Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO SIÓSTR SZPITALNYCH MIŁOSIERDZIA Z OKAZJI 42. KAPITUŁY GENERALNEJ
Castel Gandolfo, 14 września 2002 r.
Do Czcigodnej Matki
Siostry Aurelii Damiani
Przełożonej Generalnej
Zgromadzenia Sióstr Szpitalnych Miłosierdzia
1. Z radością kieruję do Matki oraz do Sióstr moje serdeczne słowo z okazji 42. Kapituły generalnej, która gromadzi was w zgodnym poszukiwaniu woli Bożej względem waszego Instytutu, w tym szczególnym momencie historii, u progu nowego tysiąclecia.
Wyrazy mojego ojcowskiego uznania kieruję również na wszystkie Siostry Szpitalne Miłosierdzia, które pełnią swoją misję we Włoszech i w innych krajach. Jakże cenne jest, drogie Siostry, posługiwanie, które świadczycie tylu potrzebującym osobom, z żywą gorliwością duszpasterską. Jak wielką zasługę ma wasza misja! Działając w środowisku szpitalnym, przynosicie ulgę chorym i cierpiącym oraz dajecie im świadectwo opatrznościowego miłosierdzia Bożego. Zachowujcie zawsze żywym ten szczególny charyzmat, przypieczętowany więzią specjalnego ślubu.
2. Każdego dnia przy łóżku chorych, w kontakcie z ich rodzinami, a także z personelem medycznym, macie możliwość nieść każdemu wymowne świadectwo ewangeliczne, w pełnej wierności nakazowi Chrystusa: „Idźcie, głoście Królestwo Boże i uzdrawiajcie chorych” (por. Łk 5, 1-2).
Jest to jedna z najpilniejszych form ewangelizacji, której — jak mogłyście podkreślić przy okazji Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, a jeszcze bardziej podczas obecnej Kapituły — wasza Rodzina zakonna pragnie się poświęcić, pogłębiając sens i konkretne sposoby realizacji tego zadania. W ten sposób urzeczywistniacie tę „wyobraźnię miłosierdzia”, o której mówiłem w Liście apostolskim Novo millennio ineunte, przypominając, że powinna się ona przejawiać „nie tylko w skuteczności pomocy, ale zdolności bycia bliźnim dla cierpiącego człowieka, solidaryzowania się z nim” (n. 50). W tej samej perspektywie mieści się temat Kapituły: „Zakotwiczone w miłości, aby żyć i świadczyć o Miłosierdziu Chrystusa, Dobrego Samarytanina wszystkich czasów i wszystkich kultur”.
Braciom i siostrom w potrzebie winnyście zapewniać, słowem i przykładem, że „dla człowieka nie istnieje inne źródło nadziei poza miłosierdziem Boga” (Jan Paweł II, Homilia podczas konsekracji Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach).
3. W tę właśnie linię wpisuje się cała wasza historia od samych początków, kiedy powstałyście, aby opiekować się chorymi Państwa Kościelnego. Rozpoznając najpilniejsze potrzeby czasu, księżna Teresa Orsini w Doria Pamphili, wspierana przez kardynała Giuseppe Antonio Salę i pod auspicjami papieża Piusa VII, dała początek waszemu Zgromadzeniu w Szpitalu św. Jana w Rzymie. Razem z wami dziękuję Panu, który przez swego Ducha wzbudził w Kościele wasz Instytut, aby służył Chrystusowi w osobie chorego, i chętnie was zachęcam, byście nigdy nie ustawały w tym zobowiązaniu miłości i wierności Bogu oraz Kościołowi, czyniąc żywym w dzisiejszych sytuacjach właściwy wam charyzmat, który was wyróżnia i stanowi dar dla całego społeczeństwa.
Wyzwanie inkulturacji domaga się dziś od wierzących głoszenia Dobrej Nowiny językami i sposobami zrozumiałymi dla ludzi naszych czasów. Nagląca misja i szerokie perspektywy apostolskie otwierają się także przed wami, drogie Siostry Szpitalne Miłosierdzia. Z uważnego rozeznania współczesnych realiów społeczno-kulturowych wypływają konkretne wskazania, aby obecność waszego Instytutu w dziedzinie troski o zdrowie była bardziej owocna, a zarazem, aby zostały wyznaczone właściwe drogi apostolskiego oddziaływania.
Zachowujcie zawsze przed oczyma cierpiące oblicze Chrystusa. Każdego dnia wychodźcie od Niego na nowo z pokorną odwagą, aby świadczyć o Jego miłosiernej miłości na tym rozległym obszarze choroby i cierpienia. Jak pisałem w cytowanym Liście Novo millennio ineunte, „nie trzeba zatem wyszukiwać «nowego programu». Program już istnieje: ten sam co zawsze, zawarty w Ewangelii i w żywej Tradycji. Jest on skupiony w istocie rzeczy wokół samego Chrystusa” (n. 29).
4. Dobrze wiem, Czcigodna Matko, jak cenna jest praca tych, którzy codziennie służą chorym, i jestem świadomy licznych trudności, jakie napotykacie. Znajdziecie siłę, by je wszystkie przezwyciężyć, jeśli w każdej osobie będziecie się starały dostrzec Chrystusa. Konieczne jest jednak, aby w waszej niełatwej działalności apostolskiej nigdy nie osłabło to napięcie duchowe. Ożywiajcie zatem wasz dzień intensywną i czuwającą modlitwą. Niech kontemplacja będzie oparciem dla waszego działania.
Wzorem, z którego należy czerpać natchnienie, jest Maryja, Matka miłosierdzia i obraz żywego przylgnięcia do woli Bożej. Jej powierzam waszą Kapitułę generalną, aby zrodziły się z niej odważne i roztropne wybory dla całego Instytutu; wybory dokonywane zawsze z oczami utkwionymi w obliczu Chrystusa.
Z tymi uczuciami udzielam z serca Matce i Jej Radzie, Siostrom Kapitulnym oraz wszystkim Siostrom Szpitalnym Miłosierdzia szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Castel Gandolfo, 14 września 2002
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
