Jan Paweł II
«IN IUSTIFICATIONIBUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU RAFAŁOWI ARNÁIZ BARÓN
Rzym, 27 września 1992 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Będę się radował z Twoich ustaw, nie zapomnę słowa Twego” (Ps 119 [118], 16).
Ci bowiem, którzy ze szlachetnym i wielkodusznym sercem umiłowali słowo Boże oraz wyrzekli się przemijających pociech tego świata, odrzucając własne upodobania, osiągają głęboki pokój ducha, a zarazem doświadczają największej i trwałej radości. Prawdę tę jasno ukazuje życie młodego Rafała Arnáiza Baróna. Rozpalony mądrością Ewangelii i wolny od marności świata, zwrócił całe swoje życie ku Bogu, którego uważał za najwyższe dobro. Pragnął Go kontemplować i służyć Mu ze wszystkich sił. Idąc drogą miłości i krzyża, nieustannie wzrastał w poznawaniu i rozważaniu Pana Jezusa, od którego otrzymywał pokój i radość.
Czcigodny Sługa Boży urodził się w Hiszpanii, w Burgos, dnia 9 kwietnia 1911 roku jako syn Rafaela Arnáiza Sáncheza de la Campa i Marii de la Merced Barón Torres, małżonków odznaczających się głęboką wiarą chrześcijańską. Pochodzili oni ze znanej rodziny i cieszyli się dobrobytem materialnym. Kilka dni po narodzeniu został ochrzczony i już wtedy oddany pod opiekę Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej oraz św. Alojzego Gonzagi. W 1913 roku przyjął sakrament bierzmowania, a w 1919 roku po raz pierwszy przystąpił do Komunii Świętej.
Dom rodzinny miał ogromny wpływ na jego rozwój ludzki, religijny, kulturalny i społeczny. W Oviedo, dokąd przeprowadził się z rodziną w 1922 roku, był wzorowym uczniem jezuitów i uzyskał świadectwo dojrzałości. Następnie z wielkim zaangażowaniem studiował architekturę na Uniwersytecie w Madrycie. Nigdy nie dał powodów do nagany. Wyróżniał się pogodnym i żywym usposobieniem, umiłowaniem piękna, a zwłaszcza przyrody, malarstwa i muzyki. Odznaczał się dobrocią wobec wszystkich i wielkodusznością serca. Wiernie zachowywał prawo Boże, regularnie uczestniczył we Mszy Świętej, rozwijał nabożeństwo eucharystyczne i maryjne, oddawał się modlitwie i pokucie. Wszystko to stanowiło pokarm dla jego życia duchowego.
Należał do Adoracji Nocnej, Stowarzyszenia św. Wincentego a Paulo, Kongregacji Matki Bożej Dobrej Rady oraz Stowarzyszenia św. Alojzego Gonzagi. W miarę jak coraz bardziej wzrastała w nim miłość do Boga i pragnienie wiernego pełnienia Jego woli, dojrzewało w nim również postanowienie całkowitego poświęcenia się Bogu przez wstąpienie do Zakonu Cystersów Ściślejszej Obserwancji, czyli trapistów, w klasztorze św. Izydora de Dueñas w diecezji Palencia.
Gotów pójść za Jezusem całym sercem, zdecydował się pozostawić wszystko: dom rodzinny, przyjaciół, wygody, studia oraz perspektywę pomyślnej przyszłości. Pragnął żyć całkowicie dla Boga, w ukryciu i skupieniu na sprawach niebieskich, przez pokorę i umartwienie coraz ściślej należąc do Chrystusa.
Nowicjat rozpoczął 18 lutego 1934 roku. Już po kilku miesiącach musiał jednak opuścić klasztor z powodu ciężkiej choroby, która niespodziewanie go dotknęła. Po dwóch latach ponownie powrócił do umiłowanej wspólnoty. Ze względu na stan zdrowia wielokrotnie zmuszony był opuszczać klasztor, lecz zawsze do niego wracał, mocno postanawiając wiernie realizować swoje powołanie.
Całkowicie oddał się rozmowie z Bogiem. Z wielką gorliwością przyjął surową regułę zakonną. Z cierpliwością i męstwem znosił słabe zdrowie, które uczynił narzędziem oczyszczenia duszy, osiągania świętości oraz wzrastania w miłości Boga i ludzi. Ożywiany wiarą, umocniony nadzieją i prowadzony przez miłość, czynił szybkie i niezwykłe postępy na drodze chrześcijańskiej doskonałości. Dzięki pomocy łaski Bożej osiągnął godną podziwu głębię życia duchowego.
Zjednoczony z Chrystusem Ukrzyżowanym i z pokojem przyjmujący wolę Bożą, zmarł pobożnie w swoim klasztorze dnia 26 kwietnia 1938 roku, ciesząc się już opinią świętości.
Po rozpoczęciu procesu kanonizacyjnego w Kurii Diecezjalnej w Palencji w 1962 roku i przeprowadzeniu wszystkich przewidzianych prawem czynności, dnia 7 września 1989 roku ogłosiliśmy dekret stwierdzający heroiczność cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych, praktykowanych przez Rafała Arnáiza Baróna.
Tymczasem po zbadaniu w tej samej kurii (w latach 1987–1988) domniemanego cudownego uzdrowienia, które miało dokonać się w 1982 roku za wstawiennictwem Czcigodnego Sługi Bożego, dnia 13 czerwca 1992 roku został ogłoszony dekret o cudzie.
Dlatego postanowiliśmy, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się w Rzymie dnia 27 września tego samego roku. Tego właśnie dnia przy Bazylice św. Piotra wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszych Braci Desmonda Connella, arcybiskupa Dublina, Ricardo Blázqueza Péreza, biskupa Palencji, Ennia Antonelli, arcybiskupa Perugii-Città della Pieve, Antonio Quarracino, arcybiskupa Buenos Aires, oraz Luisa Maríi de Larrea y Legarrety, biskupa Flaviobrigi, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Dermot O’Hurley, Małgorzata Bermingham Ball, wdowa, Franciszek Taylor i czternastu Towarzyszy, Rafał Arnáiz Barón, Leonia Franciszka Salezja Aviat, Nazaria Ignacja od Świętej Teresy od Jezusa March Mesa oraz Maria Józefa od Najświętszego Serca Jezusa Sancho de Guerra nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Dermota O’Hurleya, Małgorzaty Bermingham Ball, wdowy, Franciszka Taylora i czternastu Towarzyszy — 20 czerwca; Rafała Arnáiza Baróna — 26 kwietnia; Leonii Franciszki Salezji Aviat — 10 stycznia; Nazarii Ignacji od Świętej Teresy od Jezusa March Mesa — 6 lipca; Marii Józefy od Najświętszego Serca Jezusa Sancho de Guerra — 20 marca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”., w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wygłoszeniu zwyczajowej homilii o życiu i cnotach nowych Błogosławionych, których publicznie ogłosiliśmy, oddaliśmy im cześć i jako pierwsi z wielką pobożnością wezwaliśmy ich wstawiennictwa.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 27 września 1992 roku, w czternastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
