Jan Paweł II
«MEMINERINT OMNES». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII GABRIELI SAGHEDDU PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 25 stycznia 1983 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Niech pamiętają wszyscy wyznawcy Chrystusa, że tym lepiej posuwają naprzód sprawę jedności chrześcijan, a nawet ją realizują, im bardziej nieskazitelne usiłują wieść życie w duchu Ewangelii. Im mocniejszą więzią będą zespoleni z Ojcem, Słowem i Duchem, tym głębiej i łatwiej potrafią pomnażać wzajemne braterstwo” (Sobór Watykański II, dekret o ekumenizmie Unitatis redintegratio, 7).
Porwana i poruszona miłością Chrystusa pokorna siostra Maria Gabriela Sagheddu z wielkim zapałem i szybko postępowała na drodze chrześcijańskiej doskonałości, będąc posłuszną Ewangelii, pielęgnując swoje powołanie chrzcielne i monastyczne oraz ochoczo, wytrwale i z duchową radością wypełniając wolę Bożą. Czystym i niepodzielnym sercem zjednoczona z Trójcą Świętą tak bardzo dojrzewała w miłości i tak troszczyła się o owczarnię Chrystusa, że nie zawahała się ofiarować Bogu swojego młodego życia, aby wyprosić jedność chrześcijan, przyczyniając się w ten sposób do spełnienia pragnienia Odkupiciela: „aby byli jedno” (J 17, 21).
Ta godna uczennica św. Benedykta urodziła się w miejscowości zwanej w języku ojczystym Dorgali, na terenie diecezji Nuoro, dnia 17 marca 1914 roku. Kilka dni później otrzymała sakrament chrztu i nadano jej imię Maria. W dzieciństwie straciła ojca, natomiast matka nauczyła ją świętej bojaźni Bożej. Po ukończeniu nauki szkolnej podjęła prace domowe i rolnicze. Przedwczesna śmierć siostry odsunęła ją od spraw świata, a gorliwy udział w Akcji Katolickiej jej parafii rozbudził w niej miłość do rzeczy Bożych, modlitwy i apostolatu. Odkrywszy cenną perłę, o której mówi Ewangelia (por. Mt 13, 46), nie pragnęła niczego innego, jak tylko ją posiąść. Dlatego zaczęła poświęcać wiele czasu na adorację Eucharystii, modlitwę oraz praktykowanie pokory, umartwienia, posłuszeństwa i miłości względem Boga i bliźniego. Tak bardzo i tak wytrwale starała się przezwyciężać surowość swojego charakteru, pogłębiać zjednoczenie z Panem i wzrastać w cnocie, że budziła podziw u bliskich i rówieśników. Odrzuciwszy możliwość małżeństwa, postanowiła całkowicie poświęcić się Chrystusowi i z wielką starannością przygotowała się do wstąpienia do instytutu zakonnego. Wybrała zakon cysterek reformowanych, czyli ścisłej obserwancji. Z pokojem serca opuściwszy wszystko, w roku 1935 rozpoczęła postulat w klasztorze św. Józefa w Grottaferrata pod Rzymem, a dnia 31 października 1937 roku złożyła profesję zakonną.
Z wiarą, konsekwencją i radością realizowała swoje oddanie Bogu, które umacniała przez wierne zachowywanie Reguły i ślubów, skupienie ducha, ducha modlitwy i ofiary oraz pogodny udział w życiu wspólnoty. Z największą wiernością wypełniała codzienne obowiązki i przez siostry była uważana za „duszę wielkiej doskonałości” oraz „stale płonącą lampę i niegasnący ogień wewnętrzny”. Aby aż do końca iść za Chrystusem ukrzyżowanym, którego ponad wszystko umiłowała, i skuteczniej uczestniczyć w budowaniu Jego Królestwa, zapragnęła stać się ziarnem pszenicy, które, gdy obumrze, przynosi obfity plon (por. J 12, 24). Dlatego w roku 1938, podczas tygodnia modlitw o jedność chrześcijan, aktem bardzo mocnej miłości ofiarowała swoje życie Bogu za jedność Kościoła. Jej zdrowie, dotąd dobre, wkrótce potem zostało dotknięte gruźlicą. Z niezwykłym spokojem, prostotą i gotowością oddania się przeszła drogę krzyżową aż do pełni ofiary. Pobożnie odeszła z tego świata dnia 23 kwietnia 1939 roku, w Niedzielę Dobrego Pasterza.
Opinia świętości, którą Służebnica Boża cieszyła się za życia, po jej śmierci przekroczyła mury klasztoru i rozprzestrzeniła się wśród Ludu Bożego, szczególnie wśród tych, którzy zabiegają o jedność chrześcijan. Proces kanonizacyjny rozpoczęto w kurii biskupiej w Frascati w roku 1958. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem kanonicznym, dnia 4 maja 1981 roku ogłosiliśmy dekret o heroiczności cnót.
Dla uzyskania beatyfikacji przeprowadzono w kurii biskupiej w Trapani, w latach 1962–1982, dochodzenie prawne dotyczące domniemanego cudu uzdrowienia, które dokonało się w Alcamo na Sycylii i przypisywane było wstawiennictwu siostry Marii Gabrieli. Po przekazaniu sprawy do Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych i pomyślnym jej rozpatrzeniu, dnia 17 grudnia 1982 roku ogłoszono dekret o cudzie.
Postanowiliśmy następnie, aby obrzęd beatyfikacji odbył się dnia 25 stycznia następnego miesiąca w Bazylice św. Pawła za Murami, na zakończenie tygodnia modlitw o jedność chrześcijan.
Dziś więc, w Bazylice św. Pawła za Murami, podczas świętych obrzędów ogłosiliśmy następującą formułę: „Spełniając prośby naszego brata Luigiego Liverzani, biskupa Frascati, jak również licznych innych braci w biskupstwie oraz wielu wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby czcigodna Służebnica Boża Maria Gabriela Sagheddu odtąd była nazywana Błogosławioną, a jej wspomnienie mogło być obchodzone każdego roku w dniu 23 kwietnia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”.
Następnie, po ukazaniu jej cnót w wygłoszonym przemówieniu, przedstawiliśmy ją jako wzór do naśladowania, szczególnie dla chrześcijańskiej młodzieży żeńskiej.
To, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, pragniemy, aby zachowało trwałą moc teraz i w przyszłości, bez względu na wszelkie przeciwne okoliczności.
Dan w Rzymie, przy Bazylice św. Pawła za Murami, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 25 stycznia 1983 roku, w piątym roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
