Jan Paweł II
TO, CO NIEMOŻLIWE JEST LUDZI, MOŻLIWE JEST DLA BOGA. HOMILIA Z OKAZJI 1100-LECIA ŚMIERCI ŚW. METODEGO
Watykan, Kaplica Paulińska, 07 lipca 1985 r.
Drogi Księże Kardynale, drodzy bracia w posłudze biskupiej, umiłowani bracia i siostry!
„Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi” (Mt 28,18).
Te słowa usłyszeli apostołowie z ust zmartwychwstałego Chrystusa, kiedy ujrzawszy Go na górze w Galilei, oddali Mu pokłon. Chrystus udziela im tej władzy i wysyła ich na cały świat, do wszystkich ludów, żeby zdobywali je dla Niego, chrzcili je w imię Ojca, i Syna i Ducha Świętego, by otworzyli ich serca na prawdę Ewangelii, zapewnili im życie Boże i by uczynili ich uczestnikami życia Trójcy Przenajświętszej.
Z tą Dobrą Nowiną, wyposażeni we władzę nadaną apostołom i ich następcom na górze w Galilei, święci Cyryl i Metody udali się do naszych przodków, ucząc ich zachowywać wszystko, co przykazał Jezus. Uczyli ich kochać naszego Pana i Zbawiciela, sami bowiem doświadczyli i przeżyli fakt, że niewypowiedzianą tajemnicę Syna Bożego, który dla naszego zbawienia stał się człowiekiem, może poznać i przeniknąć głębiej niż inni ten, kto umie kochać, co więcej, tak kochać, jak tego wymaga największe przykazanie – ten, kto kocha z całego swego serca, całej swojej duszy i całym swoim umysłem (por. Mt 22,37)
Jest rzeczą znamienną, że św. Cyryl, przygotowując się wraz z Metodym do swej misji na Morawach, przede wszystkim zaczyna przekładać Ewangelię według św. Jana. Stąd pierwsze zdanie zapisane w języku słowiańskim brzmiało: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo” (J 1,1). Apostołowie Słowian nie wahali się nauczać naszych przodków prawd najgłębszych. Ufali mocy tej miłością która potrafi poznać nawet to, co jest niewyrażalne przy pomocy słów, jak też łasce i dobroci Ojca, Pana nieba i ziemi, który zakrył te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawił je prostaczkom (por. Mt 11,25).
Potwierdza to także ołowiany krzyżyk z drugiej połowy IX w. po Chrystusie, znaleziony w miejscowości Sady, w pobliżu Uherské Hradiště, gdzie prawdopodobnie istniał w czasach świętych Cyryla i Metodego klasztor lub szkoła. Grecki napis brzmi: „Jezus Chrystus: Światło-Życie-Zwycięstwo”. Może jest to synteza kazań Cyryla i Metodego, tego, co wytrwale przekazywali swym uczniom, a naszym przodkom. Może również być to wyraz owej głębokiej wiary, wywodzącej się z Prologu Ewangelii według św. Jana, który w ten sposób stał się początkiem literatur słowiańskich.
Jezus Chrystus: Światło-Życie.
Ten, kto nosił ów ołowiany krzyżyk, wyznawał to, w co wierzył. Głosił innym, którzy widzieli krzyżyk, a może nawet go całowali, że „w nim było życie, a życie było światłością ludzi” (J 1,4). Święci Cyryl i Metody przyszli, by otworzyć naszym przodkom drogę do życia, które jest światłem; przyszli, by dać świadectwo temu światłu, pociągnął ich bowiem za sobą Jezus, który powiedział: „Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia” (J 8,12).
Jezus Chrystus: Światło-Życie-Zwycięstwo. Jako światło – zwyciężył ciemności, jako Życie – zwyciężył śmierć i to wszystko, co do niej prowadzi.
Święci bracia z Salonik przynieśli naszym przodkom światło wiary. Wiara zaś zwycięża świat. „Tym właśnie zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara. A kto zwycięża świat, jeśli nie ten, kto wierzy, że Jezus jest Synem Bożym?” (1 J 5,4-5). Możemy dodać za apostołem Pawłem: „Gdzież jest, o śmierci, twoje zwycięstwo? Gdzież jest, o śmierci, twój oścień? Ościeniem zaś śmierci jest grzech … Bogu niech będą dzięki za to, że dał nam odnieść zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa” (1 Kor 15,55-57).
Stąd wywodzi się także zachęta apostoła: „Przeto, bracia moi najmilsi, bądźcie wytrwali i niezachwiani, zajęci zawsze ofiarnie dziełem Pańskim, pamiętając, że trud wasz nie pozostaje daremny w Panu” (1 Kor 15,58).
Zajmować się zawsze ofiarnie dziełem Pańskim, znaczy kontynuować dzieła rozpoczęte przez naszych apostołów. Kontynuować dzieło Pańskie znaczy zatem głosić orędzie Chrystusa, orędzie przebaczenia i zbawienia, rozprzestrzeniać je jak światło na każdą epokę, na każde, również nasze, pokolenie; znaczy rzucać dobre ziarno w każdą ziemię, zasiewać je stale na nowo i umacniać w ten sposób Kościół Chrystusowy w duszach i we wszystkich dziedzinach, a wraz z nim życie w łasce i w Królestwie miłości. Kontynuować dzieło Pańskie znaczy oświecać światłością Chrystusową każdy naród i każdy język, każdą kulturę i każdy przejaw życia. Tak więc w Jezusie Chrystusie wszyscy możemy i musimy się spotkać, On jeden bowiem jest drogą, prawdą i życiem dla człowieka, dla każdego człowieka (por. J 14,6). W ten sposób Chrystus staje się także naszym zwycięstwem, a my z Nim zwyciężamy.
Drodzy bracia i siostry!
Zgromadziliśmy się dziś tutaj w chwili, gdy tłumy wiernych zbierają się w Welehradzie, by tam wspólnie, godnie wspominać tysiącsetną rocznicę śmierci św. Metodego. Także wierni słowaccy w Kanadzie obchodzą dziś uroczyście tę rocznicę, w grecko-katolickiej katedrze pod wezwaniem świętych Cyryla i Metodego w Unionville koło Toronto. My wszyscy łączymy się z nimi duchowo. Łączę się duchowo również ze wszystkimi wiernymi, Czechami i Słowakami, którzy nie tylko wspominają rocznicę śmierci św. Metodego, lecz także szukają w duchowej spuściźnie słowiańskich apostołów i w ich dziele drogi i zachęty w codziennym życiu. Moje serce przepełnia miłość do was wszystkich i pragnienie, by każdego osobiście spotkać, pozdrowić, zachęcić.
To nasze dzisiejsze spotkanie jest jakby wyrazem tego, czego pragnie serce, a czego tymczasem ani w pełni osiągnąć, ani wysłowić nie sposób. Dlatego kończę to przemówienie modlitwą, to bowiem, co niemożliwe jest dla ludzi, możliwe jest dla Boga. Kończę je słowami modlitwy, która jest konkluzją mojej ostatniej encykliki Slovorum Apostoli: „O Boże wielki, w Trójcy Jedyny, Tobie powierzam dziedzictwo wiary narodów słowiańskich, zachowaj je i błogosław temu dziełu Twojemu!
Wspomnij ten moment, gdy wedle Twej woli, Ojcze wszechmogący, nadeszła dla tych ludów i narodów „pełnia czasów” i święci Misjonarze z Tesalonik, wypełniając wiernie nakaz Twojego Syna Jezusa Chrystusa skierowany do Jego Apostołów, idąc ich śladami oraz ich następców, przynieśli na ziemie słowiańskie światło Ewangelii, Dobrą Nowinę o zbawieniu (…).
Wysłuchaj, Ojcze, modlitwę całego Kościoła, który prosi Cię dzisiaj, by ludzie i narody, które dzięki apostolskiej misji świętych Braci Sołuńskich poznali i przyjęli Ciebie, Boga prawdziwego i przez Chrzest weszły do świętej wspólnoty Twoich synów, mogły nadal bez przeszkód przyjmować z radością i ufnością ten ewangeliczny program oraz realizować swoje ludzkie możliwości na gruncie ich nauczania.
- Aby mogły zgodnie z własnym sumieniem iść za głosem Twojego powołania drogami ukazanymi im po raz pierwszy jedenaście wieków temu!
- Niechaj ich przynależność do Królestwa Twojego Syna nie będzie przez nikogo traktowana jako sprzeczna z dobrem ich ziemskiej ojczyzny!
- Aby mogły oddawać Ci należną chwałę w życiu prywatnym i publicznym!
- Aby mogły żyć w prawdzie, miłości, sprawiedliwości i radować się mesjańskim pokojem, który obejmuje ludzkie serca, wspólnoty, ziemię i cały kosmos!
- Aby mogły w poczuciu ludzkiej godności i godności synów Bożych przezwyciężać wszelką nienawiść, i zło dobrem zwyciężać” (n. 30)
Za: „L’Osservatore Romano”, wydanie polskie, Rok 6 /1985, nr 8, s. 6-7
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
