Jan Paweł II
«VERUMTAMEN EXISTIMO». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU KLAUDIUSZOWI GRANZOTTO
Rzym, 20 listopada 1994 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „I owszem, nawet wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, Pana mojego. Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa” (Flp 3, 8).
Także młodego Richarda Granzotto Chrystus Pan pociągnął ku sobie dobrocią. Przyjąwszy imię Klaudiusz, został bratem Zakonu Braci Mniejszych i swoim pokornym oraz radosnym życiem dał niezwykłe świadectwo bogactwu życia konsekrowanego.
Jako ostatni z dziewięciorga dzieci urodził się 23 sierpnia 1900 roku w miejscowości Santa Lucia di Piave. Pochodził z ubogiej rodziny, długo doświadczanej przez różne trudności, lecz bogatej w wiarę. Od pobożnych rodziców nauczył się bojaźni Bożej, autentycznego życia chrześcijańskiego, gotowości do niesienia pomocy oraz umiłowania pracy na roli. W wieku dwudziestu dziewięciu lat, dzięki pomocy proboszcza Vittorio Mondello i po przezwyciężeniu wielu przeszkód, uzyskał dyplom rzeźbiarza w Akademii Sztuk Pięknych w Wenecji.
W trzydziestym trzecim roku życia, „pokonany przez Pana”, Sługa Boży postanowił zostać franciszkaninem, wybierając Chrystusa i Jego drogę, aby – podobnie jak Franciszek z Asyżu – żyć „według formy świętej Ewangelii”.
Brat Klaudiusz nie odrzucił swojego talentu ani sztuki, w której osiągnął wysoki poziom, lecz uczynił z niej narzędzie apostolstwa i ewangelizacji. Jego niezliczone dzieła należy bowiem postrzegać jako zwierciadło jego franciszkańskiego ducha, rozmiłowanego w nieskończonym Pięknie.
Największym jednak jego dziełem była wzniosła świętość, której poświęcił się całkowicie, oddając się Chrystusowi, aby On kształtował go niczym garncarz glinę (por. Jr 18, 6).
Modlitwa, milczenie oraz codzienne przyjmowanie Eucharystii były pokarmem jego życia. Ubodzy, chorzy i opuszczeni zajmowali szczególne miejsce w sercu franciszkańskiego artysty, który wszystkim napotkanym przekazywał światło pociechy i nadziei.
Na wzór Dziewicy z Nazaretu, którą darzył szczególną miłością i czcił swoją sztuką, brat Klaudiusz pragnął, aby jego życie pozostawało ukryte i było jak ziarnko piasku zagubione w morzu.
Dotknięty nowotworem mózgu, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny 1947 roku, w szpitalu w Padwie, dołączył do grona świętych i odszedł do nieba.
Swoim jaśniejącym życiem Klaudiusz nieustannie przypomina światu, aby opowiadał się po stronie Prawdy i dawał świadectwo samej Prawdzie mocną oraz promienną wiarą.
Kościół ukazuje go osobom konsekrowanym jako wzór całkowitego wyboru Pana w miłości; artystom jako wzór poszukiwania samego Piękna; chorym jako wzór pełnego przylgnięcia do Chrystusa Ukrzyżowanego; młodym zaś jako wzór poszukiwania ewangelicznej prawdy i wiernego trwania przy niej.
Wzrastająca opinia świętości sprawiła, że dwanaście lat po śmierci Sługi Bożego, a więc w 1959 roku, Albino Luciani, ówczesny biskup Vittorio Veneto, rozpoczął dochodzenie dotyczące świętości życia i cnót brata Klaudiusza. Gdy został Papieżem, Jan Paweł I wprowadził jego sprawę do rozpatrzenia przez właściwą Kongregację Rzymską. Dnia 7 września 1989 roku ogłosiliśmy dekret o heroiczności cnót Sługi Bożego. Następnie, po zbadaniu i uznaniu za cudowne uzdrowienia pewnego chłopca, przypisywanego wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego, dnia 6 lipca 1993 roku potwierdziliśmy autentyczność tego cudu i postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie w następnym roku, w uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata.
Dzisiaj zatem podczas uroczystości sprawowanej w Bazylice św. Piotra ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla Miasta Rzymu, Jean Honoré, arcybiskupa Tours, Henri Bricarda, biskupa Le Puy-en-Velay, Alberta Houssiau, biskupa Liège, oraz Eugenio Ravignani, biskupa Vittorio Veneto, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Jacek Maria Cormier, Maria Poussepin, Agnieszka od Jezusa Galand de Langeac, Eugenia Joubert i Klaudiusz Granzotto nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Jacka Marii Cormier — 21 maja, Marii Poussepin — 14 października, Agnieszki od Jezusa Galand de Langeac — 19 października, Eugenii Joubert — 2 lipca, Klaudiusza Granzotto — 2 września, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Po wypowiedzeniu tych słów oraz ukazaniu cnót i godności tego Błogosławionego postanawiamy, aby wszystko, co zostało określone w niniejszym Liście Apostolskim, zachowało na przyszłość swoją moc i było bez zmian przestrzegane, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 20 listopada 1994 roku, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
