Jan Paweł II
«GLORIABOR IN INFIRMITATIBUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU RAFAŁOWI KALINOWSKIEMU OD ŚW. JÓZEFA PRZYZNAJE SIĘ CHWAŁĘ BŁOGOSŁAWIONYCH
Kraków, 22 czerwca 1983 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa” (2 Kor 12, 9). Te słowa Apostoła Pawła, który nosił na swoim ciele znaki Pana Jezusa (por. Ga 6, 17), wypowiedziane z radosnym sercem, ukazujące zamysł Boga, który wybiera to, co słabe w oczach świata, aby zawstydzić mocnych (por. 1 Kor 1, 27), odniósł do siebie czcigodny Sługa Boży Rafał od św. Józefa, członek Zakonu Karmelitów Bosych Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, który wiernie naśladował Chrystusa w dźwiganiu krzyża i stał się w pewien sposób źródłem życia i paschalnej radości dla swoich braci.
Urodził się w Wilnie dnia 1 września 1835 roku z rodziny Kalinowskich; dnia 9 tego samego miesiąca został ochrzczony i otrzymał imię Józef. Kształcił się w Instytucie Szlacheckim w Wilnie, następnie w szkole rolniczej w Hory-Horkach, a w latach 1853–1857 w Petersburgu, w Akademii Inżynierii Wojskowej, gdzie ukończywszy studia z najwyższym wyróżnieniem, został przeznaczony do nauczania przedmiotów matematycznych.
W roku 1860 został mianowany oficerem armii rosyjskiej i przydzielony do twierdzy w Brześciu Litewskim. W roku 1863 jednak, z miłości do ojczyzny pozbawionej wolności, przyłączył się do powstańców walczących przeciwko rosyjskiemu zaborcy, pełniąc funkcję organizacyjną w działaniach wojennych. Po kilku miesiącach został w Wilnie aresztowany przez wojska carskie i skazany na śmierć; wyrok ten zamieniono jednak na zesłanie na Syberię, gdzie przez dziesięć lat był zmuszony do ciężkiej pracy w miejscowościach Usole i Irkuck, znosząc to doświadczenie z wielką cierpliwością i głęboką wiarą, umacnianą nieustanną modlitwą. Odzyskawszy wolność w roku 1874, poświęcił trzy lata na wychowanie księcia Augusta Czartoryskiego.
W roku 1877 wstąpił do Zakonu Karmelitów Bosych w Grazu w Austrii, przyjmując imię Rafał od św. Józefa i dnia 26 listopada 1878 roku złożył śluby zakonne. Po ukończeniu studiów teologicznych w Győr na Węgrzech, dnia 15 stycznia 1882 roku przyjął święcenia kapłańskie w Czernej w Polsce.
Doświadczony długotrwałym cierpieniem, jak złoto w tyglu (por. Mdr 3), nie zważając na podeszły wiek ani na zaszczyty, które posiadał w świecie, pragnął być najmniejszy wśród braci i niczego nie uważał za ważniejsze niż dążenie do najgłębszego zjednoczenia z Bogiem według ducha Karmelu. Ofiarowywał samego siebie jako ofiarę przebłagalną za wszystkich, zwłaszcza za grzeszników i oddzielonych od Kościoła, zmagając się dniem i nocą w modlitwie o zbawienie ludzi, jak niegdyś patriarcha Jakub (por. Rdz 32, 25–29), pomnażając jej moc przez umartwienie ciała i nieustannie wzywając Najświętszą Maryję Pannę, której był szczególnie oddany. Ufny w Jej macierzyńską pomoc, przyczynił się do odnowy swojego zakonu w Polsce, zakładając klasztor w Wadowicach oraz rozwijając klasztory karmelitanek bosych, którymi kierował.
Obdarzony wielką znajomością ludzkiego serca, szczególną miłością darzył młodzież, ubogich, chorych oraz braci najniższego stanu, w których dostrzegał Chrystusa. Grzesznikom, przybywającym nawet z odległych stron Polski, a nawet z Rumunii, poświęcał całe dnie w konfesjonale, niosąc im pojednanie w sakramencie pokuty. W tej posłudze, naśladując ducha Dobrego Pasterza, prowadził ich do doskonałości życia i odważnie zachęcał do naśladowania Chrystusa zgodnie z własnym powołaniem, wspierając ich modlitwą, radą i świętą przyjaźnią.
Prawdziwy „męczennik pojednania”, jak go nazwaliśmy, był pełnym miłości towarzyszem wielu ludzi na drodze do doskonałości; ci zaś czcili Rafała Kalinowskiego jako przyjaciela Boga, człowieka żyjącego wiarą i bogatego nadzieją. Wśród nich należy wspomnieć czcigodnego Sługę Bożego Alberta Chmielowskiego, który uważał go za brata, przyjaciela i najdroższego doradcę; za jego radą przyjął św. Jana od Krzyża jako swojego mistrza i wskazał go także swoim współbraciom i siostrom Karmelitankom. Zadziwiającym zrządzeniem Opatrzności — jak sądzimy — stało się, że obaj zostali jednocześnie zaliczeni w poczet błogosławionych, oni, którzy jednym sercem i jednym duchem służyli Bogu i ludziom.
Czcigodny Rafał zmarł pobożnie w Wadowicach dnia 15 listopada 1907 roku, a jego ciało zostało pochowane w Czernej. Sława jego świętości, którą cieszył się już za życia, wzrosła jeszcze po śmierci, umocniona znakami przypisywanymi jego wstawiennictwu.
Po przeprowadzeniu procesów zwyczajnych w kurii krakowskiej w latach 1934–1938, w roku 1943 wydano dekret o jego pismach, a w roku 1952, za pontyfikatu Piusa XII, rozpoczęto jego proces. Po zakończeniu procesu apostolskiego w Krakowie w latach 1953–1956 ogłosiliśmy dnia 11 października 1980 roku, że Rafał Kalinowski osiągnął szczyt cnót chrześcijańskich. Po uznaniu cudu przypisywanego jego wstawiennictwu — uzdrowienia księdza Władysława Misia — i zatwierdzeniu go naszym dekretem dnia 13 stycznia 1983 roku, postanowiliśmy dokonać jego uroczystej beatyfikacji wraz z czcigodnym Albertem Chmielowskim dnia 22 czerwca tego roku w Krakowie, podczas naszej drugiej pielgrzymki do Polski.
W związku z tym, podczas uroczystości sprawowanej na otwartym powietrzu wobec wielkiej rzeszy wiernych, wypowiedzieliśmy następujące słowa:
„Spełniając życzenia naszego brata Franciszka kardynała Macharskiego, arcybiskupa krakowskiego, jak również wielu innych braci w biskupstwie, Zakonu Karmelitów Bosych oraz Zgromadzeń Braci i Sióstr Posługujących Ubogim, a także licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby czcigodni słudzy Boży Rafał Kalinowski oraz Albert Chmielowski byli odtąd nazywani błogosławionymi, a ich wspomnienie mogło być obchodzone co roku w miejscach i w sposób przewidziany prawem: błogosławionego Rafała Kalinowskiego dnia 15 listopada, a błogosławionego Alberta Chmielowskiego dnia 25 grudnia. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym liście, ma pozostać na zawsze ważne i nienaruszone, bez względu na wszelkie przeciwne postanowienia.
Dano w Krakowie, pod pierścieniem Rybaka, dnia 22 czerwca 1983 roku, w piątym roku Naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
