Jan Paweł II
«CHRISTUS PASSUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU MAURYCEMU TORNAY
Rzym, 16 maja 1993 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Chrystus cierpiał za was, zostawiając wam wzór, abyście szli Jego śladami” (1 P 2, 21). Za przykładem Pana Jezusa, Dobrego Pasterza, który oddał życie za swoją owczarnię, poszedł z wielkoduszną gotowością także Czcigodny Sługa Boży Maurycy Tornay. Opuścił wszystko, aby głosić Ewangelię w Chinach, a następnie w Tybecie. Pełen gorliwości misyjnej poświęcił się zbawieniu dusz i przelaniem krwi dał świadectwo swojej miłości i wierności wobec Chrystusa oraz Kościoła.
Ten nieustraszony sługa Królestwa Bożego urodził się w miejscowości La Rosière, małej osadzie należącej do parafii Orsières, w diecezji Sion w Szwajcarii, dnia 31 sierpnia 1910 roku. Dobrzy rodzice wychowali go w duchu wielkich wartości życia wiarą, które jako chłopiec przyswoił sobie dzięki czystości serca i sile charakteru. W latach 1925–1931 był uczniem kolegium opactwa św. Maurycego. Tam, wzrastając „w mądrości i łasce”, odkrył swoje powołanie. W 1931 roku wstąpił do Kanoników Regularnych św. Augustyna Kongregacji Świętych Mikołaja i Bernarda Montis Iovis.
Dnia 8 września 1935 roku złożył profesję wieczystą, a w następnym roku, przynaglany pragnieniem prowadzenia dusz do Boga, udał się do Misji św. Bernarda z siedzibą w Weisi, należącej do Wikariatu Apostolskiego Tatsienlu, późniejszej diecezji Kangting w Chinach. Po przyjęciu święceń kapłańskich dnia 24 kwietnia 1938 roku z gorliwością i duchem ofiary podjął pracę w winnicy Pańskiej. Najpierw był przełożonym alumnów seminarium przygotowawczego w Houa-lo-pa, następnie proboszczem małej wspólnoty chrześcijańskiej w Yerkalo, w wolnym Tybecie.
Aby prowadzić ludzi do Chrystusa, wiernie przeżywał swoje powołanie i z wielką gorliwością oraz miłością pełnił posługę pasterską. Stał się Tybetańczykiem pośród Tybetańczyków. Uczył się ich języka i żył wśród powierzonych sobie wiernych jako ten, który służy (por. Łk 22, 27). W styczniu 1946 roku przeciwnicy chrześcijaństwa splądrowali misję i wypędzili go z Yerkalo, mając nadzieję, że spełnią się słowa Pisma Świętego: „Uderzę pasterza, a rozproszą się owce stada” (Mt 26, 31).
Choć został oddzielony od swojego ludu, nie przestał go kochać ani troszczyć się o jego wiarę, zagrożoną odstępstwem. Bezskutecznie próbował powrócić do swojej wspólnoty. Za zgodą przełożonych podjął więc podróż do stolicy Tybetu, aby uzyskać pozwolenie na powrót do ukochanej parafii. Wielokrotnie powtarzał, że jest gotów oddać życie za tybetańskich chrześcijan. Mimo grożącego mu niebezpieczeństwa śmierci z powodu wiary nie uciekł ani się nie ukrywał.
Tak też dnia 11 sierpnia 1949 roku, na przełęczy Choula, wpadł w zasadzkę i został zastrzelony przez nieprzyjaciół chrześcijaństwa, gdy dokonywał ostatniego aktu miłości wobec swego sługi, który jako pierwszy padł od strzałów napastników.
Śmierć tego godnego podziwu misjonarza od razu została uznana za prawdziwe męczeństwo. Opinia ta rozpowszechniła się i utrwaliła w następnych latach. Dlatego biskup Sionu rozpoczął w 1953 roku sprawę kanonizacyjną. Dnia 11 lipca 1992 roku, po pozytywnej opinii Kongresu Konsultorów Teologów oraz zwyczajnej sesji Kardynałów i Biskupów, został ogłoszony w Naszej obecności dekret o męczeństwie. Następnie postanowiliśmy, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie dnia 16 maja następnego roku.
Dzisiaj więc, w Bazylice Watykańskiej poświęconej św. Piotrowi Apostołowi, podczas uroczystej Mszy Świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Henri Kard. Schwery, biskupa Sionu, François Garniera, biskupa Luçon, Camillo Kard. Ruiniego, Naszego Wikariusza dla Miasta Rzymu, oraz Pellegrino Tomaso Ronchi, biskupa Città di Castello, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Maurycy Tornay, Maria Ludwika od Jezusa Trichet, Kolumba Joanna Gabriel oraz Floryda Cevoli nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Maurycego Tornay — 11 sierpnia; Marii Ludwiki od Jezusa Trichet — 7 maja; Kolumby Joanny Gabriel — 24 września; Florydy Cevoli — 12 czerwca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby to, co zawarliśmy w niniejszym Liście, zachowało teraz i na przyszłość pełną moc i skuteczność, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 16 maja roku Pańskiego 1993, w piętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
