Jan Paweł II
«QUICUMQUE SPIRITU». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII REPETTO, SIOSTRY ZE ZGROMADZENIA NASZEJ PANI UCIECZKI GRZESZNIKÓW
Z GÓRY KALWARII, PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 04 października 1981 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi» (Rz 8, 14). Apostoł, określając tak życie chrześcijańskie, przypisuje dzieło naszego uświęcenia Duchowi Bożemu, który nas poucza i pobudza do działania. On bowiem, poskramiając to, co cielesne, przysposabia nas do wolności, do miłości, do radości i sprawia, że nasze czyny z ludzkich stają się Boże; On daje świadectwo naszemu duchowi, że Bóg jest Ojcem, a my Jego dziećmi. Stąd serce nasze otwiera się ku wszystkim ludziom, których Bóg stworzył i uczynił w sobie braćmi, a miłość Boga staje się – ku wielkiej chrześcijańskiej radości – miłością bliźniego. Tę prawdę ukazuje nam owych pięcioro, których w tym roku, w dniu poprzedzającym czwarty dzień października, ogłosiliśmy Błogosławionymi; w sposób szczególny zaś Błogosławiona Maria Repetto sprawiła, że całe jej życie stało się jakby pieśnią miłości dla Pana i błogosławieństwem dla braci.
Błogosławiona Maria Repetto urodziła się w miejscowości Voltaggio (w granicach diecezji Alessandrii) w dniu poprzedzającym uroczystość Wszystkich Świętych z ojca Jana Chrzciciela, urzędnika, i matki Teresy Gazzale; tego samego dnia została ochrzczona. W wieku ośmiu lat przyjęła sakrament bierzmowania, a w wieku dziesięciu lat po raz pierwszy przystąpiła do Komunii świętej; wkrótce potem weszła na drogę świętości, którą miała przebyć w pełni i bez przerwy, zawsze dążąc ku niebu. Jako dziewczynka i młoda kobieta pomagała matce w pracach domowych oraz dniem i nocą troszczyła się o ubogich. W dwudziestym trzecim roku życia wstąpiła w Genui do Zgromadzenia Sióstr Naszej Pani Ucieczki Grzeszników z Góry Kalwarii, do którego – po dwuletniej próbie – została przyjęta dnia 15 sierpnia 1831 roku. W pierwszych latach życia zakonnego pracowała przy szyciu i cerowaniu; gdy jednak w latach 1835 i 1854 w mieście wybuchła epidemia, bez lęku służyła chorym. Jej sława rosła z dnia na dzień a pełniąc obowiązki furtianki, nie przestawała rozdzielać skarbów swojej pobożności wszystkim, którzy przychodzili, prosząc o pomoc i radę.
Maria Repetto od młodości uczyła się i całym życiem ukazywała tę jasną prawdę, także nam ją przypominała: że Jezusa należy dostrzegać w ubogich, miłować Go i wspomagać w nich w każdym okresie naszego życia. Ona bowiem oddała wszystko, co miała: swój majątek, swoje rzeczy, czas i dobroć serca. Cel swojego Instytutu, którym jest: „służyć Jezusowi w ubogich”, przez czterdzieści lat życia zakonnego wypełniała z takim zapałem, że mogła wraz z Apostołem powiedzieć: «Któż odczuwa słabość, bym i ja nie czuł się słabym?» (2 Kor 11, 29). Zawsze była pogodna i radosna, ciesząc się, że serce miała bardziej otwarte niż drzwi domu, że dawała — zawsze dawała i wszystko dawała. Radość tego daru, złożonego Bogu, osiągnęła swój szczyt w jej śmierci: jej usta bowiem, rozjaśnione łagodnym uśmiechem, wypowiedziały ostatnie słowa, jakby skierowane z radością do Matki Bożej: «Królowo nieba, wesel się, alleluja». Zmarła dnia 5 stycznia 1890 roku.
Gdy po jej śmierci coraz bardziej rozszerzała się opinia świętości i cudów, którymi cieszyła się za życia, Kuria Arcybiskupia w Genui dnia 9 grudnia 1927 roku rozpoczęła proces informacyjny dotyczący opinii świętości, cnót i cudów dotyczące Służebnicy Bożej; został on zakończony dnia 23 listopada 1933 roku, po przesłuchaniu pięćdziesięciu ośmiu świadków, w znacznej części naocznych. Następnie proces ten, przesłany do Rzymu, został rozpatrzony przez prałatów i konsultorów ówczesnej Świętej Kongregacji Obrzędów. Po ogłoszeniu dekretu o wprowadzeniu sprawy dnia 16 marca 1939 roku, w Genui przeprowadzono – z upoważnienia Stolicy Apostolskiej – procesy apostolskie dotyczące cnót i cudów tejże Służebnicy Bożej, od dnia 25 października 1949 roku do dnia 25 maja 1954 roku. Po ich przesłaniu do Rzymu długo i starannie rozważano cnoty praktykowane przez Służebnicę Bożą, aż do dnia 4 lipca 1968 roku, kiedy to Nasz Poprzednik Paweł VI, po uznaniu heroiczności cnót, ogłosił Marię Repetto Czcigodną.
Następnie strona wnosząca o beatyfikację, spośród nadzwyczajnych uzdrowień przypisywanych wstawiennictwu Marii Repetto, wybrała dwa do przedstawienia Stolicy Apostolskiej w celu uzyskania beatyfikacji: jedno dotyczące Nicola Ratto, nagłe, całkowite i trwałe, z choroby niedrożności jelit pooperacyjnej, które miało miejsce w Genui dnia 25 sierpnia 1946 roku; drugie Marii Poggi z ostrego, rozlanego, ropnego zapalenia otrzewnej, również uzdrowienie nagłe, całkowite i trwałe, które nastąpiło dnia 31 stycznia 1951 roku. Oba te przypadki zostały najpierw zbadane dnia 25 września 1968 roku przez Radę Lekarską Świętej Kongregacji Obrzędów, następnie — po uzupełnieniu niezbędnych danych i na mocy zgody udzielonej przez Pawła VI dnia 18 maja 1974 roku — na posiedzeniach szczególnych w dniach 8 stycznia 1980 roku i 24 czerwca tego samego roku, a wreszcie na zgromadzeniu plenarnym dnia 16 grudnia 1980 roku, przy udziale kardynała Mario Luigi Ciappi jako relatora sprawy. Na podstawie tych opinii, podczas audiencji udzielonej przez Nas dnia 30 marca tego roku czcigodnym naszym braciom kardynałom Pietro Palazzini i Mario Luigi Ciappi, orzekliśmy, że uzdrowienie Mikołaja Ratto jest prawdziwym cudem i należy je przypisać wstawiennictwu Marii Repetto; równocześnie uznając uzdrowienie Marii Poggi za znak trwałej i ugruntowanej opinii o cudach tejże Służebnicy Bożej, zwolniliśmy — zgodnie z kanonem 2117 Kodeksu Prawa Kanonicznego — od obowiązku przedstawienia drugiego cudu, aby mogła nastąpić beatyfikacja.
Po dokonaniu tego wszystkiego wyznaczono dzień uroczystej beatyfikacji zarówno jej, jak i Alana de Solminihac, Alojzego Scrosoppiego, Ryszarda Pampuriego oraz Klaudyny Thévenet. Dziś rano, na placu przed Bazyliką św. Piotra, wypowiedzieliśmy podczas świętych obrzędów następującą formułę:
„Wysłuchawszy próśb Naszych Braci: Józefa Rabine, biskupa Cahors, Alfreda Battistiego, arcybiskupa Udine, Antoniego Angioniego, biskupa Pawii, Aleksandra Renarda, arcybiskupa Lyonu, Józefa Siriego, arcybiskupa Genui, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji do spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby czcigodni Słudzy Boży: Alan de Solminihac, Alojzy Scrosoppi, Ryszard Pampuri, Klaudyna Thévenet, Maria Repetto, odtąd nazywani byli Błogosławionymi oraz aby ich wspomnienie mogło być corocznie obchodzone w miejscach i w sposób określony przez prawo: Błogosławionego Alana de Solminihac dnia trzydziestego pierwszego grudnia, Błogosławionego Alojzego Scrosoppiego dnia trzeciego kwietnia, Błogosławionego Ryszarda Pampuriego dnia pierwszego maja, Błogosławionej Klaudyny Thévenet dnia trzeciego lutego oraz Błogosławionej Marii Repetto dnia piątego stycznia. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Po wygłoszeniu homilii o życiu i cnotach każdego z Błogosławionych oddaliśmy im cześć i z najwyższą pobożnością jako pierwsi wezwaliśmy ich wstawiennictwa.
To, co postanowiliśmy niniejszym Listem, niech pozostaje ważne na zawsze, bez względu na jakiekolwiek przeciwne okoliczności.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 4 października 1981 roku, w trzecim roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
