Jan Paweł II
«SICUT MATER». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII RÓŻY DUROCHER, ZAŁOŻYCIELCE ZGROMADZENIA SIÓSTR OD NAJŚWIĘTSZYCH IMION JEZUSA I MARYI W KANADZIE, PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONEJ
Rzym, 23 maja 1982 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Jak matka raduje się z dzieci, które są jej najwspanialszą koroną, tak Święty Kościół raduje się wielką i niezliczoną rzeszą Błogosławionych i Świętych w niebie. Są oni bowiem przyjaciółmi Boga, a wierni chrześcijanie stawiają sobie za wzór ich cnoty, aby je naśladować, ufając, że dzięki ich wstawiennictwu otrzymają pomoc w trudnej drodze do ojczyzny niebieskiej. Do nich słusznie należy zaliczyć Marię Różę Durocher, którą dziś naszą uroczystą deklaracją włączyliśmy do grona Błogosławionych i przedstawiliśmy wiernym jako wzór do naśladowania.
Ta czcigodna Służebnica Boża, zwana w świecie Eulalią Durocher, urodziła się dnia szóstego października roku 1811 w miejscowości „Saint-Antoine-sur-Richelieu”, należącej wówczas do diecezji Quebec, w Kanadzie. Była najmłodszą z dziesięciorga dzieci; trzech jej braci zostało kapłanami, dwie siostry podjęły życie zakonne. Po wychowaniu, jakie otrzymała od rodziców oraz od Sióstr Zgromadzenia Notre-Dame, zaczęła rozeznawać swoje powołanie w Kościele. Po dojrzałym namyśle postanowiła całkowicie przylgnąć do Boga, idąc za radami ewangelicznymi. Wstąpiła więc do kolegium Marianopolis prowadzonego przez to zgromadzenie, aby następnie przejść do nowicjatu, lecz z powodu słabego zdrowia musiała je opuścić.
Następnie pomagała swojemu bratu, który był proboszczem, pełniąc także funkcję kierowniczki dzieł parafialnych oraz zajmując się sprawami administracyjnymi. W tym czasie, korzystając z rad wybitnych kierowników duchowych, dążyła do własnego uświęcenia. Szczególnie zatroskana o tych, którzy nie znali nauki katolickiej, założyła stowarzyszenie dziewcząt i młodych kobiet, które stało się pierwszą parafialną Kongregacją Mariańską w Kanadzie.
W roku 1844, aby lepiej zatroszczyć się o wychowanie i formację dziewcząt, za zgodą Ignace Bourgeta, biskupa Montrealu, oraz przy poparciu Misjonarzy Oblatów Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej, założyła w miejscowości Longueuil Zgromadzenie Sióstr od Najświętszych Imion Jezusa i Maryi. Zgromadzenie to z biegiem czasu rozszerzyło się na kilka krajów, a ona sama jako przełożona, kierowała nim z roztropnością, mimo niemałych trudności.
Wreszcie w roku 1849, mając trzydzieści osiem lat, dnia szóstego października, po długiej chorobie znoszonej z cierpliwością, pobożnie zasnęła w Panu. Żyła krótko, lecz w tym czasie osiągnęła doskonałość, „przeżywszy czasów wiele” (por. Mdr 4, 13). Dlatego wybitny biskup i pasterz Ignace Bourget, o którym wspomnieliśmy, napisał o niej w roku 1880: „Wzywam ją jako Świętą i ufam, że Pan ją uwielbi wobec ludzi, sprawiając, iż Kościół przyzna jej godność Błogosławionej”.
Jeśli bowiem spojrzeć na przebieg życia tej Służebnicy Bożej, jawi się ona jako kobieta mocna duchem. Stała się „wszystkim dla wszystkich” (por. 1 Kor 9, 22), dążąc przez trudności ku wyższym celom i przynosząc pożytek zarówno Kościołowi, jak i społeczeństwu, zawsze gotowa pomagać braciom w ucisku i wspierać ich w potrzebach. Obdarzona była szczególnymi cnotami, zwłaszcza pokorą i roztropnością, dzięki którym pełniła swoją misję wychowawczą, zachowując ścisłą jedność ze świętą Hierarchią.
Zapierając się w sobie, okazywała siostrom wielki szacunek i wraz z nimi pracowała dla budowania Kościoła w Kanadzie. Zachowywała czystość, umiłowała ubóstwo, wiernie przestrzegała Reguły w duchu posłuszeństwa. Była gorliwa w modlitwie, bardzo oddana Eucharystii i Najświętszej Dziewicy: prawdziwa uczennica Chrystusa, Jego naśladowczyni i oblubienica. Nic więc dziwnego, że po jej śmierci szerzyła się opinia o jej świętości i cudach.
Gdy ta sława coraz bardziej się umacniała, w latach 1927–1929 przeprowadzono proces zwyczajny w Kurii Biskupiej w Montrealu. Następnie, po przesłaniu akt do Rzymu, sprawa została powierzona Sekcji Historycznej ówczesnej Świętej Kongregacji Obrzędów. Dnia siódmego października 1972 roku nasz Poprzednik, Paweł VI, postanowił, że sprawa Służebnicy Bożej ma być formalnie wprowadzona. Następnie rozpatrywano jej cnoty, które — jak orzekliśmy — praktykowała w stopniu heroicznym, co ogłosiliśmy dekretem z dnia trzynastego lipca 1979 roku.
Jeśli zaś chodzi o cuda, przedstawiono jedno z uzdrowień przypisywanych jej wstawiennictwu, mianowicie nagłe uzdrowienie Benjamine Modzela z pourazowych uszkodzeń jamy brzusznej oraz ciężkiego stanu zwanego „wstrząsem”. To uzdrowienie uznaliśmy za prawdziwy cud, co ogłosiliśmy dekretem promulgowanym dnia drugiego kwietnia bieżącego roku, zwalniając jednocześnie z obowiązku przedstawienia drugiego cudu, zważywszy na rozgłos znaków związanych ze Służebnicą Bożą.
Następnie wyznaczono dzień uroczystej beatyfikacji zarówno jej, jak i Piotra Dondersa, Marii Anny Rivier, Marii Angeli Astorch oraz Andrzeja Bessette. Dziś rano więc, na placu Świętego Piotra, podczas uroczystej Mszy świętej, wypowiedzieliśmy formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenia Naszych Braci: Jana Bluyssena, biskupa ’s-Hertogenbosch, Jean Hermila, biskupa Viviers, Paula Grégoire’a, arcybiskupa Montrealu, Francisco Xaviera Azagry Labiano, biskupa Cartageny w Hiszpanii, a także wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Piotr Donders, Maria Anna Rivier, Maria Róża Durocher, Maria Aniela Astorch, Andrzej Bessette odtąd nazywani byli Błogosławionymi, a ich święto w dniu narodzin dla nieba: błogosławionego Piotra Dondersa dnia czternastego stycznia, błogosławionej Marii Rivier dnia trzeciego lutego, błogosławionej Marii Róży Durocher dnia szóstego października, błogosławionej Marii Anieli Astorch dnia drugiego grudnia, błogosławionego Andrzeja Bessette dnia szóstego stycznia, mogło być obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen”.
Niech Bóg sprawi, abyśmy, idąc śladami błogosławionej Marii Róży, także zasłużyli na udział w zastępach niebieskich. To zaś, co postanowiliśmy, chcemy, aby było uznane za ważne przez wszystkich, bez względu na jakiekolwiek przeciwne przepisy.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 23 maja 1982 roku, w czwartym roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
