Jan Paweł II
«SANCTUM TIMOREM DEI». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ PAULI MONTAL FORNÉS OD ŚWIĘTEGO JÓZEFA KALASANTEGO
Rzym, 18 kwietnia 1993 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Pragnę wychowywać dziewczęta w świętej bojaźni Bożej, aby rodziny zostały ocalone”. Tymi słowami Służebnica Boża Paula Montal Fornés określała również swoje apostolskie posłannictwo. Realizowała je przez wszechstronne wychowanie ludzkie i chrześcijańskie dziewcząt oraz młodych kobiet, aby przyczyniać się do ich rozwoju, do dobra rodzin i do odnowy społeczeństwa. Było to zadanie niezwykle pilne w jej czasach i pozostaje aktualne również dzisiaj.
Ta Czcigodna Służebnica Boża urodziła się dnia 11 października 1799 roku w hiszpańskim miasteczku Arenys de Mar jako pierworodna córka Raimunda Montal i Wincenty Fornés. Oboje jej rodzice, wcześniej owdowiali, zawarli ze sobą powtórny związek małżeński. W rodzinie otrzymała staranne wychowanie zgodne z zasadami Ewangelii. Po śmierci ojca, gdy jeszcze jako młoda dziewczyna podjęła pracę przy wyrobie koronek, osobiście doświadczyła trudów życia i jasno zrozumiała, jak wielkie znaczenie dla rodziny i społeczeństwa ma odpowiednie przygotowanie kobiet. Dostrzegała, że przemiany społeczne i gospodarcze stawiają przed kobietami nowe zadania, a równocześnie brakowało im odpowiedniego wykształcenia. Posłuszna łasce Bożej i przekonana o swoim powołaniu do tego dzieła, w 1829 roku, pomimo trudności społecznych i politycznych oraz nie mając żadnych środków materialnych, przeniosła się z Arenys de Mar do Figueres, gdzie otworzyła pierwszą szkołę dla dziewcząt, opracowując szeroki program wychowawczy dostosowany do zamierzonych celów.
Troszcząc się o formację dziewcząt i młodych kobiet, przyszłych matek rodzin, z wielką odwagą pokonywała liczne trudności, zakładając i organizując podobne szkoły w różnych miejscowościach. Głęboko związana z charyzmatem św. Józefa Kalasantego, od chwili przybycia do Figueres pragnęła żyć według jego duchowości i jego reguł. W 1847 roku w Sabadell, przy pomocy pijarów, włączyła swoje dzieło do rodziny szkół pijarskich. W tym samym roku, dnia 2 lutego, Paula wraz z pierwszymi towarzyszkami złożyła śluby jako Córka Maryi Szkół Pobożnych, dodając do trzech ślubów zakonnych szczególny ślub nauczania. Zgromadzenie zostało zatwierdzone przez biskupa Girony w 1851 roku, a następnie otrzymało zatwierdzenie papieskie od Piusa IX w 1860 roku.
Służebnica Boża była pierwszą kobietą, która w XIX wieku założyła w Hiszpanii żeńskie zgromadzenie zakonne poświęcone wyłącznie dziełu wychowania i otwarte dla wszystkich warstw społecznych.
Podczas pierwszej kapituły, która odbyła się w 1847 roku, nie została wybrana ani przełożoną generalną, ani radną generalną. Przez siedem lat pełnienia obowiązków mistrzyni nowicjatu w Sabadell (1852–1859) w szczególny sposób promieniowała świętością życia zakonnego, o czym świadczyło niemal sto nowicjuszek formowanych pod jej kierunkiem. Trzeci okres jej życia (1859–1889), spędzony w Olesa de Montserrat, obfitował w liczne przykłady cnót i świętości. Zarówno we wspólnocie zakonnej, jak i wśród uczennic oraz mieszkańców miejscowości była powszechnie znana z głębokiej wiary, nadprzyrodzonego spojrzenia na rzeczywistość, niezwykłej pokory i wiernego praktykowania wszelkich cnót.
Od chwili założenia wspólnoty w Figueres prowadziła życie nacechowane mocną i czynną wiarą, przyjmując wszystkie wydarzenia jako pochodzące z ręki Boga Ojca. Jaśniała także żarliwą miłością, mocną nadzieją i ufnością, głębokim duchem modlitwy oraz pobożnością, z jaką uczestniczyła w świętych tajemnicach. Szczególną miłością otaczała Najświętszą Maryję Pannę. Była niezwykle oddana Eucharystii, widząc w niej zarówno źródło uświęcenia dusz, jak i Ofiarę składaną Bogu dla oddania Mu czci i przebłagania.
W sposób święty praktykowała roztropność w kierowaniu zgromadzeniem i organizowaniu jego działalności apostolskiej, zwłaszcza w trudnych okolicznościach po roku 1847. Mężnie znosiła cierpienia i doświadczenia, które towarzyszyły jej życiu. Z pogodą ducha przyjmowała ubóstwo i prowadziła życie pełne umartwienia. Zachowywała sprawiedliwość, oddając Bogu to, co należało do Boga, a bliźnim to, co było ich prawem. Jej działalność wychowawcza wyrastała z głębokiego poczucia sprawiedliwości społecznej i chrześcijańskiej wobec kobiet. Wspomniane już pokorę i posłuszeństwo praktykowała nie teoretycznie, lecz w stopniu heroicznym, w codziennych wydarzeniach życia i pośród obowiązków społecznych. W ostatnich latach życia coraz bardziej oddawała się modlitwie kontemplacyjnej.
Po przebyciu ciężkiej choroby Bóg powołał ją do siebie dnia 26 lutego 1889 roku. Cieszyła się już wówczas wielką opinią świętości.
Proces beatyfikacyjny rozpoczęto w archidiecezji Barcelony w 1957 roku. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa dnia 28 listopada 1988 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o heroiczności cnót Służebnicy Bożej. Następnie przed Kurią Arcybiskupią w Belo Horizonte przeprowadzono postępowanie dotyczące domniemanego cudownego uzdrowienia, które miało miejsce w 1965 roku za wstawiennictwem Służebnicy Bożej dla pewnej brazylijskiej zakonnicy ze Szkół Pobożnych. Po zakończeniu przewidzianych badań dnia 21 grudnia 1992 roku został promulgowany dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się w Rzymie dnia 18 kwietnia 1993 roku.
Tego dnia podczas uroczystej celebracji przy Bazylice św. Piotra wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Michele Giordano, arcybiskupa Neapolu, Ricardo Maria Carles Gordo, arcybiskupa Barcelony, oraz Franciszka Macharskiego, arcybiskupa Krakowa, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Ludwik z Casorii, Paula Montal od Świętego Józefa Kalasantego, Maria Angela Truszkowska i Faustyna Kowalska nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Ludwika z Casorii — 30 marca, Pauli Montal od Świętego Józefa Kalasantego — 26 lutego, Marii Angeli Truszkowskiej — 10 października, a Faustyny Kowalskiej — 5 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Poruszeni świetlanym przykładem chrześcijańskiego i zakonnego życia tych nowych błogosławionych, byliśmy przekonani, że przyniosą oni wielką pomoc całemu Ludowi Bożemu i wspólnotom Kościoła rozsianym po całym świecie. Dlatego wygłosiliśmy homilię, w której nie tylko przypomnieliśmy ich życie oraz wielkość ich cnót, lecz także ukazaliśmy aktualność ich nauczania w obecnych warunkach życia ludzkości. Następnie jako pierwsi oddaliśmy im publiczną cześć religijną i modliliśmy się za cały świat oraz za jego potrzeby.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 18 kwietnia 1993 roku, w piętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
