Jan Paweł II
LIST DO SANKTUARIUM NA GÓRZE ŚW. ANNY Z OKAZJI 500. LECIA PATRONOWANIA ŚW. ANNY ZIEMI ŚLĄSKIEJ
Watykan, 08 kwietnia 1980 r.
Drodzy Bracia i Siostry!
Jakże raduje się serce moje na myśl, że mogę być duchowo obecny w Waszym Sanktuarium na Górze św. Anny, „Górze Modlitwy” i razem z Wami, Ludu Boży Śląska Opolskiego, czuwać na modlitwie u stóp św. Anny zwanej Samotrzecią. Ma to szczególną wymowę zwłaszcza dziś, kiedy razem z Biskupem Kościoła Opolskiego, z Jego Braćmi w biskupstwie, Biskupami pomocniczymi i całym Episkopatem Polski zbieracie się tu na tej „Górze Nadziei”, aby uczcić pięćsetną rocznicę patronowania św. Anny Ludowi tej Ziemi.
Wpatrujcie się w tę figurę św. Anny, która trzymając na swym ręku Chrystusa i Jego Matkę, jest symbolem i łączniczką pokoleń, jest patronką wychowania i życia rodzinnego. I dlatego tak chętnie przychodzicie tutaj Wy, Starsi i sterani wiekiem, aby zawierzyć Jej owoce Waszych trudów, waszej znojnej pracy, wykonywanej z myślą o młodszym pokoleniu. Przychodzicie Wy, Małżonkowie i Rodzice, aby oddać w Jej opiekę Wasze Rodziny i Wasze Dzieci. Przychodzicie Wy, Mężczyźni i Młodzieńcy, aby z całym zaufaniem wypowiedzieć przed swoją Patronką Wasze radości i zamierzenia, wasze smutki i niepowodzenia życiowe z tą nadzieją, że tu znajdziecie nowe bodźce duchowe do zwycięskiego pokonywania trudności. Przychodzicie Wy, Młodzi, aby powierzyć św. Annie, a zarazem Chrystusowi i Jego Matce, swoje problemy, aby tu, w cichej modlitwie, łatwiej odnaleźć drogę Waszego powołania. Przychodzicie więc wszyscy młodzi, chłopcy dziewczęta, przychodzicie także Wy, Samotni, Wy Chorzy, wszyscy, aby w Jej ręce złożyć Wasze cierpienia i bóle, Wasze obawy, a także i Wasze nadzieje.
Przychodzicie z wiarą wyrażoną w słowach psalmu: „Podniosłem oczy ku górze, skąd mi przychodzi zbawienie” (Ps 121 [120],1).
Moi Drodzy Bracia i Siostry, prosząc Boga, wspólnie z Wami, i Wy proście na tej Błogosławionej Górze, aby św. Anna, patronka wychowania i życia rodzinnego, wyjednywała w naszej Ojczyźnie i na całym świecie wzrost poczucia jedności, odpowiedzialności i solidarności pokoleń we wierze i w życiu z wiary.
Niech wszystkie następujące po sobie pokolenia, w różnych czasach, w zmieniających się warunkach, wyrażają, swoim życiem tę samą prawdę o miłości Boga do człowieka, o Wcieleniu Syna Bożego, który przyszedł na świat w ludzkiej rodzinie, o płynącej stąd godności człowieka, o jego wielkości w oczach Bożych, a także o jego zadaniach na miarę tego powołania; o zadaniach, które wyrażają przede wszystkim miłość.
Niech te jubileuszowe uroczystości, które przeżywacie w tym roku, niech Wasze pielgrzymki i modlitwy na Górze św. Anny, na „Górze Nadziei”, wzmocnią w Was tę podstawową cnotę chrześcijańską, pewność odwiecznej i niezmiennej prawdy, że Bóg nas miłuje, że jesteśmy Jego ludem wybranym. Wyrażacie to słowami Waszej starej pieśni:
„Niech się co chce ze mną dzieje,
w Tobie św. Anno mam nadzieję”…
W Tobie Córko św. Anny, Maryjo, Matko Nadziei;
w Tobie Synu Boży, Synu Maryi, Odkupicielu człowieka, Jezusie Chrystusie!
Na ten twórczy trud codziennego odnawiania się duchem w Waszych myślach, w Waszych sercach, na ten trud przyoblekania się co dzień w człowieka nowego, stworzonego według Boga w sprawiedliwości i prawdziwej świętości (Ef 4,28-24) z serca błogosławię całemu Kościołowi Opolskiemu, jego Pasterzom, całemu Ludowi Bożemu, Wszystkim, którzy tak chętnie nawiedzają to Sanktuarium: czynię to w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Watykan, dnia 8 kwietnia 1980 r.
JAN PAWEŁ II, PAPIEŻ
Za: „L’Osservatore Romano”, wydanie polskie, Rok 1/1980, Nr 6, s. 23
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
