„Nie lękajcie się głosić Ewangelii i dawać o niej świadectwo! Bądźcie budowniczymi przyszłości pełnej nadziei, pokoju i pojednania, kontynuując dzieło, które misjonarze rozpoczęli 170 lat temu” – powiedział papież podczas Mszy św. w Bazylice Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Mongomo, w Gwinei Równikowej.
Najdrożsi Bracia i Siostry!
W tej wspaniałej Bazylice Katedralnej, poświęconej Niepokalanemu Poczęciu, Matce Słowa Wcielonego i Patronce Gwinei Równikowej, zgromadziliśmy się, aby wysłuchać Słowa Pana i celebrować Pamiątkę, którą On nam pozostawił jako szczyt i źródło życia oraz misji Kościoła. Eucharystia rzeczywiście zawiera w sobie całe duchowe dobro Kościoła – to Chrystus, nasza Pascha, który się nam ofiarowuje; to Chleb Żywy, który nas nasyca; to obecność, która objawia nam nieskończoną miłość Boga do całej rodziny ludzkiej i Jego wychodzenie, również dzisiaj, na spotkanie każdej kobiety i każdego mężczyzny.
Cieszę się, że mogę świętować wraz z wami, dziękując Panu za 170 lat ewangelizacji na tych ziemiach Gwinei Równikowej. Jest to stosowna okazja, aby wspominać całe dobro, które Pan uczynił, a jednocześnie pragnę wyrazić moją wdzięczność wielu misjonarzom, misjonarkom, kapłanom diecezjalnym, katechetom i katechistom oraz wiernym świeckim, którzy poświęcili swoje życie służbie Ewangelii.
Przyjęli oni oczekiwania, pytania i rany waszego ludu, oświecając je Słowem Pana i stając się znakiem miłości Boga pośród was. Swoim świadectwem życia współpracowali przy nadejściu Królestwa Bożego, nie lękając się cierpienia za swą wierność Chrystusowi.
Jest to historia, której nie możecie zapomnieć: z jednej strony łączy was ona z Kościołem apostolskim i powszechnym, który was poprzedza, a z drugiej strony towarzyszyła wam w stawaniu się protagonistami głoszenia Ewangelii i świadectwa wiary, wypełniając te prorocze słowa wypowiedziane na afrykańskiej ziemi przez św. Papieża Pawła VI: „Afrykanie, odtąd jesteście sami misjonarzami dla samych siebie. Kościół Chrystusowy jest naprawdę zakorzeniony w tej błogosławionej ziemi” (Homilia na zakończenie Sympozjum Biskupów w Afryce, Kampala, Uganda, 31 lipca 1969).
W tej perspektywie jesteście dziś wezwani do dalszego podążania drogą wytyczoną przez misjonarzy, pasterzy i świeckich, którzy was poprzedzili. Od wszystkich i od każdego z was wymaga się osobistego zaangażowania, które obejmuje całe życie, aby wiara – tak uroczyście celebrowana w waszych wspólnotach i podczas liturgii – karmiła waszą działalność charytatywną i odpowiedzialność w stosunku do bliźniego, dla krzewienia dobra wszystkich.
To zaangażowanie wymaga wytrwałości, kosztuje trudu, czasem i ofiary, ale jest znakiem, że naprawdę jesteśmy Kościołem Chrystusowym. Pierwsze czytanie, które usłyszeliśmy, opowiada nam bowiem w kilku wersetach, jak Kościół, który z radością i bez lęku głosi Ewangelię, jest również Kościołem, który właśnie z tego powodu może być prześladowany (por. Dz 8, 1-8). Z drugiej jednak strony Księga Dziejów Apostolskich mówi nam, że podczas gdy chrześcijanie są zmuszeni do ucieczki i rozpraszają się, bardzo wielu zbliża się do Słowa Pańskiego i może na własne oczy zobaczyć, jak uzdrawiani są chorzy na ciele i na duchu: są to cudowne znaki obecności Boga, które wywołują wielką radość w całym mieście (por. w. 6-8).
Tak więc, bracia i siostry, nawet jeśli sytuacje osobiste, rodzinne i społeczne, w których żyjemy, nie zawsze są sprzyjające, możemy ufać działaniu Pana, który sprawia, że dobre ziarno Jego Królestwa kiełkuje w sposób nam nieznany, również wtedy, gdy wydaje się, że wszystko wokół nas jest jałowe, a nawet w chwilach ciemności. Z tą ufnością, zakorzenioną bardziej w mocy Jego miłości niż w naszych zasługach, jesteśmy wezwani do pozostania wiernymi Ewangelii, do jej głoszenia, do życia nią w pełni i do dawania o niej świadectwa z radością. Bóg sprawi, że nie zabraknie nam znaków Jego obecności i – po raz kolejny – jak powiedział nam Jezus w Ewangelii, którą właśnie usłyszeliśmy – będzie dla nas „chlebem życia”, który zaspokoi nasz głód (por. J 6, 35).
Jaki głód odczuwamy? I czego dziś pragnie ten kraj? Motto mojej wizyty brzmi: „Chrystus, światło Gwinei Równikowej – ku przyszłości nadziei”, i być może właśnie to jest dziś największym pragnieniem: istnieje głód przyszłości, ale przyszłości, w której obecna jest nadzieja, zdolna zrodzić nową sprawiedliwość i przynieść owoce pokoju i braterstwa. Nie chodzi tu o nieznaną przyszłość, na którą musimy biernie oczekiwać, lecz o jutro, które właśnie my, z pomocą łaski Bożej, jesteśmy powołani budować. Przyszłość Gwinei zależy od waszych decyzji; została powierzona waszemu poczuciu odpowiedzialności i wspólnemu zaangażowaniu w ochronę życia i godności każdej osoby.
Konieczne jest zatem, aby wszyscy ochrzczeni czuli się zaangażowani w dzieło ewangelizacji, stali się apostołami miłości i świadkami nowego człowieczeństwa.
Chodzi o to, aby ze światłem i mocą Ewangelii uczestniczyć w integralnym rozwoju tej ziemi, w jej odnowie, w jej transformacji. Stwórca obdarzył was wieloma bogactwami naturalnymi – zachęcam was do współpracy, aby mogły stać się one błogosławieństwem dla wszystkich. Niech Pan pomoże wam stawać się coraz bardziej społeczeństwem, w którym każdy – zgodnie z różnymi odpowiedzialnościami – działa na rzecz dobra wspólnego, a nie partykularnych interesów, przezwyciężając niesprawiedliwe nierówności między uprzywilejowanymi a pokrzywdzonymi. Niech poszerzają się przestrzenie wolności, niech zawsze będzie chroniona godność osoby ludzkiej: myślę o najuboższych, o rodzinach przeżywających trudności; myślę o więźniach, często zmuszonych do życia w niepokojących warunkach higienicznych i sanitarnych.
Bracia i siostry, potrzeba chrześcijan, którzy wezmą w swoje ręce los Gwinei Równikowej. Dlatego pragnę was zachęcić: nie lękajcie się głosić Ewangelii i dawać o niej świadectwo! Bądźcie budowniczymi przyszłości pełnej nadziei, pokoju i pojednania, kontynuując dzieło, które misjonarze rozpoczęli 170 lat temu.
Niech w tej wędrówce towarzyszy wam Niepokalana Panna Maryja. Niech wstawia się za wami i uczyni was szczodrymi i radosnymi uczniami Chrystusa.
