Jan Paweł II
«DOMINUS PASCIT». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ KATARZYNIE JARRIGE
Z III ZAKONU ŚW. DOMINIKA
Rzym, 24 listopada 1996 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie” (Ps 23 [22], 1). Głęboko świadoma tej prawdy Czcigodna Służebnica Boża Katarzyna Jarrige poświęciła całe swoje życie służbie Bogu i bliźnim. Gdy przechodziła „ciemną doliną” (Ps 23 [22], 4), niosąc pomoc prześladowanym kapłanom; gdy chodziła od domu do domu, prosząc o wsparcie dla ubogich, w których rozpoznawała cierpiące oblicze Chrystusa; gdy czuwała przy chorych i pełniła dzieła miłosierdzia – nosiła w swoim sercu Pana, swoją tarczę i obronę (por. Ps 84 [83], 12), o którym dawała świadectwo, rozsiewając w świecie światło Ewangelii.
Ta dzielna i odważna kobieta, najmłodsza z siedmiorga dzieci w rodzinie rolniczej, urodziła się 4 października 1754 roku w miejscowości Doumis, na terenie dzisiejszej diecezji Saint-Flour. Jako dziewczynka pracowała w gospodarstwie, a później pomagała wielu rodzinom, zdobywając uznanie dzięki swojej wierności i roztropności. Była silna fizycznie, pogodna, otwarta i rozmowna. Po przyjęciu pierwszej Komunii Świętej, gdy miała około trzynastu lat, coraz bardziej wzrastała w gorliwości duchowej. Kiedy jako dorosła zrozumiała, że Bóg wzywa ją do szczególnej służby, wyrzekła się siebie i ponęt świata.
Mając około dwudziestu czterech lat, przeniosła się wraz z dwiema siostrami do Mauriac i złożyła śluby według reguły Trzeciego Zakonu św. Dominika. Było to dla niej jak zaślubiny z Bogiem i zobowiązanie do szczególnej służby poprzez uczynki miłosierdzia względem ciała i duszy. Z wielką miłością poświęciła się katechizacji, pomocy ubogim, trosce o chorych, więźniów i umierających. Kochała wszystkich i przez wszystkich była kochana. Nadano jej przydomek „Catinon Menette”, czyli „mała Katarzyna, zakonnica ubogich”.
Jej wielkoduszna miłość szczególnie ujawniła się w czasie rewolucji francuskiej. Wówczas boleśnie odczuła rozłam wywołany przez Konstytucję cywilną kleru. Na wzór św. Katarzyny ze Sieny odważnie dawała świadectwo wierze oraz miłości do Chrystusa, Kościoła i kapłanów wiernych Papieżowi. Gdy byli oni zagrożeni śmiercią lub wygnaniem, ukrywali się, a jednocześnie byli poszukiwani przez władze, ona – narażając własne bezpieczeństwo – niosła im pomoc duchową i materialną. Wspierała ich w sprawowaniu sakramentów oraz sama realizowała powszechne kapłaństwo wiernych. Pocieszała młodego kapłana Filiola, skazanego na śmierć i towarzyszyła mu aż pod szafot. Z powodu tej troski o cierpiące członki Chrystusa i o sługi Kościoła została w 1794 roku uwięziona i postawiona przed sądem.
Po zakończeniu okresu rewolucyjnych przemian nadal wspierała duchowieństwo, pomagając w odnowieniu życia parafialnego w Mauriac. Przez dwadzieścia dwa lata posługiwała chorym w miejscowym szpitalu. Była niewiastą „bogatą w dobre uczynki i jałmużny” (por. Dz 9, 36), a wszystko czyniła w imię Chrystusa, który ją umacniał (por. Flp 4, 13). Bezbronna, lecz uzbrojona w wiarę i wytrwałą modlitwę, zwłaszcza różańcową, Pozostawała zdrowa i aktywna niemal do samej śmierci; dopiero w ostatnich pięciu dniach życia opuściły ją siły. Jaśniała świętością życia i dzieł. Często powtarzała: „Pragnę umrzeć śmiercią sprawiedliwych”. Tak też się stało 4 lipca 1836 roku w Mauriac. Ponieważ „czyny idą za tymi, którzy umierają w Panu” (por. Ap 14, 13), pamięć o jej świętości przetrwała zarówno w historii, jak i w pobożnej czci ludu.
Sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną rozpoczęto w diecezji Saint-Flour w 1911 roku. Dnia 25 czerwca 1996 roku ogłoszono Dekret o cudzie, który wydarzył się w 1936 roku i został przypisany wstawiennictwu tej Czcigodnej Służebnicy Bożej. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie 24 listopada tego samego roku.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej Mszy świętej w Bazylice Watykańskiej św. Piotra, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Reinholda Stechera, biskupa Innsbrucka, Christopha Schönborna, arcybiskupa Wiednia, oraz René’a Séjourné, biskupa Saint-Flour, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Otto Neururer, Jakub Gapp i Katarzyna Jarrige nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Ottona Neururera dnia 30 maja, Jakuba Gappa dnia 13 sierpnia oraz Katarzyny Jarrige dnia 4 lipca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.”
Ta niezwykła kobieta pozostawiła wspaniałe świadectwo pobożności i dobrych uczynków. Pobudzana gorliwością o zbawienie dusz pomagała wielu ludziom i hojnie spieszyła im z pomocą. Pragniemy zatem, aby wszyscy, umocnieni jej przykładem i wspierani jej wstawiennictwem, mogli obficie czerpać ze zbawczych darów Pana i dobrodziejstw Ewangelii.
Chcemy, aby To co niniejszym Listem postanawiamy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 24 listopada 1996 roku, w dziewiętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
