Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO ZGROMADZENIA DUCHA ŚWIĘTEGO Z OKAZJI TRZECHSETNEJ ROCZNICY POWSTANIA ZGROMADZENIA
Watykan, 20 maja 2002 r.
Do Ojca Pierre’a Schouvera
Przełożonego generalnego Zgromadzenia Ducha Świętego
1. Pragnę przekazać Ojcu moje serdeczne pozdrowienia w chwili, gdy w Rzymie gromadzi się Ojciec wraz z członkami Rady generalnej Zgromadzenia Ducha Świętego, aby przygotować uroczystości, które w tym i w przyszłym roku będą wyznaczać życie waszej rodziny zakonnej. Cieszę się z ducha, w jakim pragniecie przeżywać te rocznice oraz z waszego pragnienia umocnienia charyzmatu i zaangażowania misyjnego.
2. W przyszłym roku będziecie obchodzić trzechsetną rocznicę powstania Zgromadzenia, założonego 27 maja 1703 roku przez dwudziestoczteroletniego diakona Claude’a-François Poullarta des Places. Początkowo było to seminarium poświęcone Duchowi Świętemu, z Najświętszą Maryją Panną jako przewodniczką, otwarte dla ubogich studentów, których wasz założyciel przeznaczał do posługi w najbardziej zaniedbanych parafiach Królestwa Francji. Młode Zgromadzenie szybko nabrało wymiaru misyjnego, wysyłając pierwszego kapłana do Quebecu, a wkrótce potem innych do Kochinchiny (Południowy Wietnam), Senegalu i Gujany.
Około półtora wieku później, w roku 1848, ojciec François Libermann, urodzony w żydowskiej rodzinie w Alzacji i syn rabina, który w wieku dwudziestu czterech lat nawrócił się na wiarę chrześcijańską, stał się drugim założycielem Zgromadzenia, łącząc je ze Zgromadzeniem Najświętszego Serca Maryi, które założył w roku 1841 i wybierając jako uprzywilejowaną misyjną posługę na kontynencie afrykańskim. W tym roku obchodziliście również dwusetną rocznicę jego urodzin oraz sto pięćdziesiątą rocznicę jego śmierci.
3. Dziękując Bogu za wielkie dzieło, które wasze Zgromadzenie pełni od trzech stuleci, zwłaszcza na polu ewangelizacji Afryki, Antyli i Ameryki Południowej, zachęcam was do wierności podwójnemu dziedzictwu waszych założycieli: trosce o ubogich, o wszystkich ludzi społecznie potrzebujących lub pokrzywdzonych, oraz posłudze misyjnej, to znaczy głoszeniu Dobrej Nowiny Chrystusa wszystkim ludziom, szczególnie tym, którzy jeszcze nie przyjęli orędzia Ewangelii. Ta podwójna wierność, potwierdzona we wskazaniach waszej ostatniej poszerzonej Rady generalnej w Pittsburghu, oznaczała często rozpoczęcie dzieła misyjnego od założenia szkoły, aby kształcić młodych i umożliwiać im dostęp do wiedzy, ale także — a przede wszystkim — do autentycznego wychowania, które daje każdemu poczucie własnej godności, praw i obowiązków. Należy tu wspomnieć o Dziele Sierot-Uczniów w Auteuil, powierzonym od roku 1923 waszemu Zgromadzeniu?
Po mocnym impulsie nadanym przez błogosławionego ojca Daniela Brottiera, a dziś pod jego opieką, dzieło to nadal urzeczywistnia wasz charyzmat misyjny wśród młodych znajdujących się w wielkich trudnościach z powodu ubóstwa, rozpadu rodziny, niepowodzeń szkolnych i społecznej marginalizacji. Pozostawajcie otwarci na wezwania Ducha, aby docierać do ubogich naszych czasów i głosić im Dobrą Nowinę, która jest dla nich przeznaczona: jest to znak nadejścia czasów mesjańskich, jak nauczał Jezus w synagodze w Nazarecie (por. Łk 4, 18).
4. Na wzór waszych założycieli rozpoznaliście w duchowości konsekracji Duchowi Świętemu szkołę ewangelicznej wolności i dyspozycyjności wobec misji. „Ten sam Duch, który działa zarówno wtedy, gdy daje życie Kościołowi i pobudza go do głoszenia Chrystusa, jak i wówczas, gdy rozsiewa i rozwija swe dary we wszystkich ludziach i narodach, prowadząc Kościół do odkrywania ich, rozwijania i przyjmowała poprzez dialog… On jest protagonistą misji!” (Redemptoris missio, nn. 29-30). Zstąpiwszy na Apostołów w dniu Pięćdziesiątnicy, aby uczynić ich pierwszymi misjonarzami Ewangelii, Duch nadal ożywia Kościół i posyła go, by głosił Dobrą Nowinę aż po krańce świata. Trwajcie mocno przy tej czci dla Ducha Świętego, która charakteryzuje waszą rodzinę zakonną!
Duch, który jednoczy Kościół i zewsząd go gromadzi, aby uczynić zeń lud Nowego Przymierza, powołał was do życia wspólnotowego. Starajcie się przeżywać to doświadczenie w codzienności! Życie wspólne i braterskie jest bowiem cenną pomocą na drodze niekiedy trudnej realizacji rad ewangelicznych i zaangażowania misyjnego. Jest także dla współczesnych świadectwem miłości Chrystusa: „Takie zaś mamy od Niego przykazanie, aby ten, kto miłuje Boga, miłował też i swego brata” (1 J 4, 21).
5. Na drogach ewangelizacji nie brakuje trudności. Cierpicie, zwłaszcza w niektórych krajach, z powodu braku powołań, który osłabia waszą dynamikę. Próba ta nie dotyczy jedynie was: obejmuje dziś wiele diecezji i rodzin zakonnych. Dotyka was jednak szczególnie, ponieważ zawsze przywiązywaliście wielką wagę do powołań w waszej własnej działalności misyjnej, tworząc niższe seminaria w młodych Kościołach wam powierzonych. Ta szczególna troska doprowadziła was także do przyjęcia odpowiedzialności za Papieskie Seminarium Francuskie w Rzymie. Dokładajcie starań, aby pomagać seminarzystom przygotować się do posługi poprzez formację ludzką, intelektualną, duchową i duszpasterską, która umożliwi im włączenie się w życie kościelne własnych diecezji. Zakłada to dokładną znajomość Kościołów lokalnych oraz stały dialog z ich pasterzami. Spadek liczby seminarzystów i powołań misyjnych nie powinien więc osłabiać jakości rozeznania ani wymagań — zwłaszcza duchowych i moralnych — stawianych posłudze kapłańskiej. Głoszenie Ewangelii mężczyznom i kobietom naszych czasów wymaga bowiem wiernych świadków, ożywionych Duchem świętości, którzy będą znakiem dla swoich braci mocą słowa, a nade wszystko autentyzmem życia.
6. Drodzy Bracia w Chrystusie, nie zapominam o prawdziwej nazwie waszego Zgromadzenia: „Zgromadzenie Ducha Świętego pod opieką Niepokalanego Serca Maryi”. Proszę Maryję, Matkę Pana i Królową Misjonarzy, o Jej życzliwe wstawiennictwo za was oraz za licznych członków waszego Zgromadzenia, rozsianych po całym świecie w służbie Ewangelii. Niech Błogosławiona Dziewica będzie dla was zawsze przykładem i wzorem duchowym! Niech Jej „tak” wypowiedziane Panu stanie się regułą waszego życia! Wszystkim z serca udzielam szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Z Watykanu, 20 maja 2002.
IOANNES PAULUS PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
