Jan Paweł II
PRZYPOMINAJCIE O PILNEJ POTRZEBIE MISJI. PRZESŁANIE DO PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO ZGROMADZENIA NIEPOKALANEGO SERCA MARYI
Watykan, 05 lipca 1993 r.
Czcigodny Ojciec Jacques Thomas,
Przełożony Generalny Zgromadzenia
Niepokalanego Serca Maryi (Scheut).
Podczas tego krótkiego spotkania z Ojcem i członkami kapituły generalnej Zgromadzenia Niepokalanego Serca Maryi cieszę się, że mogę złożyć moje gorące życzenia na czas pełnienia urzędu przełożonego generalnego, który współbracia właśnie Ojcu powierzyli. Chciałbym, aby przekazał Ojciec moje bardzo serdeczne pozdrowienie kapłanom, braciom, a także klerykom i nowicjuszom waszego Instytutu.
Od chwili waszego założenia przez ojca Teofila Verbista w ubiegłym stuleciu, wasze Zgromadzenie wielkodusznie dochowywało wierności swojemu misyjnemu powołaniu. Obecni w ponad dwudziestu krajach, Ojcowie z Scheut należą do tych, którzy dają świadectwo wierności Kościoła jego pierwszej misji: głoszeniu Ewangelii Jezusa Chrystusa narodom, które jeszcze jej nie przyjęły. Wasza historia naznaczona była trudnościami i próbami, zwłaszcza wtedy, gdy nie mogliście kontynuować waszego apostolatu w niektórych regionach, ale ukazuje ona także owocność konsekracji zakonnej misjonarzy całkowicie oddanych ewangelizacji.
Bardziej niż wielu innych macie żywą świadomość ogromnego pola, które pozostaje wciąż otwarte wśród miliardów ludzi, do których Dobra Nowina o zbawieniu nie dotarła jeszcze w sposób wyraźny. W tym właśnie duchu odpowiedzieliście z entuzjazmem na otrzymane niedawno wezwanie, aby udać się i założyć misję w Mongolii, a trzej wasi ojcowie udali się tam bez zwłoki, by nawiązać głęboki kontakt z ludem, który dotąd nie mógł poznać Ewangelii Chrystusa. Modlę się wraz z wami, aby ta nowa inicjatywa misyjna szybko przyniosła obfite owoce i wyrażam wdzięczność Kościoła za waszą przykładną dyspozycyjność.
Pozostańcie w łonie Kościoła tymi, którzy nieustannie przypominają o pilnej potrzebie misji, którzy ufają mocy słowa zbawienia, którzy pozwalają się prowadzić dynamizmowi ducha miłości i prawdy, którzy niestrudzenie sadzą winnicę, którą sam Pan karmi sokiem swojej łaski, aby przynosiła nowe owoce! Jak mówi encyklika Redemptoris missio, to zaangażowanie jest konieczne, aby podtrzymywać misyjny zapał całego Kościoła, by iść ad gentes oraz wspierać modlitwą i darami, które Pan nam posyła, a zarazem z przekonaniem i hojnością zapewniać nową ewangelizację, której wszystkie narody rzeczywiście dziś potrzebują.
Konsekrowani Panu w życiu zakonnym, kontynuujecie także dawną tradycję Kościoła: pionierami ewangelizacji byli bardzo często zakonnicy, uprzywilejowani świadkowie królestwa Bożego. Poprzez swoje zobowiązanie do życia w ubóstwie, czystości i posłuszeństwie, we wspólnocie braterskiej, są oni znakami tego, co najistotniejsze; są świadkami szczęścia, jakie daje dar z siebie przez miłość do Boga oraz do swoich braci i sióstr w człowieczeństwie; i ukazują im drogę prawdy i życia, oświetloną obecnością Chrystusa w Jego Ciele, którym jest Kościół.
Teraz, gdy kapituła generalna zbliża się ku końcowi, łączę się z waszym dziękczynieniem za dary, które otrzymaliście i za te, które przekazujecie jako wierni szafarze tajemnic zbawienia.
Wraz z wami zawierzam Niepokalanemu Sercu Dziewicy Maryi, która otacza opieką wasze Zgromadzenie, wszystkie wasze intencje, różne misje, które prowadzicie, waszą radość służenia, waszą głęboką komunię ze Zbawicielem świata. I z całego serca przyzywam na was i na wszystkich członków Instytutu błogosławieństwa Boga, Ojca, Syna i Ducha Świętego.
JAN PAWEŁ PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
