Jan Paweł II
«VOS TESTES». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ALFREDOWI ILDEFONSOWI SCHUSTEROWI
Rzym, 12 maja 1996 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Sami jesteście świadkami i Bóg także, jak zachowywaliśmy się święcie, sprawiedliwie i nienagannie pośród was wierzących. Wiecie: tak każdego z was zachęcaliśmy i zaklinaliśmy, jak ojciec swe dzieci, abyście postępowali w sposób godny Boga, który was wzywa do swego królestwa i chwały.” (1 Tes 2, 10-12).
Słowa, które Apostoł Paweł niegdyś skierował do wiernych w Tesalonice, stanowią jakby streszczenie życia i pasterskiej posługi Alfreda Ildefonsa kardynała Schustera. Idąc śladami Dobrego Pasterza (por. J 10, 11), służył on archidiecezji mediolańskiej z miłością i ojcowską troską, mądrze prowadząc ją drogami Bożymi, a zarazem oświecając ją przykładem swoich cnót i niezłomnym świadectwem wierności Chrystusowi oraz Kościołowi.
Ten wybitny pasterz Ludu Bożego urodził się w Rzymie 18 stycznia 1880 roku jako syn skromnych małżonków Johanna Schustera i Anny Marii Tutzer. Już jako chłopiec wstąpił do opactwa św. Pawła za Murami, gdzie nauczył się zaparcia siebie, pokory i posłuszeństwa, umiłował milczenie i modlitwę, a przede wszystkim nauczył się miłować Boga i służyć Mu według Reguły św. Benedykta. Śluby proste złożył w 1899 roku, a uroczyste w 1902 roku. Chociaż od najmłodszych lat miał słabe zdrowie, wiernie zachowywał surową dyscyplinę monastyczną i z wielką wytrwałością oraz znakomitymi wynikami oddawał się studiom filozoficznym i teologicznym. Święcenia kapłańskie otrzymał w uroczystość św. Józefa w 1904 roku. Następnie powierzano mu coraz ważniejsze obowiązki: był mistrzem nowicjatu, prokuratorem generalnym Kongregacji Kasyneńskiej, a później przełożonym swojej wspólnoty. Wykładał nauki kościelne w rzymskich instytutach edukacyjnych, będąc równocześnie konsultorem Kongregacji Obrzędów, przewodniczącym Komisji Sztuki Sakralnej, a niekiedy także wizytatorem apostolskim seminariów włoskich. Jako uczony pozostawił po sobie liczne dzieła. W 1918 roku mnisi opactwa św. Pawła za Murami wybrali go swoim opatem. Troszczył się on o wierne zachowywanie Reguły św. Benedykta zarówno własnym przykładem, jak i gorliwym kierownictwem, dbając jednocześnie o życie duchowe wspólnoty. Jedenaście lat później papież Pius XI, wysoko ceniąc jego pobożność i rozległą wiedzę, powołał go z niewielkiej wspólnoty opactwa na stolicę arcybiskupią w Mediolanie, a po dwudziestu dniach wyniósł go do godności kardynalskiej. Wśród powierzonego sobie ludu Sługa Boży starał się na nowo ożywić wzory świętości i apostolskiego zapału, jakie pozostawili święci Ambroży i Karol oraz błogosławiony Andrzej Karol Ferrari. Pobudzany miłością pasterską nieustannie głosił Ewangelię Chrystusa, udzielał sakramentów, rozwijał dzieła miłosierdzia duchowego i materialnego, troszczył się o formację kapłanów, pobudzał świeckich do życia chrześcijańskiego, szerzył katechezę oraz owocne uczestnictwo w liturgii, a także gorliwy kult Eucharystii i Matki Odkupiciela. Zwołał pięć synodów archidiecezjalnych oraz erygował nowe parafie. W czasie swojej posługi pięciokrotnie przeprowadził wizytację całej archidiecezji, docierając nawet do najbardziej odległych wspólnot rozległego Kościoła mediolańskiego. Wspierał instytuty życia konsekrowanego, ubogie rodziny i potrzebujących. Pomagał robotnikom i bezrobotnym, więźniom, ubogim oraz osobom prześladowanym z przyczyn politycznych. W czasie drugiej wojny światowej niestrudzenie podzielał cierpienia swojego ludu, zarówno duchowe, jak i materialne, oraz głosił potrzebę pokoju. Troszczył się o nawrócenie grzeszników, zdecydowanie zwalczał błędy i bronił praw Kościoła oraz ludzi słabych. Nikt nie był wyłączony z jego pasterskiej troski. Źródłem tej rozległej i gorliwej działalności było nieustanne zjednoczenie z Bogiem, pobożne sprawowanie świętych tajemnic, medytacja, żarliwa modlitwa, umartwienie i zaparcie się siebie. Wszyscy, którzy się z nim spotykali, podziwiali głębię jego życia duchowego i szybko dostrzegali w nim prawdziwego męża Bożego, który dzięki pokorze i ubóstwu ducha myślał, mówił i działał zgodnie z duchem Chrystusa. Aż do ostatnich dni ziemskiego życia szedł z Bogiem, wypełniając Jego wolę i ze wszystkich sił zabiegając o Jego chwałę oraz zbawienie dusz. Po śmierci, która nastąpiła 30 sierpnia 1954 roku w gmachu Wyższego Seminarium Duchownego w Venegono, wzniesionego z jego inicjatywy, pamięć o jego cnotach nie przestała się szerzyć. Co więcej, ponieważ opinia świętości i sława cudów nieustannie wzrastały i coraz głębiej zakorzeniały się wśród wiernych, jego następca, arcybiskup Giovanni Battista Montini, późniejszy papież Paweł VI, rozpoczął w 1957 roku sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu wszystkich wymaganych prawem czynności ogłosiliśmy 26 marca 1994 roku, że Sługa Boży praktykował cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane w stopniu heroicznym. Następnie w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych pomyślnie zakończono badanie domniemanego cudownego uzdrowienia, które miało miejsce w Mediolanie w 1956 roku i zostało przypisane wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego. W naszej obecności 11 lipca 1995 roku ogłoszono Dekret o cudzie, a równocześnie postanowiliśmy, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się w Rzymie 12 maja następnego roku.
Dzisiaj zatem, w szóstą niedzielę wielkanocną, wielką radością było dla Nas wobec ogromnej rzeszy pasterzy i wiernych z całego świata zaliczyć do grona błogosławionych liczne grono Czcigodnych Sług i Służebnic Bożych, wśród których pierwsze miejsce zajmuje Alfred Ildefons Schuster, syn św. Benedykta. Podczas uroczystych obrzędów i modlitw wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszych Braci Carlo Marii Kard. Martiniego, arcybiskupa Mediolanu, Cosmy Francesca Ruppi, arcybiskupa Lukki, Michele Kard. Giordana, arcybiskupa Neapolu, Braulia Rodrígueza Plazy, biskupa Salamanki oraz Luigiego Belloli, biskupa Anagni-Alatri, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Alfred Ildefons Schuster, Filip Smaldone, January Maria Sarnelli, Kandyda Maria od Jezusa Cipitria y Barriola, Maria Rafaela Cimatti oraz Maria Antonia Bandrés y Elósegui nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Alfreda Ildefonsa Schustera dnia 30 sierpnia, Filipa Smaldone dnia 4 czerwca, Januarego Marii Sarnellego dnia 30 czerwca, Kandydy Marii od Jezusa Cipitria y Barriola dnia 9 sierpnia, Marii Rafaeli Cimatti dnia 23 czerwca oraz Marii Antonii Bandrés y Elósegui dnia 27 kwietnia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wypowiedzeniu tych słów przedstawiliśmy życie i cnoty każdego z nowych błogosławionych z wielką czcią i miłością. Następnie zwróciliśmy się do nich w modlitwie za potrzeby całego Kościoła i całej ludzkości. Nie wątpimy, że wspaniała postać Alfreda Ildefonsa Schustera i przykład jego niezwykłego życia przyniosą szczególny pożytek pasterzom Kościoła, zachęcając ich do naśladowania jego cnót i do jeszcze świętszej troski o Lud Boży.
Chcemy, aby to co niniejszym Listem ogłaszamy i postanawiamy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 12 maja roku Pańskiego 1996, w osiemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
