świadek. La Salle zmierza do wychowania młodych poprzez duchową odnowę samego wychowawcy.
Jeśli wychowawca, przez świadectwo i słowo, nie jest wzorem dla młodego człowieka, szkoła nie osiąga swego celu. „Wy — mówił do swoich — jesteście ambasadorami i sługami Chrystusa w zawodzie, który wykonujecie; powinniście więc postępować jak przedstawiciele samego Chrystusa. To On chce, aby młodzi patrzyli na was jak na Niego samego, aby przyjmowali wasze nauczanie tak, jak gdyby On sam nauczał: powinni być przekonani, że to prawda Chrystusa przemawia przez wasze usta, że w Jego imię nauczacie i że to On sam daje wam nad nimi władzę” (Med. III, per il tempo del ritiro, n. 2).
Dwadzieścia sześć lat spędzonych w Rzymie przez Brata Gabriela jako jedynego przedstawiciela Instytutu stanowi lekcję całkowitej wierności jego powołaniu zakonnemu i wychowawczemu. Jest to przykład głębokiego ducha religijnego oraz zdrowego realizmu w mierzeniu się z nieprzewidzianymi trudnościami i codziennym trudem. Brat Gabriel jest zatem wzorem, na który także dziś należy patrzeć z podziwem, ponieważ wierność charyzmatowi i misji lasaliańskiej zawsze wymaga odwagi i niezłomnej siły ducha.
Lasaliańskie dzieła wychowawcze nadal pozostają opatrznościowym bogactwem dla dobra młodzieży, Kościoła i całego społeczeństwa. Dlatego wierność charyzmatowi potrzebuje bardziej niż kiedykolwiek nowej inspiracji i twórczego ducha, aby móc odpowiedzieć w sposób odpowiedni na potrzeby współczesnego świata.
5. Najdrożsi, jak miałem okazję napisać w adhortacji apostolskiejVita consecrata, „powinniście nie tylko wspominać i opowiadać swoją chwalebną przeszłość, ale także budować nową wielka, historię! Wpatrujcie się w przyszłość, ku której kieruje was Duch, aby znów dokonać z wami wielkich dzieł” (n. 110). Te słowa odnoszą się również do was, tutaj we Włoszech i w pozostałych częściach świata. Rodzinę lasaliańską czeka zadanie wielkiej wagi. Wy, drodzy Bracia, Współpracownicy, nauczyciele, rodzice, byli uczniowie i młodzi, jesteście wezwani do ponownego potwierdzenia waszego zaangażowania przez wierność i odnowę.
W ciągu trzech stuleci, w kontekście społecznym i kulturowym społeczeństwa włoskiego, szliście u boku młodych, opierając posługę wychowawczą na wielkich wartościach solidarności, tolerancji, pluralizmu, służby i kultury.
6. Z całego serca życzę, aby rocznica trzechsetlecia stała się okazją nie tylko do spojrzenia na przebytą drogę, lecz także do stworzenia projektu będącego atrakcyjną propozycją dla człowieka trzeciego tysiąclecia.
Wasz czcigodny Założyciel wraz z Bratem Gabrielem Drolinem z pewnością nie odmówią wam swego duchowego wsparcia z nieba. Zawierzam Najświętszej Maryi Pannie, Matce Bożej, każdą waszą szkołę i każdy dom zakonny, szczególnie te znajdujące się we Włoszech, a w sposób szczególny w Rzymie. Raz jeszcze dziękuję za dzisiejsze serdeczne spotkanie i zachęcając was do dalszego kroczenia naprzód z entuzjazmem i ofiarnością, wszystkim z serca udzielam błogosławieństwa.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
