Jan Paweł II
«SPECIALIS VOCATIO». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JÓZEFOWI VAZOWI
Cejlon, 21 stycznia 1995 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Szczególne powołanie misjonarza „wyraża się w całkowitym oddaniu dziełu ewangelizacji. Jest to bowiem zaangażowanie obejmujące całą osobę i całe życie misjonarza, wymagające od niego bezgranicznego daru sił i czasu”. To, co napisaliśmy w encyklice Redemptoris missio (AAS 83 [1991], 313), urzeczywistniło się także w życiu Czcigodnego Sługi Bożego Józefa Vaza, „Apostoła Cejlonu” (Sri Lanka), kapłana Oratorium św. Filipa Nereusza, jednego z najwybitniejszych misjonarzy w dziejach Kościoła.
Urodził się w Goa w Indiach dnia 21 kwietnia 1651 roku. Święcenia kapłańskie przyjął w roku 1676. Gdy dowiedział się o sytuacji religijnej niewielkiej wspólnoty katolickiej na Cejlonie (Sri Lanka), poczuł się wezwany do niesienia jej pomocy. Kościół katolicki na Cejlonie powstał w okresie panowania portugalskiego, jednak po wyparciu Portugalczyków przez Holendrów w 1637 roku rozpoczęły się ciężkie prześladowania młodego Kościoła: kapłanom uniemożliwiano wykonywanie posługi, niszczono kościoły, a ludność zmuszano do przyjmowania nauki Kalwina.
Sługa Boży usilnie starał się dotrzeć na Cejlon, lecz wcześniej założył w Indiach Oratorium św. Filipa Nereusza. W 1687 roku zdołał przedostać się do Jaffny przebrany za służącego. Spotykając rozproszonych katolików, zaczął na nowo organizować życie Kościoła. Przemierzał pieszo całą wyspę, udzielając sakramentów, zakładając wspólnoty katolickie i głosząc Ewangelię, mimo nieustannych prześladowań ze strony władz. Przez pewien czas pozostawał w więzieniu, lecz później znalazł schronienie w królestwie Kandy. Założył stowarzyszenie świeckich katechistów, opracował katechizm w miejscowych językach, starał się przezwyciężać podziały kastowe, sprowadzał z Indii kapłanów oratorianów, a miejscowym katolikom powierzał funkcje administracyjne i finansowe w ich kościołach. Utrzymywał również dobre relacje z buddystami i muzułmanami.
Powodowany miłością do Kościoła i troską o mieszkańców Cejlonu, Józef Vaz postanowił nieść im łaskę sakramentów, nie zważając na prześladowania, zniewagi, głód czy więzienie. Podczas wielkiej epidemii ospy w Kandy w 1697 roku opiekował się chorymi, towarzyszył umierającym i grzebał zmarłych. Z wielkiej pokory odmówił przyjęcia godności biskupiej.
Jego wiara i męstwo jaśniały przez dwadzieścia cztery lata apostolskiej działalności na Cejlonie, dlatego słusznie nazwano go „Apostołem Cejlonu”. Już na początku kapłańskiej drogi postanowił żyć jako sługa Maryi i pod Jej opieką pracował aż do śmierci. Wyniszczony chorobą, zmarł w Kandy dnia 16 stycznia 1711 roku.
Dwa lata po jego śmierci rozpoczęto proces beatyfikacyjny, który prowadzili ojcowie oratorianie w latach 1730–1738. Jednak kolejne prześladowania Kościoła, które wybuchły w 1745 roku, oraz późniejsze przemiany polityczne znacznie opóźniły sprawę. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa dnia 13 maja 1989 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o heroiczności cnót. W międzyczasie w Indiach wydarzył się cud przypisywany wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego. W roku 1991 w kurii biskupiej w Goa przeprowadzono dochodzenie kanoniczne. Po pomyślnym zakończeniu postępowania przed Kongregacją Spraw Kanonizacyjnych dnia 6 maja 1993 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie.
Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się dnia 21 stycznia 1995 roku podczas Naszej wizyty duszpasterskiej na Cejlonie.
Dzisiaj więc, podczas uroczystej Mszy świętej, w obecności licznych wiernych, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Josepha Vianneya Fernando, biskupa Kandy oraz Raula Nicolau Gonsalvesa, arcybiskupa Goa, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Józefowi Vazowi przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby można było obchodzić jego święto każdego roku dnia 16 stycznia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ten znakomity Błogosławiony pozostawił świetlane świadectwo pobożności i dobrych uczynków. Wszędzie, gdzie jest wspominany, jaśnieje niczym gwiazda wskazująca drogę, aby wiara katolicka mogła się szerzyć i docierać do jak największej liczby ludzi, ponieważ zbawienie przyniesione przez Zbawiciela i dobrodziejstwa Ewangelii są hojnie przeznaczone dla wszystkich narodów.
Pragniemy, aby to co postanowiliśmy i uczyniliśmy, zachowało pełną moc i ważność teraz i na przyszłość, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan na Cejlonie, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 21 stycznia 1995 roku, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
