Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO ZGROMADZENIA ZAKONNIKÓW ŚW. WINCENTEGO À PAULO
Watykan, 17 maja 2002 r.
Do Czcigodnego Ojca Yvona Laroche’a
Przełożonego generalnego Zgromadzenia Zakonników św. Wincentego à Paulo
1. Z okazji Kapituły generalnej waszego Zgromadzenia pragnę zapewnić was o mojej modlitwie w intencji nowej kadencji w służbie rozwoju i życia braterskiego waszej rodziny zakonnej oraz wyrazić wdzięczność za misyjne dzieło waszego Instytutu w świecie pracy i wśród młodzieży. Życzę, aby kończące się zgromadzenie kapitulne coraz bardziej umacniało więzi waszej jedności, tak aby przez braterską i apostolską miłość wasz Instytut starał się coraz pełniej wpisywać swoje działanie duszpasterskie w wierność charyzmatowi założycielskiemu i Kościołowi, nie unikając nowych wyzwań ewangelizacji, ponieważ Duch Święty wzywa was do wypłynięcia na głębię. Umocnieni apostolską odwagą i świadectwem miłości, które ożywiały św. Wincentego à Paulo oraz waszego założyciela Jeana-Léona Le Prévosta, otwierajcie nowe drogi, aby przekazywać czułość Chrystusa dzieciom, młodzieży, robotnikom, zranionym przez życie i wszystkim, którzy potrzebują Jego miłości, by na nowo rozpocząć w nadziei!
2. Podczas obchodów sto pięćdziesiątej rocznicy waszego powstania mieliście sposobność dziękować za dokonane dzieło oraz odczytać na nowo własną historię, aby odkryć w niej wezwanie Boga i ocenić trafność odpowiedzi, jakich wasze Zgromadzenie udzielało w ciągu minionych dwóch stuleci. Doświadczenie waszego założyciela i jego towarzyszy, którzy w łonie Konferencji św. Wincentego à Paulo błogosławionego Fryderyka Ozanama odkryli nędzę rodzin robotniczych pozbawionych godności i wykluczonych z życia społecznego, stanowi początek waszego misyjnego doświadczenia. Kontemplacja oblicza Chrystusa w twarzach ubogich tamtego czasu zrodziła w nich pragnienie pozostawienia wszystkiego, aby stać się ziarnami Ewangelii w świecie naznaczonym wówczas rewolucją przemysłową, wszelkiego rodzaju niepewnością, jak również odrzuceniem Boga i Kościoła, zwłaszcza w środowisku uczniów i młodych robotników. Wasi poprzednicy ukazali, że czynna miłość nadaje nieporównywalną siłę słowu miłości, przyczyniając się w ten sposób do rozwoju nauki społecznej Kościoła, sformułowanej w encykliceRerum novarumpapieża Leona XIII.
Dziś, od Francji po Brazylię, od Kanady po Afrykę, ten sam dynamizm misji, poruszany miłością Chrystusa, powinien nadal ożywiać wasze życie zakonne i kapłańskie. Wstrząsy gospodarcze, rozpad ludzkiej solidarności, kryzys rodziny wciąż rodzą nowe formy niepewności wśród młodych pokoleń, prowadząc je często do pokusy rozpaczy lub do tragicznego doświadczenia nędzy, narkotyków i przemocy. Zachęcam was do szukania odpowiednich odpowiedzi na głębokie oczekiwania dzisiejszej młodzieży. Jest bowiem rzeczą zasadniczą, aby mogli oni rozpoznać w was prawdziwych wychowawców, którzy z cierpliwością pomagają im przyswoić i przeżywać wartości ludzkie, moralne i duchowe konieczne do ich integralnego rozwoju. Ożywieni miłością Chrystusa, która wszystkiego się spodziewa, ukazujcie im, że Pan zmartwychwstały jest tajemnicą waszego życia i że pragnie stać się także solą ich istnienia i światłem rozjaśniającym ich przyszłość, ponieważ tylko On może w pełni odpowiedzieć na ich pragnienie miłości, godności i prawdy! Wówczas będą mogli z radością zaangażować się w budowanie świata bardziej braterskiego i solidarnego. Należy również rozwijać dynamiczne duszpasterstwo powołań, które pozwoli wszystkim młodym pragnącym bardziej radykalnie iść za Chrystusem — w kapłaństwie lub w życiu konsekrowanym — znaleźć ludzkie i duchowe towarzyszenie potrzebne do właściwego rozeznania u odpowiednio przygotowanych osób. W tym celu pomoc innych ośrodków formacyjnych, w diecezjach lub zgromadzeniach zakonnych, może okazać się użyteczna i konieczna, dając waszym przyszłym kapłanom możliwość spotkania innych młodych przygotowujących się do zaangażowania w Kościele.
3. Formacja współpracowników świeckich, którzy uczestniczą w duchowości i misji waszego Instytutu, musi być również przedmiotem waszej stałej troski. Ważne jest, aby ofiarność wiernych była podsycana życiem w bliskości z Chrystusem i świadomością pracy na rzecz budowania Królestwa Bożego jako Kościoła, w ufnej współpracy z biskupami i lokalnymi wspólnotami katolickimi. Niech przykład waszego życia wspólnotowego i stosowane przez was środki wychowawcze będą dla wszystkich autentycznymi obszarami uświęcenia i świadectwa, które przygotują was do wspólnego słuchania woli Ojca, aby odpowiedzieć na Jego wezwania płynące ze świata małych i ubogich! Pozostając wierni waszemu motto Omni modo Christus annuncietur i żyjąc między sobą miłością Chrystusa, będziecie odważnie uczestniczyć w tej nowej „wyobraźni miłosierdzia”, o której mówiłem na początku nowego tysiąclecia (por.Novo Millennio ineunte, n. 50).
4. W tym miesiącu maju powierzam was macierzyńskiej trosce Najświętszej Maryi Panny, Gwiazdy nowej ewangelizacji i z całego serca udzielam wam szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego, które rozszerzam na wszystkich zakonników św. Wincentego à Paulo, na ich współpracowników, młodzież oraz rodziny korzystające z ich posługi wychowawczej.
Z Watykanu, 17 maja 2002 r.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
