Jan Paweł II
PRZESŁANIE DO ZGROMADZENIA SYNÓW NIEPOKALANEGO POCZĘCIA Z OKAZJI SETNEJ ROCZNICY ŚMIERCI SŁUGI BOŻEGO OJCA ALOJZEGO MARII MONTIEGO
Watykan, 24 września 1999 r.
Czcigodny Ojciec
Aurelio Mozzetta
Przełożony Generalny
Zgromadzenia Synów Niepokalanego Poczęcia
1. W zbliżającym się już Roku Jubileuszowym Rodzina zakonna Synów Niepokalanego Poczęcia będzie miała radość wspominania stu lat, które upłynęły od śmierci Założyciela, Sługi Bożego Ojca Alojzego Marii Montiego — wspaniałej postaci świeckiego konsekrowanego, zakonnika, apostoła miłości, którego żarliwa miłość do Dziewicy Niepokalanej sprawiła, że w sposób heroiczny służył Chrystusowi w młodych, w ubogich i w cierpiących.
Przyjmując bez zastrzeżeń ewangeliczne wezwanie, poświęcił swoje życie Bogu i braciom, pociągając wielu swoich rówieśników na drogi chrześcijańskiego świadectwa. Dał początek w Bovisio, swojej rodzinnej miejscowości, „Compagnia dei Frati”, a następnie — pobudzony wewnętrznym natchnieniem — w roku 1857 założył w Szpitalu Świętego Ducha w Rzymie Zgromadzenie „Synów Niepokalanego Poczęcia”. Sługa Boży Papież Pius IX, czcigodnej pamięci, towarzyszył z ojcowską troską pierwszym krokom powstającego Instytutu, który także później mógł liczyć na zachętę moich Poprzedników. Ojciec Monti widział w trosce o chorych cenną okazję, aby przyjmować i służyć samemu Chrystusowi, i pragnął, aby jego duchowi synowie byli wspierani w tej posłudze — obok zawsze gotowej i troskliwej miłości — także przez odpowiednie przygotowanie naukowe. Miłość do Chrystusa i do braci skłoniła go w roku 1881 do podjęcia również opieki nad młodzieżą potrzebującą, sierotami lub opuszczonymi, którą wskazał swoim następcom jako nową przestrzeń ich gorliwego i ofiarnego apostolatu.
Zakończył swoje ziemskie życie w Saronno, w Domu Macierzystym założonego przez siebie Zgromadzenia, dnia 1 października 1900 roku, otoczony współbraćmi i „swoimi sierotami”, płaczącymi po stracie ojca pełnego miłości i mądrości.
2. Obchody stulecia dają sposobność, aby niejako na nowo prześledzić wydarzenia minionych lat i z wdzięcznym sercem uznać przed Bogiem dobro dokonane przez duchowych synów Ojca Montiego. Idąc wiernie śladami Założyciela, rozszerzyli oni zasięg jego inicjatyw apostolskich w Kościele i w społeczeństwie. Dziś Zgromadzenie rozwinęło się i jest obecne w dwunastu krajach.
Szczególnie znacząca jest posługa, jaką pełni ono w dziedzinie dermatologii. Myślę o „Istituto Dermopatico dell’Immacolata” w Rzymie, założonym w 1925 roku, który cieszy się powszechnym uznaniem ze względu na swój autorytet naukowy. Myślę także o dyskretnej i kompetentnej działalności wielu zakonników, a szczególnie Ojca Antoniego Sali, którego niestrudzona troska o ubogich w „Vigna dell’Immacolata”, na Monti di Creta, stanowi powód do chluby zarówno dla nauki, jak i dla wiary. Myślę również o zakonniku doktorze Emanuele Stablumie, który w tym samym instytucie przez wiele lat pracował z dalekowzrocznością i wytrwałością.
W ostatnim czasie żar miłości, odziedziczony po Ojcu Montim, skłonił Zgromadzenie do odważnych inicjatyw w szczególnie potrzebujących regionach świata, jak Albania — z budową dużego szpitala w Tiranie — oraz Brazylia, gdzie powstaje ośrodek zdrowia w Foz do Iguaçu.
Równocześnie Synowie Niepokalanego Poczęcia starali się odpowiadać na potrzeby najbardziej dotkniętych trudnościami grup społecznych, takich jak osoby niepełnosprawne, samotni lub opuszczeni starcy oraz chorzy w stanie terminalnym. Chciałbym tu wspomnieć „Casa-Famiglia Padre Monti”, znajdujący się na obrzeżach Rzymu, w dzielnicy La Storta, przeznaczony dla osób dotkniętych AIDS: jest to wymowne świadectwo ofiarności i gotowości wobec bliźniego, które zasługuje na szczególne podkreślenie. Chcę też wspomnieć o duchu misyjnym, który doprowadził Zgromadzenie do Kamerunu, Indii, na Filipiny i do innych krajów Trzeciego Świata, aby — pod natchnieniem miłości — tworzyć nowe ośrodki ewangelizacji i promocji ludzkiej.
3. Dzięki tym inicjatywom Synowie Niepokalanego Poczęcia przedłużyli w czasie apostolski zapał, który ożywiał życie czcigodnego Założyciela. Był on wzorowym człowiekiem Bożym, pragnącym w każdej okoliczności pełnić wolę Pana. Nie miał łatwego życia; przeciwnie, często jego gorące pragnienie służenia Chrystusowi i braciom napotykało przeszkody i musiał stawiać czoło niezrozumieniu oraz oporowi.
Wiadomo ponadto, że około trzydziestego roku życia, gdy jeszcze rozeznawał wybór, którego oczekiwał od niego Pan, został poddany okresowi bolesnych udręk wewnętrznych. Przygnębiony, doświadczany silnymi pokusami, spędzał długie godziny na modlitwie przed Jezusem obecnym w Najświętszym Sakramencie, nie doznając jednak żadnej pociechy duchowej. Właśnie wtedy, gdy był już bliski porzucenia wszystkiego, pewnego dnia, znajdując się w chórze kościoła, doznał przekonania, że został wreszcie wysłuchany. Pan dał mu zrozumieć, że wiele będzie musiał wycierpieć i stoczyć trudne walki, ale z Jego pomocą odniesie zwycięstwo. Było to dla niego jak wewnętrzne światło i od tego dnia nie miał już wahań na obranej drodze.
Z całego serca życzę, aby przykład Ojca Montiego pomógł jego duchowym synom trwać mocno w wierze, nadziei i miłości. Niech ta setna rocznica, upamiętniająca jego odejście do nieba, stanie się dla Zgromadzenia cenną okazją do pogłębienia duchowego dziedzictwa, jakie po sobie pozostawił, w perspektywie odnowionego zaangażowania w realizację pierwotnego charyzmatu.
Długi odcinek drogi został szczęśliwie przebyty: niech będą za to Bogu dzięki.Na horyzoncie otwierają się nowe możliwości: Synowie Niepokalanego Poczęcia otwarci na znaki czasu, niech rozpoznają wciąż nowe obszary, do których Duch Pana ich wzywa, aby byli wiarygodnymi i ofiarnymi świadkami Ewangelii miłości w trzecim tysiącleciu.
4. Sługa Boży Ojciec Alojzy Maria Monti był wielkim czcicielem Dziewicy Niepokalanej i Jej chciał poświęcić swoje Zgromadzenie. Miłość do Maryi zawsze go oświecała i prowadziła, sprawiając, że całe jego życie było spójnym świadectwem wierności Ewangelii. Rozważając tajemnicę Niepokalanego Poczęcia w świetle Pisma Świętego, Magisterium i liturgii Kościoła, i wyciągając z niej wspaniałe wnioski dla życia, stał się apostołem tej nowej „ery maryjnej”, którą Sługa Boży Papież Pius IX zapoczątkował ogłoszeniem dogmatu o Niepokalanym Poczęciu. Ojciec Monti był świadomy niewyczerpanego bogactwa skarbów łaski obecnych w Matce Bożej i nie tracił żadnej okazji, aby szerzyć Jej kult wśród chrześcijan. W związku z tym lubił powtarzać: „Kto jest prawdziwym czcicielem Maryi i oddaje Jej cześć z czystością umysłu i serca, może być pewien swojego wiecznego zbawienia”.
Idąc śladami Założyciela, Synowie Niepokalanego Poczęcia nie zaniedbają pogłębiania znajomości tajemnicy Najświętszej Dziewicy, starając się kształtować swoje życie na Jej wzór. Niech Maryja Niepokalana będzie ich stałym punktem odniesienia w różnych zadaniach, do których zobowiązuje ich posłuszeństwo. Wierni pierwotnemu charyzmatowi będą w ten sposób konkretnym i dostępnym znakiem czułości Boga wobec ubogich, chorych i cierpiących, jak również wobec wszystkich, do których zostali posłani.
Wzywając nad całym Instytutem opieki Dziewicy Niepokalanej, jaśniejącego zaczątku świata odnowionego przez odkupieńczą ofiarę Chrystusa, udzielam Tobie, Czcigodny Ojcze oraz każdemu zakonnikowi Zgromadzenia, które zrodziło się z serca Sługi Bożego Ojca Alojzego Marii Montiego, szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Z Watykanu, dnia 24 września 1999 roku.
IOANNES PAULUS PP. II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
