Jan Paweł II
«QUAE SURSUM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MAŁGORZACIE BAYS
Z III ZAKONU ŚW. FRANCISZKA
Rzym, 29 października 1995 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi. Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu!” (Kol 3, 2-3).
Tymi słowami można krótko i trafnie streścić przesłanie Małgorzaty Bays. Chociaż była osobą świecką, wszystko odnosiła do Boga, pragnąc stać się Jego służebnicą. Ukryta w Bogu i wolna od więzów tego świata, starała się prowadzić życie ściśle zjednoczone z Chrystusem Ukrzyżowanym.
Małgorzata urodziła się 8 września 1815 roku w miejscowości La Pierraz, należącej do parafii Siviriez w kantonie Fryburg, w rodzinie skromnych rolników głęboko zakorzenionych w wierze chrześcijańskiej. Następnego dnia została ochrzczona w kościele parafialnym, w którym w kolejnych latach przyjęła także bierzmowanie i po raz pierwszy przystąpiła do Komunii Świętej.
Obdarzona bystrym umysłem i szczególnymi zdolnościami, uczęszczała do szkoły, gdzie zdobyła podstawowe wykształcenie. W wieku piętnastu lat rozpoczęła naukę zawodu krawcowej. Całe swoje życie spędziła w rodzinnej miejscowości, pracując jako krawcowa, a zarazem wykonując obowiązki domowe i pomagając w gospodarstwie. Z czasem stała się niejako przewodniczką rodziny, troszcząc się o wychowanie dzieci oraz łagodząc spory między braćmi i siostrami, którzy darzyli ją wielką miłością. Nie brakowało jednak przykrości i cierpień wynikających z tych nieporozumień. Przyjmowała je w milczeniu, znosząc wszystko z miłości do Boga.
Wśród wiernych swojej parafii prowadziła życie godne naśladowania. Nie tylko uczestniczyła we wszystkich inicjatywach parafialnych, lecz także dawała przykład głębokiej miłości do Chrystusa Eucharystycznego i Ukrzyżowanego. Każdego dnia, nawet podczas niesprzyjającej pogody, pokonywała długą drogę pieszo, aby uczestniczyć we Mszy Świętej. W każdą niedzielę, po zakończeniu obrzędów liturgicznych, przez długi czas modliła się przed tabernakulum, a następnie przez pełną godzinę odprawiała Drogę Krzyżową.
Nigdy nie zaniedbywała modlitwy. Już od najmłodszych lat była do niej tak przywiązana, że często opuszczała zabawy rówieśników i udawała się na miejsce odosobnione, aby w ciszy rozmawiać z Bogiem.
Wstawała bardzo wcześnie, aby się modlić. Modlitwa towarzyszyła jej przez cały dzień, a często, na wzór Jezusa, spędzała również całe noce na rozmowie z Panem. Aby trwać w atmosferze modlitwy, codziennie odmawiała różaniec, rozważając tajemnice Chrystusa. Odbywała także pobożne pielgrzymki do sanktuariów Najświętszej Maryi Panny. W ten sposób realizowała swój życiowy program: nieustannie trwać przed Bogiem, nie zaniedbując przy tym codziennych obowiązków.
Z tej głębokiej zażyłości z Panem rodziło się gorące pragnienie niesienia bliźnim duchowego dobra. Nie szczędząc sił, nauczała dzieci prawd wiary, uczyła je modlitwy i życia w obecności Jezusa. Chorym i umierającym powtarzała: „Nieskończona jest dobroć Boga, dlatego nigdy nie należy wątpić w Jego miłosierdzie”. Ubogich, których nazywała „umiłowanymi przyjaciółmi Boga”, przyjmowała z wielką życzliwością i miłosierdziem.
Prowadziła działalność apostolską w duchu głębokiej pokory, odrzucając wszelkie pochwały i pragnąc pozostać nieznaną. Przyczyniała się do wzrostu Królestwa Bożego również przez własne cierpienia, uczestnicząc w Męce Pańskiej. Chrystus obdarzył ją bowiem szczególnymi darami.
Służebnica Boża zmarła pobożnie w Panu 26 czerwca 1879 roku, opłakiwana przez wszystkich i powszechnie uważana za świętą. Ponieważ opinia o jej świętości nie ustawała, biskup Lozanny, Genewy i Fryburga rozpoczął w 1927 roku jej proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny.
Po przeprowadzeniu wszystkich wymaganych prawem czynności, 10 lipca 1990 roku ogłosiliśmy dekret o heroiczności cnót Służebnicy Bożej, stwierdzając, że praktykowała ona w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane. Następnie Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych zbadała cud przypisywany jej wstawiennictwu. Wydarzenie to miało miejsce w 1940 roku i dotyczyło kleryka, który w sposób całkowicie niezwykły ocalał z groźnego wypadku górskiego. Po dokładnym zbadaniu sprawy 23 grudnia 1993 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie. Postanowiliśmy więc, że uroczystość beatyfikacyjna odbędzie się 29 października 1995 roku w Rzymie.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej Mszy Świętej sprawowanej w Bazylice św. Piotra na Watykanie, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Wolfganga Haasa, biskupa Chur, Carlosa José Ruiseco Vieiry, arcybiskupa Cartagena de Indias w Kolumbii, oraz Pierre’a Mamie, biskupa Lozanny, Genewy i Fryburga, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodne Służebnice Boże Maria Teresa Scherer, Maria Bernarda Butler i Małgorzata Bays nosiły tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Marii Teresy Scherer — 16 czerwca, Marii Bernardy Butler — 19 maja oraz Małgorzaty Bays — 27 czerwca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Pragniemy, aby to, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 29 października roku Pańskiego 1995, w osiemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
