Jan Paweł II
PRZESŁANIE Z OKAZJI SIEDEMSETLECIA URODZIN ŚW. ANDRZEJA CORSINIEGO, KARMELITY I BISKUPA FIESOLE
Watykan, 30 listopada 2001 r.
Czcigodny Brat
Luciano Giovannetti
Biskup Fiesole
1. Z radością dowiedziałem się, że w tym roku w diecezji Fiesole obchodzone jest VII stulecie urodzin św. Andrzeja Corsiniego, biskupa w latach 1349–1374. Przy tej szczególnej okazji pragnę zjednoczyć się z całą Wspólnotą diecezjalną, która składa dziękczynienie Panu za dobrodziejstwa, jakimi ją obdarzył poprzez świadectwo i wstawiennictwo tego znamienitego współpatrona. Pozdrawiając serdecznie Ciebie, czcigodny Bracie oraz lud chrześcijański powierzony Waszej pasterskiej trosce, pragnę skorzystać z tej okazji, aby ukazać niektóre aspekty wielowymiarowej osobowości tak wybitnego syna tej ziemi.
W roku 1349, kiedy Andrzej Corsini, będący wówczas prowincjałem Zakonu Karmelitów w Toskanii, został mianowany biskupem Fiesole, sława jego miłości i pobożności przekraczała już granice Florencji, gdzie urodził się 30 listopada 1301 roku w jednej z najznakomitszych rodzin i gdzie, mając 15 lat, przywdział habit zakonny w klasztorze del Carmine. Po przyjęciu święceń kapłańskich, pełnił liczne i ważne urzędy, wyróżniając się gorliwością w realizowaniu ideału karmelitańskiego oraz zaangażowaniem w formację współbraci. Miłość Boga i bliźniego, którą nieustannie stawiał w centrum swojego życia, zajaśniała szczególnym blaskiem podczas straszliwej zarazy we Florencji w roku 1348, gdy wraz ze swoimi braćmi z heroicznym oddaniem służył ludziom dotkniętym chorobą.
2. W bulli nominacyjnej na stolicę biskupią Fiesole, ogłoszonej w Awinionie 13 października 1349 roku, mój czcigodny poprzednik, Klemens VI, podkreślał „gorliwość religijną, wykształcenie oraz czystość życia i obyczajów, umiejętność kierowania duszami” oraz „roztropność w sprawach doczesnych i inne liczne cnoty” wybranego. On sam potwierdził natychmiast te pochlebne oceny, przyjmując urząd w duchu wiary i powierzając swoją misję w ręce Matki Bożej, którą darzył szczególną miłością.
Lata, które potem nastąpiły, przyniosły nowe dowody wyjątkowych cnót Pasterza. Wybrał życie w Fiesole, rezygnując z wygodnego pałacu florenckiego, będącego od 1225 roku siedzibą jego poprzedników i wykazywał szczególną gorliwość w głoszeniu słowa, w wytrwałości na modlitwie, w surowości życia, w wizytowaniu parafii, w usuwaniu nadużyć oraz w obronie wolności Kościoła przed nadużyciami i niewłaściwą ingerencją, a także w przyjmowaniu z miłością ubogich i opuszczonych, którzy pukali do drzwi jego domu.
3. Szczególną troską św. Andrzej Corsini otaczał swoich kapłanów, od których wymagał życia zgodnego ze świętością i odpowiedzialnością ich stanu. W tym celu założył bractwo pod wezwaniem Najświętszej Trójcy i wyprzedzając postanowienia Soboru Trydenckiego, wydał dokładne normy dotyczące przyjmowania kandydatów do kapłaństwa oraz ich przygotowania intelektualnego i duchowego.
Został powołany do pełnienia licznych i ważnych zadań w służbie Stolicy Apostolskiej. Będąc legatem w Bolonii w roku 1368 okazał się człowiekiem pokoju, zdolnym do godzenia sporów, rozstrzygania konfliktów i łagodzenia namiętności rozpalonych nienawiścią. Te przymioty przyniosły mu powszechne uznanie i uczyniły go cenionym sługą Kościoła, o głębokiej duchowości.
Stałe zjednoczenie z Bogiem, będące zasadniczym rysem jego życia, nie przeszkadzało św. Andrzejowi Corsiniemu w gorliwej trosce o zarządzanie dobrami kościelnymi. Dzięki temu mógł przeznaczać znaczne środki na budowę i odnowę klasztorów, kościołów i kaplic, a zwłaszcza katedry i pałacu biskupiego, które od wieków znajdowały się w stanie zaniedbania.
Święty Biskup zmarł wieczorem w uroczystość Objawienia Pańskiego w roku 1374. Jego szczątki, złożone w katedrze w Fiesole, zostały następnie przeniesione do florenckiej bazyliki del Carmine. Tam rodzina Corsinich wznosiła w 1386 roku wspaniałą kaplicę, nie ustępującą tej, którą w 1734 roku poświęcił mu Klemens XII, pochodzący z tego samego rodu, w bazylice św. Jana na Lateranie.
Sława świętości, która otaczała jego życie, po jego śmierci szybko rozprzestrzeniła się we Włoszech i w Europie. Kult ludowy, rozwijający się już od pierwszych lat XV wieku za pośrednictwem klasztorów karmelitańskich, został potwierdzony przez papieża Eugeniusza IV, który ogłosił go błogosławionym, oraz przez papieża florenckiego Urbana VIII, który kanonizował go 22 kwietnia 1629 roku.
4. Począwszy od 30 listopada 2001 roku jego doczesne szczątki będą przez kilka dni spoczywać w katedrze w Fiesole. Niech to „pielgrzymowanie”, którym rozpoczynają się obchody rocznicowe jego narodzin, stanie się dla całej Wspólnoty diecezjalnej okazją do spotkania z tym wielkim Świętym, aby na nowo odkryć własne powołanie i z nowym zapałem głosić braciom dobrą nowinę, że „Bóg tak umiłował świat, iż Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16).
Ta wspólnota, umocniona i zachęcona przykładem oraz nauczaniem dawnego Pasterza, dostrzegając w znakach świętości św. Andrzeja Corsiniego cenne wskazania dla teraźniejszości, jest wezwana do nowego zapału apostolskiego i głębszej gorliwości duchowej, jak podkreślono także w niedawnym Synodzie diecezjalnym.
Patrząc na gorliwą miłość, która skłoniła św. Andrzeja Corsiniego do poświęcenia się ludzkiemu i duchowemu wzrostowi Ludu Bożego, jesteście zaproszeni do ponownego przemyślenia – w świetle centralnego miejsca tajemnicy Eucharystii – znaczenia posług święceń dla owocnego życia liturgicznego i skutecznego głoszenia słowa Bożego, jak również do uwydatnienia innych form posługi, które kształtują obecność wspólnoty diecezjalnej na danym terenie oraz wrażliwość na nowe wyzwania i troskę o tych którzy są daleko i ubogich.
5. Idąc za przykładem dawnego Pasterza, diecezja Fiesole będzie nadal kładła nacisk na formację duchowieństwa i dołoży wszelkich starań, aby seminarium diecezjalne coraz lepiej przygotowywało kandydatów do kapłaństwa w kontekście szeroko rozumianego i dobrze zorganizowanego duszpasterstwa powołań, które stanowi nieodzowny element każdej autentycznej działalności Kościoła.
W cierpliwym i wielkodusznym działaniu św. Andrzeja Corsiniego na rzecz rozwiązywania sporów należy dostrzec zachętę do tego, aby dążenie do zgody i sprawiedliwości, a także promowanie dialogu między różnymi kulturami uczynić stałym wyróżnikiem życia chrześcijańskiego.
A co powiedzieć o wezwaniu do roztropnego zarządzania dobrami doczesnymi, a szczególnie dobrami Kościoła jako sposobem zaradzania potrzebom duszpasterskim oraz niesienia pomocy ubogim, którzy zawsze będą towarzyszyć życiu wspólnoty uczniów Pana (por. J 12,8)?
6. Całe życie św. Andrzeja Corsiniego świadczy, że zmieniająca się relacja między Kościołem a społeczeństwem, daleka od odciągania wierzącego od spraw świata, skłania go raczej do odważnego głoszenia Jezusa Chrystusa, aby przenikać duchem chrześcijańskim życie społeczne.
Obchody jubileuszowe narodzin syna szlachetnego rodu Corsinich, który stał się ubogim z miłości do Chrystusa i jako biskup Fiesole starał się kształtować serca swoich współczesnych według ideałów ewangelicznych, niech będą dla wiernych tej diecezji zachętą, do bycia świadomymi i aktywnymi narzędziami postępu religijnego i społecznego na swojej ziemi.
Z tymi życzeniami powierzam Ciebie, czcigodny Bracie oraz całą Wspólnotę diecezjalną niebieskiej opiece św. Andrzeja Corsiniego i z serca udzielam wszystkim szczególnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
W Watykanie, dnia 30 listopada 2001 r.
JAN PAWEŁ II
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
