Jan Paweł II
«CONFITEMINI DOMINO». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII FAUSTYNIE KOWALSKIEJ
Rzym, 18 kwietnia 1993 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Wysławiajcie Pana, bo jest dobry, bo Jego miłosierdzie trwa na wieki” (Ps 117 [118], 1). „Na wieki będę opiewał miłosierdzie Pana” (Ps 88 [89], 2).
Dzieło naszego Odkupienia jest ściśle związane z dziełem Bożego miłosierdzia, z miłością Boga, która w Sercu Syna Bożego zstąpiła na ziemię. W Słowie Wcielonym Bóg ukazuje niezgłębioną głębię swego miłosierdzia, ponieważ właśnie w odkupieniu człowieka w sposób najdoskonalszy objawia się Jego nieskończone miłosierdzie wobec człowieka.
Czcigodna Służebnica Boża, w świecie Helena Kowalska, urodziła się dnia 21 sierpnia 1905 roku w Głogowcu, w centralnej Polsce jako córka Stanisława Kowalskiego i Marianny Babel, gorliwych katolików. Drugiego dnia życia otrzymała łaskę chrztu świętego. W wieku dziewięciu lat po raz pierwszy z wielką pobożnością przystąpiła do Komunii świętej. Już od siódmego roku życia odczuwała powołanie do życia zakonnego. Jej życie duchowe nabrało charakteru głęboko chrystocentrycznego i sakramentalnego, opierając się na nieustannym obcowaniu z Chrystusem ukrytym w Najświętszym Sakramencie. Szukając Boga w Jego domu, odnalazła Go w tabernakulum, a gdy raz Go tam znalazła, już nigdy Go nie opuściła.
Przez pierwszych sześć lat życia zakonnego, które rozpoczęła, mając dwadzieścia lat, Chrystus stopniowo przygotowywał ją do misji apostołki Bożego miłosierdzia. Jej misją było ukazywanie tajemnicy Bożego miłosierdzia i przypominanie duszom tej podstawowej prawdy wiary: Bóg jest miłością i miłosierdziem.
Najpierw sama doświadczyła łaski miłosierdzia. „Miłosierdzie Boże w duszy mojej” – taki tytuł umieściła na początku pierwszego zeszytu swojego Dzienniczka. Do końca życia pozostała wierna Chrystusowi oraz wypełniała wszystkie Jego polecenia i pragnienia. Całkowicie zanurzyła się w miłości Chrystusa, nie zaniedbując przy tym wiernego wykonywania wszystkich obowiązków związanych z pracą i życiem wspólnotowym. Maria Faustyna była świadoma, że Chrystus posyła ją, aby głosiła Jego miłosierdzie.
Każdy ze świętych stara się urzeczywistniać w swoim życiu szczególny przymiot Boga. Maria Faustyna, powodowana oblubieńczą miłością, pragnęła i usiłowała przyswoić sobie przymiot miłosierdzia Chrystusa. Celem jej życia było wysławianie miłosierdzia Chrystusa i oddawanie mu chwały, a także patrzenie na wszystkich ludzi oczyma miłosierdzia i obejmowanie ich miłosiernym sercem.
Rozpalona miłością Chrystusa, w sposób heroiczny, z wielką gorliwością, stałością i wytrwałością przeszła drogę swojego życia duchowego. Jako posłuszne narzędzie w rękach przełożonych wyróżniała się niezmienną gorliwością w wykonywaniu najskromniejszych prac w wielu domach zgromadzenia. Świętość Marii Faustyny jest szczególnie bliska naszym czasom przede wszystkim dzięki jej prostocie, która czyni naśladowanie miłosierdzia Chrystusa dostępnym dla każdego człowieka i która objawiła się w jej ukrytym życiu. Oświecona światłem miłości Chrystusa Miłosiernego i umocniona Jego łaską, przeszła do życia wiecznego dnia 5 października 1938 roku, mając trzydzieści trzy lata.
Proces beatyfikacyjny Służebnicy Bożej Marii Faustyny został rozpoczęty w Kurii Metropolitalnej Krakowskiej w 1965 roku. Po dopełnieniu wszystkiego, co przewiduje prawo, dnia 8 lutego 1992 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret, w którym uznaliśmy, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz związane z nimi. Tymczasem w kuriach krakowskiej i bostońskiej przeprowadzono dochodzenie dotyczące cudownego uzdrowienia, które dokonało się w 1981 roku i zostało przypisane wstawiennictwu Służebnicy Bożej. Po pomyślnym zakończeniu zwyczajnych badań dnia 21 grudnia 1992 roku został promulgowany dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, że uroczystość beatyfikacyjna odbędzie się dnia 18 kwietnia 1993 roku.
Tego dnia podczas uroczystej celebracji na placu przed Bazyliką św. Piotra wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Michele Giordano, arcybiskupa Neapolu, Ricardo Maria Carles Gordo, arcybiskupa Barcelony, oraz Franciszka Macharskiego, arcybiskupa Krakowa, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Ludwik z Casorii, Paula Montal od Świętego Józefa Kalasancjusza, Maria Angela Truszkowska i Faustyna Kowalska nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Ludwika z Casorii — 30 marca, Pauli Montal od Świętego Józefa Kalasancjusza — 26 lutego, Marii Angeli Truszkowskiej — 10 października, a Faustyny Kowalskiej — 5 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało zawarte w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 18 kwietnia 1993 roku, w piętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
