Jan Paweł II
«LUCEAT LUX VESTRA». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONA KLAUDYNA THÉVENET ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 21 marca 1993 r.
Jan Paweł, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5, 16). W kraju wstrząsanym przewrotami politycznymi, niepokojami społecznymi i przemocą błogosławiona Klaudyna Thévenet rozsiewała światło wiary i miłości, wiernie pełniąc wolę Bożą oraz gasząc nienawiść przebaczeniem, pychę pokorą, a nadmierną miłość własną miłością bliźniego, zwłaszcza młodych kobiet, których była najczulszą matką i roztropną wychowawczynią.
Ta godna uczennica Chrystusa, która położyła wielkie zasługi dla ludzkiego i chrześcijańskiego rozwoju kobiet, urodziła się w Lyonie dnia 30 marca 1774 roku jako córka Philiberta Thévenet i Marie Antoinette Guyot, zamożnych kupców. Po otrzymaniu wychowania od benedyktynek z Abbaye Saint-Pierre de Lyon wróciła do domu, gdzie dzięki swojej łagodności, dobroci i gotowości do pomocy była wielkim wsparciem dla braci i sióstr. Spokój jej młodości został głęboko zachwiany przez wydarzenia Rewolucji Francuskiej. W Lyonie przeżyła tragiczne wydarzenia związane z oblężeniem miasta przez wojska rządowe i bezsilnie patrzyła na śmierć swoich dwóch braci. Tuż przed egzekucją skierowali oni do niej słowa, które pozostawiły trwały ślad w jej życiu: „Klaudyno, przebacz im, tak jak i my przebaczamy”. Od tej chwili, wspierana łaską Bożą i wierna swoim świętym postanowieniom, poświęciła się leczeniu ran zadanych przez rewolucję. Była bowiem przekonana, że główną przyczyną nieszczęść ludu jest nieznajomość Boga, dlatego zapragnęła nieść Go wszystkim ludziom. Przy pomocy kapłana André Coindre poświęciła się młodym dziewczętom i kobietom wszystkich stanów i aż do końca życia pracowała nad tym, aby poznawały i miłowały Jezusa i Maryję oraz dzięki odpowiedniemu wychowaniu mogły odnaleźć swoje miejsce w społeczeństwie. W 1816 roku założyła „Providence de Saint-Bruno”, dom przeznaczony dla opuszczonych dziewcząt, gdzie otrzymywały opiekę i przygotowanie zawodowe. W tym samym roku uczestniczyła również w założeniu Pobożnego Związku Najświętszego Serca Jezusowego, którego była gorliwą przełożoną. W 1818 roku, realizując zamysł ojca Coindre, założyła Zgromadzenie Pań Najświętszych Serc Jezusa i Maryi, później nazwane „Zgromadzeniem Sióstr Jezusa i Maryi”, zatwierdzone kanonicznie przez Administratora Apostolskiego Le Puy w 1823 roku. Wkrótce potem błogosławiona, która przyjęła imię Maria od św. Ignacego, złożyła śluby zakonne i została wybrana przełożoną generalną, pełniąc ten urząd aż do śmierci. Dzięki swoim talentom, aktywności i wyjątkowym cnotom kierowała zgromadzeniem z wielką roztropnością, całkowicie ufając Bożej pomocy i mężnie znosząc liczne oraz długotrwałe trudności. Troszczyła się również o formację swoich sióstr, ucząc je słowem, a przede wszystkim przykładem, zachowywania woli Bożej, miłości do Kościoła i dusz, ducha ofiary oraz wierności Regule. Zachęcała je także, aby były prawdziwymi matkami dla dziewcząt i młodych kobiet powierzonych ich opiece oraz aby wszystkie traktowały jednakowo. „Na jedno tylko pozwalam: abyście pierwszeństwo dawały najuboższym, najbardziej nieszczęśliwym i najbardziej opuszczonym. Te właśnie kochajcie szczególnie”.
Swoją działalność apostolską opierała na głębokim życiu wewnętrznym, zjednoczeniu z Bogiem, nieustannej modlitwie, pobożności eucharystycznej i nabożeństwie do Najświętszych Serc Jezusa i Maryi oraz na wiernym podążaniu za natchnieniami łaski. Z niezwykłą gorliwością, wytrwałością i duchową radością praktykowała cnoty chrześcijańskie, zwłaszcza wiarę, nadzieję i miłość, osiągając wysoki stopień doskonałości. Od dzieciństwa starała się prowadzić życie godne Pana i podobać Mu się we wszystkim. Nie było to jedynie pragnienie, lecz trwałe i konsekwentnie realizowane postanowienie, wyrażające się w stylu życia poświęconym chwale Bożej, budowaniu królestwa Chrystusa w społeczeństwie swojej epoki oraz pełnieniu duchowych i materialnych dzieł miłosierdzia. Dzięki takiemu życiu zgodnemu z Ewangelią już za życia cieszyła się opinią świętości, która utrzymała się również po jej śmierci, jaka nastąpiła w Lyonie dnia 3 lutego 1837 roku.
Sprawa kanonizacyjna została rozpoczęta dopiero w 1926 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych przez ówczesne prawo papież Paweł VI dnia 6 lutego 1978 roku ogłosił, że Matka Maria od św. Ignacego praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i związane z nimi. Po wydaniu dekretu o cudzie My sami dnia 4 października 1981 roku dokonaliśmy jej beatyfikacji. Następnie, w związku ze sprawą kanonizacyjną błogosławionej Klaudyny, w Kurii biskupiej w Mercedes przeprowadzono proces dotyczący cudownego uzdrowienia, które nastąpiło w 1986 roku i zostało przypisane jej wstawiennictwu. Po pomyślnym zakończeniu badań dnia 11 lipca 1992 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o cudzie. Następnie, po uzyskaniu pozytywnej opinii Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu dnia 11 grudnia tego samego roku, postanowiliśmy, że uroczystość kanonizacyjna odbędzie się w Rzymie dnia 21 marca 1993 roku.
Tego dnia podczas uroczystej celebracji wypowiedzieliśmy następującą formułę: „Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle, po wielokrotnym wezwaniu pomocy Bożej i po zasięgnięciu opinii licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętymi Klaudynę Thévenet oraz Teresę od Jezusa z Los Andes i wpisujemy je do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym mają być wśród Świętych czczone z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Po wypowiedzeniu tych słów poleciliśmy sporządzić i ogłosić niniejszą Bullę kanonizacyjną, a następnie wygłosiliśmy homilię o nowych Świętych i ich cnotach.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 21 marca roku Pańskiego 1993, w piętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
