Jan Paweł II
«PIA MATER». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ALOJZEMU SCROSOPPIEMU, KAPŁANOWI ORATORIUM ŚW. FILIPA NERI, PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 04 października 1981 r.
(opublikowany 4 stycznia 1982)
Na wieczną pamiątkę. – Pobożna Matka Kościół, najdroższa Oblubienica Chrystusa i nieustannie z Nim złączona w dziele, „przez które Bóg doznaje doskonałej chwały, a ludzie zostają uświęceni” (Sacrosanctum Concilium, 7), troszczy się również o to, aby także po śmierci należna cześć była oddawana tym sługom Chrystusa, których świętość w znacznym stopniu przyczyniła się do owocnego wypełniania ich posługi (por. Presbyterorum Ordinis, 12). Nie można wątpić, że do liczby takich wybranych należy także Alojzy Scrosoppi, kapłan Konfederacji Oratorium św. Filipa Neri, który już teraz powinien być publicznie zaliczony do grona Błogosławionych.
„Urodził się dnia czwartego sierpnia 1804 roku z Domenico Scrosoppi i Antonii Lazzarini, a następnego dnia na chrzcie otrzymał imię Alojzy Dominik. Wzrastał w domu rodzinnym, w którym panowały chrześcijańskie obyczaje, wraz z młodszym bratem Giovannim Battistą oraz przyrodnim bratem Carlo, aż w końcu — szczególnie dzięki gorliwym modlitwom matki — wszyscy trzej zostali powołani przez Boga do kapłaństwa.
Alojzy, który w odpowiednim czasie wstąpił do seminarium i został należycie uformowany przez uczonych i gorliwych kapłanów, przyjął święcenia kapłańskie dnia trzydziestego pierwszego marca 1827 roku. Następnie we wszystkich powierzonych mu zadaniach był tak gorliwy i odznaczał się tak wielką miłością do Boga i bliźniego, że stał się zarówno odważnym obrońcą praw Kościoła, jak i prawdziwym wzorem doskonałego upodobnienia do Chrystusa.
Był szczególnym opiekunem i ojcem dziewcząt „opuszczonych”, dla których już od roku 1816 otwarty był dom opieki, gorliwie wspierał swego brata Carlo, który nim kierował, w pokonywaniu trudności zagrażających temu dziełu. Ta „mała placówka” rozwinęła się tak bardzo, że w roku 1837 instytut ten, zwany także Zakładem Opatrzności, mógł przyjąć trzysta dziewcząt. W roku 1845 pierwsze siostry, nazwane „od Opatrzności”, te same, które wcześniej pełniły funkcję wychowawczyń dziewcząt opuszczonych, teraz z gorliwością trwały w służbie na ich rzecz. Alojzy troszczył się o ich solidną i wymagającą formację, nieustannie zachęcając je do życia pokornego, ukrytego, zdyscyplinowanego i czynnego, całkowicie oddanego służbie dziewczętom oraz pomocy chorym i osobom starszym.
Gdy wznowiono istnienie Oratorium, Alojzy w roku 1846 wstąpił do Oratorium św. Filipa Neri, a osiem lat później założył dom zwany „Provvedimento”, aby wspierać dawne wychowanki instytutu, które pozostawały bez pracy lub znajdowały się w poważnym niebezpieczeństwie moralnym. Założył także niewielki zakład przeznaczony dla dziewcząt głuchoniemych. Ponadto z wielką gorliwością wspierał dzieła archidiecezji Udine i brał udział niemal we wszystkich dziełach miłosierdzia i miłości.
Jako syn Kościoła całkowicie oddany i pełen miłości nie tylko wiernie zachowywał przepisy i wskazania kościelne, lecz także gorliwie zabiegał o to, aby zachowana była wolność działania wypływająca z miłości chrześcijańskiej oraz aby naturalna autonomia Świętej Matki Kościoła była zabezpieczona, przy jednoczesnej wielkiej czci i oddaniu wobec Najwyższego Kapłana.
Dążąc do świętości, naśladował Chrystusa Jezusa ubogiego, cierpiącego i doświadczonego boleścią. Tak żyjąc i pracując, pozostawał w całkowitej zgodzie z wolą Bożą, a czynił to z taką pokorą, że pozostawał niemal niezauważony przez ludzi. Pobudzony szczególną miłością do Boga i do Chrystusa ukrzyżowanego, rzeczywiście wiele wycierpiał, nie wyłączając umartwień cielesnych; nic jednak nie było dla niego tak trudne, by mogło go przygnębić lub osłabić jego dobroć.
Słowa „czynić, cierpieć, milczeć”, które wyrażały jego sposób życia, odpowiadały w pełni pragnieniu osiągnięcia najwyższego stopnia pokory. Ten wierny Sługa Boży, który jeszcze przed śmiercią uważany był na ziemi za człowieka świętego, oddał ducha Bogu dnia trzeciego kwietnia 1884 roku.
Ponieważ sława jego prawdziwej świętości szerzyła się coraz bardziej, podjęto starania o przeprowadzenie procesu beatyfikacyjnego. Po przeprowadzeniu dochodzenia zwyczajnego w Kurii diecezji Udine, dnia dwudziestego siódmego lutego 1964 roku wydano dekret o wprowadzeniu sprawy, a w tym samym roku, w listopadzie, rozpoczęto proces apostolski w Udine, który zakończył się w roku 1966. Następnie, po potwierdzeniu ważności przeprowadzonych procesów dekretem z dnia piętnastego lipca 1968 roku, papież Paweł VI, świętej pamięci, uroczyście ogłosił dnia dwunastego czerwca 1968 roku, że Sługa Boży Alojzy Scrosoppi praktykował cnoty chrześcijańskie w stopniu heroicznym.
My zaś z kolei, dekretem ogłoszonym dnia trzydziestego pierwszego stycznia 1981 roku, uroczyście stwierdziliśmy, że dwa cuda zostały dokonane przez Boga za wstawiennictwem czcigodnego Alojzego Scrosoppi.
W wyznaczonym dniu, dziś rano, dokonano jego beatyfikacji oraz Alana de Solminihac, Ryszarda Pampuriego, Klaudyny Thévenet i Marii Repetto. Z tej okazji, na placu przed Bazyliką Świętego Piotra, wobec licznie zgromadzonych wiernych, wypowiedzieliśmy podczas uroczystej liturgii następującą formułę:
„Wysłuchawszy próśb Naszych Braci: Józefa Rabine, biskupa Cahors, Alfreda Battistiego, arcybiskupa Udine, Antoniego Angioniego, biskupa Pawii, Aleksandra Renarda, arcybiskupa Lyonu, Józefa Siriego, arcybiskupa Genui, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji do spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby czcigodni Słudzy Boży: Alan de Solminihac, Alojzy Scrosoppi, Ryszard Pampuri, Klaudyna Thévenet, Maria Repetto, odtąd nazywani byli Błogosławionymi oraz aby ich wspomnienie mogło być corocznie obchodzone w miejscach i w sposób określony przez prawo: Błogosławionego Alana de Solminihac dnia trzydziestego pierwszego grudnia, Błogosławionego Alojzego Scrosoppiego dnia trzeciego kwietnia, Błogosławionego Ryszarda Pampuriego dnia pierwszego maja, Błogosławionej Klaudyny Thévenet dnia trzeciego lutego oraz Błogosławionej Marii Repetto dnia piątego stycznia. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Następnie, po wygłoszeniu mowy o życiu i cnotach każdego z Błogosławionych, oddaliśmy im cześć i jako pierwsi wezwaliśmy ich z najwyższą pobożnością.
To zaś, co niniejszym listem postanowiliśmy, niech pozostaje na zawsze ważne, bez względu na jakiekolwiek przeciwne przepisy.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 4 października 1981 roku, w trzecim roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
