Bp Józef Wróbel SCJ – pochodzący z Bestwiny koło Bielska-Białej moralista, wieloletni wykładowca Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, były biskup diecezji Helsinki w Finlandii i obecny biskup pomocniczy archidiecezji lubelskiej – świętował w rodzinnej parafii Wniebowzięcia NMP srebrny jubileusz sakry biskupiej. Uroczystość połączona z odpustem ku czci Trójcy Przenajświętszej zgromadziła w niedzielę licznych duchownych, przedstawicieli władz samorządowych oraz mieszkańców, którzy dziękowali za 25 lat biskupiej posługi bestwińskiego rodaka.
Mszy św. przewodniczył jubilat, a homilię wygłosił ks. Sławomir Knopik SCJ, prowincjał Polskiej Prowincji Księży Sercanów. W liturgii uczestniczył także bp Piotr Greger oraz liczni kapłani diecezjalni i zakonni. W świątyni obecne były poczty sztandarowe, przedstawiciele władz gminnych i powiatowych oraz rodzina biskupa.
W homilii ks. Sławomir Knopik nawiązał do słów „Dar i tajemnica”, przypominając tytuł książki św. Jana Pawła II, który – jak zaznaczył – najpełniej oddaje zarówno tajemnicę Trójcy Świętej, jak i sens kapłańskiego oraz biskupiego powołania. Kaznodzieja ukazał drogę życiową jubilata jako historię stopniowego odkrywania Bożego planu – od rodzinnej Bestwiny, przez Stadniki, Rzym i Lublin, aż po Helsinki.
– Każde powołanie kapłańskie w swej najgłębszej warstwie jest wielką tajemnicą. Jest darem, który nieskończenie przerasta człowieka – mówił sercański prowincjał. Przypomniał, że przyszły biskup początkowo związał swoją przyszłość z naukami technicznymi i studiami świeckimi, jednak w 1973 roku odpowiedział na wezwanie do zgromadzenia księży sercanów. Po święceniach prezbiteratu w 1980 roku został skierowany na studia specjalistyczne do Rzymu, gdzie zdobył doktorat z teologii moralnej.
Kaznodzieja wskazał na działalność naukową bp. Wróbla na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, jego zaangażowanie w problematykę bioetyki oraz późniejszą nominację biskupią. Szczególne miejsce w homilii zajęło wspomnienie siedmioletniej posługi w Finlandii.
Kaznodzieja odczytał przesłanie i błogosławieństwo papieża Leona XIV skierowane do jubilata. Ojciec Święty podziękował bp. Wróblowi za „gorliwą posługę na rzecz duchowego rozwoju wiernych diecezji Helsinek i Lublina”, a także za jego służbę na rzecz Konferencji Episkopatu Polski, zwłaszcza w dziedzinie bioetyki.
W swoim końcowym słowie bp Józef Wróbel dziękował przede wszystkim Bogu za wszystkie otrzymane łaski oraz ludziom, którzy towarzyszyli mu na kolejnych etapach życia i posługi.
Józef Wróbel urodził się w 1952 roku w Bestwinie. Po ukończeniu szkoły podstawowej w rodzinnej miejscowości kontynuował naukę w liceum w Żywcu, a następnie podjął studia techniczne. Początkowo jego życiowe plany związane były z motoryzacją i naukami ścisłymi. Przełom nastąpił w grudniu 1973 roku, kiedy odpowiedział na powołanie do Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego – księży sercanów.
Formację zakonną i filozoficzno-teologiczną odbył w Wyższym Seminarium Misyjnym Księży Sercanów w Stadnikach. Święcenia kapłańskie przyjął 12 czerwca 1980 roku. Wkrótce po nich został skierowany na specjalistyczne studia do Rzymu, gdzie na Akademii Alfonsianum uzyskał doktorat z teologii moralnej. Uzupełniał także swoją formację naukową we Fryburgu w Szwajcarii oraz podczas praktyki specjalistycznej na uniwersytecie w Leuven w Belgii.
Po powrocie do Polski zaangażował się w działalność dydaktyczną i naukową. Najpierw pracował w seminarium księży sercanów, a następnie związał się z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim. Szczególnym obszarem jego zainteresowań stała się teologia moralna oraz bioetyka. Z czasem bp Wróbel stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich specjalistów w tej dziedzinie, uczestnicząc w pracach licznych gremiów eksperckich i komisji Konferencji Episkopatu Polski.
Przełomowym momentem w jego życiu była nominacja biskupia ogłoszona przez św. Jana Pawła II 30 listopada 2000 roku. Ks. prof. Józef Wróbel SCJ został mianowany ordynariuszem diecezji Helsinki w Finlandii. Sakrę biskupią przyjął 27 stycznia 2001 roku w luterańskim kościele św. Jana w Helsinkach.
Posługa w Finlandii okazała się jednym z najważniejszych etapów jego biskupiego życia. Diecezja helsińska była wówczas niewielką wspólnotą liczącą około siedmiu tysięcy katolików, rozproszonych na rozległym terytorium kraju i reprezentujących kilkadziesiąt narodowości. Bp Wróbel prowadził duszpasterstwo w środowisku diaspory i ekumenizmu, umacniając katolicką tożsamość wiernych poprzez wizytacje parafii, katechezę oraz działalność formacyjną.
W czasie jego posługi nastąpił rozwój struktur Kościoła katolickiego w Finlandii. Liczba wiernych wzrosła do ponad jedenastu tysięcy, a Kościół katolicki uzyskał pełne uznanie państwowe. Za kadencji bp. Wróbla w Helsinkach wprowadzono również publiczną procesję Bożego Ciała, która stała się widocznym świadectwem obecności katolików w przestrzeni publicznej kraju o dominującej tradycji luterańskiej.
Jako teolog moralista bp Wróbel był zapraszany do udziału w debatach dotyczących etyki i godności ludzkiego życia. W Finlandii współpracował także ze środowiskami luterańskimi i prawosławnymi, uczestnicząc w inicjatywach dialogu ekumenicznego.
W 2008 roku papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z funkcji ordynariusza Helsinek i mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji lubelskiej. Od tego czasu bp Wróbel kontynuuje działalność duszpasterską, naukową i ekspercką w Polsce, pozostając aktywnym członkiem gremiów bioetycznych Konferencji Episkopatu Polski.
Jak podkreślił prowincjał polskich księży sercanów, droga bp. Józefa Wróbla – od Bestwiny przez Stadniki, Rzym, Lublin i Helsinki – była stopniowym odkrywaniem Bożego planu oraz odpowiedzią na wezwanie wyrażone w jego biskupim zawołaniu: „Omnia mea tua sunt” – „Wszystko, co moje, jest Twoje”.
rk/KAI
