Konferencja Episkopatu Hiszpanii podkreśliła znaczenie życia kontemplacyjnego w przesłaniu wydanym z okazji obchodów Dnia “Pro Orantibus” – Dnia Modlitwy za Zakony Kontemplacyjne, które będą miały miejsce 31 maja, w uroczystość Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Dzień ‘Pro Orantibus” ukazuje wkład życia kontemplacyjnego w Kościele i świecie oraz dlaczego jest ono potrzebne we współczesnym społeczeństwie.
Obchody Dnia zostały ustanowione przez papieża Piusa XII, aby zwrócić uwagę i modlitwę na osoby konsekrowane żyjące życiem modlitwy i kontemplacji w klasztorach klauzurowych.
Pod hasłem “Vida contemplayiva, por quién eres?” (Życie kontemplacyjne, dla kogo istniejesz?), biskupi powiedzieli, że Dzień ten zaprasza to wiernych “do zwrócenia uwagi na tych, którzy, powołani przez Pana, poświęcili swoje życie modlitwie i stałemu wstawiennictwu za lud Boży i za całą ludzkość.”
Pytanie “Dla kogo istniejesz?” ma na celu wezwanie do “powrotu do źródła i centrum, do Tego, z którego życie płynie i przez które jest ukształtowane i podtrzymywane”. Innymi słowy, oznacza to “refleksję nad Bogiem, który jest miłością, który podejmuje inicjatywę, wzywa, przyciąga ludzi i konsekruje” oraz “wzywa do uznania kościelnej i misyjnej owocności” tej formy życia konsekrowanego.
„W epoce kultury skoncentrowanej na byciu w pośpiechu” — zauważyli biskupi „wnętrzne rozproszenie i pokusa mierzenia życia natychmiastową skutecznością wraz z pragnieniem krytyki w wielu aspektach życia współczesnego sprawiają, że ludzie stają się coraz bardziej niespokojni i poszukują pełnego sensu swojego życia”. „W tym kontekście”, dodali, „kontemplacyjne klasztory stają się miejscami życia duchowego, a ich świadectwo przypomina nam o ważności ciszy i modlitwy”.
Biskupi podkreślili, że „istnienie życia poświęconego kontemplacji głosi pośród praktycznego sposobu życia, że Bóg jest godzien tego, by Go szukać i kochać dla Niego samego i że udział w życiu Boga jest odpowiedzią na najgłębsze pragnienie ludzkiego serca”. Podkreślili też, że życie kontemplacyjne jest „skarbem, który wspiera misję Kościoła w głębi serca i w sposób dyskretny. Jest ono służbą i misją, których Kościół i świat potrzebują teraz bardziej niż kiedykolwiek”.
